Nelly Furtado - The Ride (2017)

Dit is één van drie releases waar ik vrijdag maar uitkijk, na de nieuwe van Fischer-Z en Goldfrapp.

De singles klinken in elk geval interessant, iets wat ingetogener / donkerder geluid: Phoenix, Cold Hard Truth, Flatline en Pipe Dreams

Het surrealistische en speelse stijltje van de hoes komt me bekend voor.

klik

Gisteren kregen de luitjes van The Fader het exclusieve privilege om als eerste Nelly's nieuwe album aan te bieden via hun website, hier de link compleet met lyric-videos.

Het nieuwe album werd samen met de veelgevraagde producer John Congleton gemaakt. Bekend van oa het nieuw album van Blondie alsmede Xiu Xiu - Forget, Wild Beasts - Boy King‎, FFS, Suuns - Hold/Still, Explosions In The Sky - The Wilderness, St. Vincent, Anna Calvi om maar een paar recente releases te noemen. Niet de minste en een paar van die albums vind ik erg geslaagd.

Op het nieuwe album heeft Nelly de Electro ontdekt en dat pakt goed uit in een aantal nummers, maar niet overal is de balans goed. In sommige nummers kan haar zang / teksten niet goed tegengewicht geven. Het opent sterk met Cold Hard Truth en Flatline is ook nog prima en is eigenlijk een typisch Nelly Furtado nummer bijgewerkt naar 2017.

Carnival Games is het eerste nummer waarin de Electro trucjes de boel moeten optrekken. Live lijkt op ouder werk in een nieuw jasje, niet slecht maar ook hier moet de toverdoos geopend worden. Heeft een leuke hook maar niet veel meer dan dat. Paris Sun is wat donkerder met meer zwaar aangezette Electro, maar mist richting ondanks de heerlijke synths. Sticks and Stones stoeit wat met Indie Rock en klinkt nog het meest als een anthem zoals ze eerder schreef maar deze is minder catchy. Magic gaat verder op het Indie Rock pad en wordt vooral in de laatste minuut erg fijn.

In Pipe Dreams gaat het tempo omlaag en is één van de interessantste nummers van Nelly als ook een soulvol orgeltje meedoet en het lijkt of Gospel en Hip Hop niet ver weg zijn. Palaces is niks mee, met pompende beats en een fijne hook "break free from the chains.... into Love". Tap Dancing is een soort ballad, mooi gezongen maar de tekst over tapdansen doet me niet zo veel. Right Road is een leuk tussendoortje.

De vorige albums heb ik na één luisterbeurt opzij gelegd. Dit album zal ik zeker nog een paar keer luisteren maar om nu te zeggen dat ik wild enthousiast ben geworden, nee dat niet... wie weet is het een groeier. Het is een prima album maar Nelly lijkt al een paar album een beetje in de Pop-knoop te zitten. Echt heel catchy of aansprekend zijn de nummers niet op een paar uitzonderingen na zoals Cold Hard Truth. De milde Electro kan dat niet verbergen, het zijn de wat ingetogen en langzamere nummers die het meest bevallen zoals Pipe Dreams en Phoenix.

Ik put hoop uit de afsluiter Phoenix, dat Nelly Furtado op het volgende album weer kan stralen zo als op de eerste albums, dat hoeft dan niet per se in catchy Pop deuntjes want de ingetogen afsluiter bewijst dat ze ook de singer-songwriter kant op kan.

Arlissa - Sticks & Stones - YouTube

Ik dacht al, wat klinkt dit nummer bekend. Verder wel een leuk album van Nelly, gewoon lekker maar niet bijzonder.

Inderdaad veel overeenkomsten... maar nog niemand die op dat album heeft gestemd Arlissa - Battles (2013)

Nelly Furtado was voor mij wel de zangeres van na de eeuwwisseling.
Met Whoa, Nelly!, Folklore en Loose bezaten genoeg goede singles, en bleven als albums ook prima staande.
Het Spaanse Mi Plan was een gedurfde zet, maar boeide mij al minder, aan The Spirit Indestructible heb ik mij niet meer gewaagd.
Cold Hard Thruth heeft de swing van een Kelis, en is een prima opener; iets duisterder dan wat we van Nelly Furtado gewend zijn.
De donkere elektronica overheerst ook op Flatline, maar eigenlijk hoop ik toch op wat meer diepgang in de rest van The Ride.
Het emotionele aspect, waar Furtado vrij goed in is, mis ik wel een beetje.
Dit hoor ik wel al wat terug in Carnival Games.
Live is een stuk zwakker, en die lijn wordt door gezet in het irritante Paris Sun.
Ook Sticks and Stones heeft een vervelende muzikale omlijsting.
Hierbij moet ik zelfs aan een geflopte inzending van het Eurovisie Songfestival denken; Joan Franka met You and Me
Oké, ik leg mij er bij neer; dan maar minder diepgang.
Nelly Furtado wist verder vaak te overtuigen door het speelse, onschuldige aspect.
Dat is helemaal niet meer terug te horen.
Laat ik verder niet elk nummer ontleden, en alleen de hoogtepunten noemen.
Magic is lekker; beetje jaren 80 Yazoo achtig, en verder is het London Grammar achtige Phoenix de moeite waard.
The Ride is een krampachtige poging om met een volwassen plaat te komen.
Voor veel beginnende artiesten zou dit een prima resultaat zijn, maar van deze zangeres mogen we wat meer verwachten.
Helaas blijkt dat Nelly Furtado in deze tijd is ingehaald door artiesten als Adele, Lorde en zelfs Katy Perry.

Identiteitsloos album waarvan de nummers allemaal heel kleurloos en willekeurig overkomen. Het is inmiddels wel duidelijk dat Furtado ruim tien jaar over haar hoogtepunt heen is, maar toch hoopte ik dat ze nog één keer positief zou verrassen - zeker nu ze haar werk op haar eigen label uitbrengt. Helaas is dat dus niet het geval. Weinig creativiteit + weinig leuke ideeën en dan krijg je The Ride als eindresultaat.

Album valt me tegen. Niet geweldig en inderdaad kleurloos. Phoenix vind ik wel mooi.

Ik heb het album twee keer geluisterd en het was een grote teleurstelling. Spirit indestructible was nog half slecht. Deze is helemaal slecht. Een paar nummers zijn "wel oké", maar als je na dit album greatest hits, folklore of loose draait moet je concluderen dat Nelly oud en zonder inspiratie is en dat je niet meer kan geloven dat dit ooit de koningin van pop anno 2006 was. Echt heel jammer dat ze niet ergens in 2008 of 2009 een loose II heeft gemaakt.

Staat op #25 van dit jaar in de lijst van SLANT. Ik had niet meegekregen dat ze een nieuw album uit had, en nu is ook duidelijk waarom. Dit is gewoon een hele saaie plaat. De leukste nummers doen denken aan haar eerste twee albums, en eentje is ook nog een cover. Snel door.

Plek 25 zou heel fijn zijn voor haar, want het was eerder plek 77 bij Slant op AOTY. Het is dus een groeier... die de ruimte en tijd moet krijgen.

Je moet je wel bedenken dat plek 77 van de duizenden albums die verschenen zijn dit jaar wel goed is, bij mij staat ze voorlopig op 29 van de ruim 500 albums die ik beluisterd heb. Denk maar aan al die duizenden acts die op geen enkel lijstje staan...

Slant Magazine's 25 Best Albums of 2017 - albumoftheyear.org

Absoluut zou dat een goede plek zijn. Kan er zelf alleen niet helemaal in meekomen. Weet ook niet of hij bij mij gaat groeien, voorlopig laat ik hem even liggen.

Helaas haar minste album! Haar vorige album vond ik wel erg goed.

Er springen eigenlijk maar 3 nummers tussenuit. Cold Hard Truth, Sticks And Stones en Phoenix.

De rest is matig tot niet goed.