Deze Jan Duindam wordt omschreven als 'de Nederlandse Nick Drake', wat uiteraard een groot compliment is en de nodige belangstelling doet opwekken om dit album te beluisteren. Meteen heb je al een soort stoffig gevoel, en hoewel ik dit album op de computer beluister, het geeft je ook het gevoel alsof je dit album eerst moet 'ontstoffen'. Er zijn sinds 1978 ook alweer vele jaren overheen gevlogen, en niet elke muzikant kan mee in ieder tijdperk. Toch krijg je een gevoel, dat mij doet denken aan een oud boek ergens achterin een bibliotheek; het boek is al heel veel jaar niet meer uitgeleend, en als je het boek uit de kast pakt, moet je eerst de stof van het boek verwijderen. En daardoor heeft het boek toch iets speciaals. Je duikt het verleden in. Je hebt op een bepaalde manier respect voor het boek. (oud en daarmee wijs wellicht?) En dat geldt zo ook voor dit album..
Nick Drake zou ik het zelf niet noemen, maar mooi is het zeker. Een zachte, haast zoete stem, begeleidt door mooie tokkelende gitaren. De manier van zingen (niet de hoogte, niet het stemgeluid, maar de manier van zingen) doet me af en toe denken aan Bert Jansch, en dat is zeker positief te noemen. Een album vol mooie samenklanken dat het zeker verdiend om af en toe opgezet te worden.
Maarrrrrrr.. Daar moet ik wel bij zeggen dat het nergens écht spannend wordt. Het is af en toe lastig om bij dit album de 37 minuten ook daadwerkelijk uit te zitten. Het is allemaal veel van hetzelfde, heb ik het gevoel. Desondanks mogen we trots zijn op deze Jan Duindam, die de Nederlandse folk-scene van vroeger toch nog wat respect zou moeten opeisen. Want mooi is het zeker.
Het sterkste nummer op het album is Happiness and Tears, de opener van het album. Tevens een mooie indicatie voor de rest van het album, want het ligt allemaal een beetje in datzelfde sfeertje. Maar, Happiness and Tears is toch een nummer om te onthouden, een nummer dat je bij blijft.
En deze Jan Duindam blijkt langzaam aan weer een beetje naar de oppervlakte van de muziekwereld te komen. Zo verscheen Duindam dit jaar op een verzamelalbum van Midlake (Late Night Tales) waar hij tussen veel andere interessante relatief onbekendere namen en tussen weer wat bekendere namen staat. 't Zou leuk zijn als wat meer mensen van deze mede-Hollander zouden kunnen genieten.
Maar ach, ik typ en schrijf maar door, ondertussen luisterend naar het album dat zich afspeelt. Hiermee geen baanbrekende post, maar ik hoef me geen zorgen te maken dat veel mensen dit zullen lezen (helaas, dat wel. Het zou toch leuk zijn als mensen Jan Duindam zouden leren kennen)
Al met al: mooi album om als Nederlander trots op te zijn!