Edgar Winter - The Edgar Winter Album (1979)

Een phillysound uitstapje van Edgar Winter uit 1979 met als uitschieters het opnieuw opgenomen Dying to Live..en het uitstekend klinkende Above and Beyond.

Phillysound? Hmm, ja, een beetje... Maar eigenlijk is dit downright disco!

Wat zullen nietsvermoedende platenkopers geschrokken zijn als ze dit album destijds aanschaften in de overtuiging de nieuwste bluesrockplaat van Edgar Winter op de draaitafel te kunnen leggen. En zich belazerd gevoeld hebben, want de genre-aanduiding klopt hier voor geen meter, al ligt het op basis van z'n eerdere werk wel voor de hand.

Dit Edgar Winter Album (solo dus, zonder zijn eigen band) herinnert in niets aan eerdere klassiekers als Frankenstein en Free ride. Het is pure disco, en op dat terrein nog goed gedaan ook! Het doet in de verte een beetje denken aan de witte funk die de Bee Gees neerlegden op platen als Main course en Children of the world. Inclusief falsetstem van Winter zelf, al reikt-ie niet zo hoog als de gebroeders Gibb. Ik vermoed dat de rockmuzikant Edgar Winter (keyboards, sax, vocals) zich in het ultieme disco-jaar 1979 door dat soort muziek heeft laten beïnvloeden.

Of misschien meer nog door zijn vroegere bandmaatje Dan Hartman, die zich rond dezelfde tijd op een soortgelijke manier helemaal op de dansvloer richtte met zijn muziek. Hartman had de Edgar Winter Group toen al een paar jaar verlaten, maar wellicht hebben ze contact gehouden.

Het zijn overwegend uptempo-nummers - zijn remake van Dying to live en de afsluiter zijn de enige ballads - met precies de juiste disco- en funkfeel, inclusief gaaf toetsen- en gitaarwerk en de bij het genre horende toevoegingen van vioolpartijen en percussie. Daarnaast krijgt met name de sax van Winter zelf hier alle ruimte.
Het album is geproduceerd en gemixt door Tom Moulton, de disco-mixer bij uitstek, waardoor het ook lekker zware baspartijen meekrijgt.

Een even verrassend als geslaagd uitstapje, tenminste als je van disco en witte funk houdt. Bluesrockpuristen zullen er anders over gedacht hebben. Dit album heeft commercieel dan ook geen zoden aan de dijk gezet, al schopte een verlengde 12 inch versie van Above and beyond (en vooral de instrumentale B-kant daarvan) het tot een underground club classic. Trouwens jammer dat ze die mixen er niet bij gezet hebben op de CD-reissue. Maar verder is dit een curiositeit in 's mans repertoire en een obscuur disco-pareltje.

Ik hoor dit nummer toevallig net, heerlijk plaatje!



Dat is zeker zo, Winter speelt namelijk mee op Instant Replay van Hartman, dat een jaar eerder werd uitgebracht.