Marc Almond - Open All Night (1999)

Goed genietbaar album waarop Siouxie meewerkt. Een beetje een cd die goed in die tijd pastte vanwege de triphop invloeden, maar zal op lange termijn sneller vergeten worden vrees ik.

Vandaag is het album toch even bij tenminste één persoon onder de aandacht gekomen, aERodynamIc, dankzij de concerten die Siouxsie en Marc Almond binnenkort, afzonderlijk, in Amsterdam zullen geven!

Ik doe graag mee met Marc in het zonnetje zetten en als Siouxie in dit geval er van mee profiteert is dat alleen maar beter.
Ik zie trouwens dat het hoog tijd is om wat meer bij dit album neer te pennen binnenkort (ook al leest nauwelijks iemand het omdat deze artiest niet bepaald geliefd is op deze site).

Marc Almond niet geliefd? Bij mij wel, hoor!

Eén van de culthelden van de eighties

Absoluut, Soft Cell was toch wel geliefd, denk ik.
Ik ken dan ook niemand die stil blijft zitten bij Tainted Love.

Of "Torch", mijn favo!

Ook de mijne, maar bij het grote publiek minder geliefd. Maar Tears Run Rings vind ik ook van gelijkwaardig nivo.

Ben je zijn discografie al langs gegaan en heb je gezien hoe weinig stemmen er zijn uitgedeeld (en als ze dan uitgedeeld zijn ook niet bepaald scheutig)?
Het grappige is dat veel mensen alleen zijn grotere hits kennen en hem daardoor afschrijven als een hit-zangertje terwijl hij zeer boeiende muziek heeft gemaakt en met bijzonder artiesten samenwerkt.
Veel werk is zelfs vrij ontoegankelijk. Daar hoort dit album dan weer niet bij want ook dat is Marc.

Vandaag de collector's edition binnengekregen. Ik koop dit zelden maar bij Marc Almond kon ik het toch niet laten: een paar extra tracks, demo's en een live-nummer. Leuk voor fans en misschien toch genoeg uitdaging voor anderen om dit album juist nu wel aan te schaffen
Ik zal binnenkort maar eens wat meer bij dit album gaan schrijven.

Jaja, dat zei je drie jaar geleden ook al

Krakend gaat Open All Night van start d.m.v. Night & Dark; de viool zet in en een zwoel nummer gaat van start.
Open All Night is altijd een twijfelgevalletje geweest voor mij. Ik vond het een geweldig album maar had altijd het gevoel dat het te veel tijdsgebonden was en misschien ook wel daardoor werd het een album dat ik minder vaak draaide als vele andere van deze artiest (Stranger Things dat hierna kwam misschien nog wel minder).
R&B, cabaret, electronica, disco, pop, soul..... het zit er allemaal in en hij vermengt het tot een alleraardigst geheel.
Belofte maakt schuld en daarom ben ik dit album weer eens aandachtig gaan beluisteren om te kijken of dit net als in andere gevallen beter of juist minder aanslaat bij mij.
Na een opener als deze kan ik alleen maar zeggen dat ik er eigenlijk heel veel zin in had gekregen om alle 12 volgende nummers ook weer eens te gaan horen, want het was een verfrissende hernieuwde kennismaking. En dat alles in het kader van de release van een zg. 'Expanded 2-Disc Collector's Edition'. De eerste uit een serie van vele (laten we hopen dat ze woord houden).
Het 'zeemansgeluid' van Mother Fist zit er wel weer in maar is op dit album aangepast naar de tijd van uitbrengen. Daardoor iets minder tijdloos en dat hoor je zeker al op Bedroom Shrine. Het lijkt een beetje een 'uit-de-mouw-schudt-nummer'. Poppy, catchy, maar mist een bepaalde vibe waarmee het een anthem zou kunnen worden als b.v. Tears Run Rings dat is.
Single Tragedy (Take a Look and See) is in de loop der jaren een blijvertje gebleken terwijl het misschien wel het meest tijdsgebonden nummer is. Ik was in die tijd verzot op dit soort nummers. Trip-hop zoals ook Hooverphonic het maakte: meer poppy dan een Portishead en toch nog steeds goed behapbaar. Heerlijk zoals de strijkers schmieren en daarover de warme stem van Almond die hier opvallend minder vaak 'ernaast zingt'. Misschien ook wel een ietwat klef nummer maar dat kan mij niet deren.
Met Black Kiss heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad. Toen ik de live versie hoorde die op de nu toegevoegde tweede cd staat besefte ik dat weer ten volle. Zijn het die Pomba Gira-kreten van Henrique da Silva? Ja, ik denk het wel, want hoor ik de koortjes dan vind ik het weer een heerlijk swingend nummer. Tegenstrijdigheden alom en zelfs nu ben ik er niet uit: aan de ene kant geweldig en aan de andere kant irriterend.
Almost Diamonds is voor mij altijd een wat onopvallend nummer geweest, maar in mijn herbeluistering kwamen de herinneringen toch wel weer naar boven en bleek het helemaal niet zo onopvallend te zijn als ik in gedachten had. Het ademt weer een beetje het triphop gevoel uit en de zang van Kelly Ali benadrukt dat nog eens extra. Hun stemmen vermengen zich ook wonderlijk mooi met elkaar en de viool maakt het plaatje af. Overigens schreef Ali dit nummer samen met Almond en vaste medewerker Neal X.
Het nachtclubsfeertje waar Almond zich nog wel eens in wil begeven komt terug op Scarlet Bedroom. Prima nummertje maar niet al te opvallend verder. Wel lekker om de blazers hier te horen.
My Love klinkt wat niemandallerig maar is juist een nummer waar ik altijd een enorm zwak voor heb gehad. Het is luchtig door toedoen van de mondharmonica en valt op dit album ietwat uit de toon. Je zou haast denken dat het een overblijfsel is van het album Fantastic Star waar meer van dit soort nummers op stonden. Extra opmerkelijk is dan het feit dat juist dat album niet zo heel erg geliefd is door mij.
Heart in Velvet is wat minder hitgevoelig. Nu staan er sowieso weinig hitgevoelige nummers op Open All Night, maar ontoegankelijk wil ik het nu ook weer niet noemen. Een lome beat dicteert hier het nummer waarop Marc zijn vocalen flink over- en doorheen kan laten kronkelen. Het klinkt misschien gek om te zeggen; maar ik ben nooit zo'n groot liefhebber geweest van het gitaarspel van Neal X (ex- Sigue Sigue Sputnik). Dat is heel opmerkelijk omdat Neal al sinds de jaren '90 de vaste medewerker is van Marc en verantwoordelijk is voor zijn sound. Een sound die ik zeker wel waardeer maar niet mijn voorkeur heeft zoals zijn jaren '80 werk met o.a. Annie Hogan. Als ik dan dit nummer hoor dan onderstreept dat mijn gevoel hierover toch weer eens. Ook de live-optredens van Marc lijden in mijn optiek iets te veel aan dit 'euvel'. Ik stoor me er niet aan, maar echt heel erg mooi kan ik zijn spel dus ook niet vinden helaas.
Titelsong Open All Night heeft ietwat oosters in zich, een stijltje dat we vaker terug hebben gehoord in het werk van Marc Almond.
Iets te geforceerd hip af en toe maar verder een degelijk nummer dat ik prima weet te waarderen (er zit zelfs een hint richting Madonna in met de passage Erotic, Erotic: of dit bewust is weet ik niet maar de gelijkenis is even heel treffend).
Dan volgt het duet met Siouxsie genaamd Threat of Love. Een paar jaar hiervoor ging zij in duet met Morrissey en dat werd me een schitterend nummer genaamd Interlude. Die twee gingen perfect samen qua stem. Met Marc blijft de magie enigszins uit. Qua artiesten liggen ze dan weer wel redelijk dicht bij elkaar, want de Marc uit de jaren '80 zat toch echt wel in dezelfde hoek als waar Siouxsie zat. Threat of Love is best een leuk nummer, maar ergens mis ik iets waardoor het zou kunnen uitgroeien tot de hoogtes die Siouxie met Morrissey wel voor elkaar kreeg. Misschien klinkt het iets te geforceerd in mijn oren. Wel doen de strijkers me een beetje denken aan de tijd rond The Stars We Are.
Bad People Kiss heeft op de 2010-editie een licht gewijzigde titel in When Bad People Kiss (is ook wat hij zingt). Dit nummer is me door toevoeging van een original version op disc 2 veel meer gaan opvallen. Die oerversie op piano is wonderlijk mooi. Het origineel zoals we het kennen heeft een jazzy sfeer met de bas in de hoofdrol. Een beetje sleazy maar niet meer smerig als in oude tijden. Ook in deze versie wel weer mooi pianospel. Vreemd dat dit nummer me nooit zo is opgevallen zoals het me nu wel opvalt.
Sleepwalker heeft weer een beetje de sound die op dit album toch wel de rode draad vormt. Het is een wat dromerig nummer met een hip sausje. Almond zingt hier vrij ingetogen op een nummer dat rustig voortgaat tot er halverwege even een soort kleine explosie plaatsvindt die al weer voorbij is eer je er erg in hebt. Op disc 2 staat de demo-versie.
Afsluiter Midnight Soul is een nachtclub-ballade die het album in sfeer eindigt. Het kondigt ook wel een beetje de richting aan waarin Almond zich meer en meer is gaan begeven.

Open All Night is het één-na-laatste zelfgeschreven album (Stranger Things was de laatste) en dit jaar zal in juni waarschijnlijk echt zijn allerlaatste album van eigen hand verschijnen (genaamd Varieté). Almond zal zich dan alleen nog maar bezig gaan houden met andermans werk. Dat deed hij toch al wel, maar wisselde het af met eigen werk.
Dit album is een prima album: niet zo spannend als sommige oudere albums, minder pakkend voor de massa ook, maar desalnietemin zeer plezierig om naar te luisteren.

Ik had dit album nog nooit gezien maar een tijdje geleden kwam ik de cd tegen in de (flinke) 3,99 cd -bak van Media Markt Alexandrium. Een redelijk ingetogen album met allerlei moderne triphop invloeden (ook weer niet overdreven veel). Ik heb er geen spijt van, wel een lekker album om eens in de zoveel tijd te draaien.

Open All Night (OAN) is een album waar ik het warm noch koud van krijg. Dit is het eerste solo-album waarop Almond zelfs geen poging meer doet om zich op de hitparade te richten. Dat geldt voor al z’n volgende platen en ook voor z’n eerdere werk met de Mambas. Een plaat wars van elke commerciële druk zou bevrijdend kunnen klinken maar niet in mij oren. Ook bij de meeste platen die Almond later nog solo uitbracht, sloeg hooguit een waakvlammetje over. Pas bij Chaos and the Dancing Star in 2020 sloegen er opniew gensters in m’n buizen van Eustachius. OAN zit qua muziek een beetje vastgebeiteld in de millennium-wende. Je kan het loungemuziek noemen, maar is een lounge niet gewoon een wachtkamer met kapsones en alcohol? Genietbaar: ja, beklijvend: mwah. 3,5 sterren lijkt nog gul, maar dat heeft een persoonlijke en nostalgische reden.

OAN kwam voor mij op het scharnierpunt waarop ik Almond dankzij Pierre et Gilles in al z’n muzikale gedaanten begon te ontdekken. Dat was gulzig smullen geblazen. Ongeveer gelijktijdig verscheen z’n autobio en in 2000 woonde ik twee optredens van ’em bij in nog geen dertig uur tijdspanne: op Eurorock Neerplelt en op Lokerse Feesten. Er werden tussen de hits door telkens een viertal songs uit OAN gebracht die haast geen enkele toehoorder leek te kennen. In Neerpelt zei hij verontschuldigend - voor de weinig overslaande vonken - dat de avondzon niet bij z’n donkere songs paste. Vrolijke Frans, die Marc. Dan was hij in veel betere doen in Lokeren rond middernacht. ”I’m in a very good mood” zei hij ondanks dat eerder een bierbeker in z’n richting werd gegooid, wat hij kordaat met een lerarenvingertje afkeurde. In Lokeren kreeg het plebs - in tegenstelling tot de goths in Neerplelt - wel Tainted Love te horen. Van dat optreden is een (bootleg) DVD en live-plaat verschenen.