Alice Jemima - Alice Jemima (2017)

Toch wel een heel fijn plaatje. Jamie xx-achtige producties (So, Toxic en Dodged a Bullet hadden zo op Coexist gekund) met een heel lieve zachte stem. Leuke laidback cover van Backstreet ook.

SInds mijn vorige post een vol punt erbij gedaan en ik durf te zeggen dat dit mijn favoriete album van 2017 gaat worden. Alice Jemima, wat een plaatje! (dit mag op meerdere manieren geïnterpreteerd worden).

Het Jamie xx-gevoel heerst nog altijd maar met haar smeltbaar warme vocalen weet de 24-jarige uit Newton-Abbot dit titelloze debuut volledig eigen te maken. Alice heeft, met mogelijke uitzondering van Jerry Williams, de liefste stem die ik ooit gehoord heb en door haar fluisterende, bij vlagen ook onderkoelde manier van zingen, tezamen met de vederlicht gedrapeerde elektronica, weet ze die liefheid ook tot in de puntjes te benutten. Resultaat zijn twaalf uiterst charmante en intelligent in elkaar stekende nummers die het hele sneeuwpopspectrum omvatten. Electric, Toxic en So zijn eerder geproduceerd voor de nachtelijke uurtjes waar afsluiter Take Me Back de vrolijke noot verzorgt die me gelijk doet zoeken naar een picknickmand en een zonnebril, om het even wat voor weer het is. Laatsgenoemde hoort samen met het strakke Dodged a Bullet en donzige Falling Out of Love ook tot mijn favorieten. En Home dan, maar die ontbreekt helaas op deze langspeler.

Alice heeft inmiddels al behoorlijke bekendheid vergaard met meer dan 10 miljoen gezamenlijke plays op Spotify (en flink aantal daarvan is van mij, dat wel) en een plaatsje op SXSW dit jaar. Het zou me niks verbazen als daar volgend jaar nog een flinke, fruitige schep bovenop gaat.