The Cooper Temple Clause - Make This Your Own (2007)

wie o wie

erg benewd naar deze...

Zo dan, de nieuwe CTC.

Plaat begint met de vooruitgesnelde single Damage, beetje een rommelig nummer dat me niet veel doet. Dat rommelige wordt doorgezet in Homo Sapiens, overigens verder wel een lekker pittig nummertje.

Head neemt een beetje gas terug, er is zowaar een lijn te bespeuren Beetje drumcomputerig nummer, maar wel lekker zeg maar. De bliepjes zetten door in het sterke Connect, dat me wat deed denken aan Depeche Mode. Als je dit nummer los op de radio voorbij hoort komen zul je denk ik niet raden dat het van de CTC is.

Bij de opening van Waiting Game is het dan weer alsof je naar Brian Molko zit te luisteren; is dit echt geen Placebo? Ook deze song staat ver af van de CTC van de eerste 2 platen, of van de eerste 2 songs van deze plaat. Nogal popperiger zegmaar. Once More With Feeling (hoezo Placebo) wordt langzaam opgebouwd, maar is plotseling afgelopen. Jammer, want ik voelde een epische song aankomen.

What Have You Gone and Done is in principe geen slechte song, maar ik begin nu toch wel heel erg de pit te missen die deze band zo typeerde. Qua harmonietje en gitaarwerk zat ik aan het eind zelfs even aan Queen te denken. Kan niet goed zijn. Take Comfort doet het wel heel erg kalmpjes aan, bier en rock n roll zijn ingeruild voor een haardvuurtje en cola light, zo lijkt het. Als standalone song niet slecht hoor, maar dit nummer had de plaat op dit moment niet nodig.

Yippie, hij bestaat nog, die typische Cooper Temple Clause song! All I See is You is weer ouderwets knallen CTC style. Jammer alleen dat we er zo lang op hebben moeten wachten. House of Cards breit er vervolgens een rustig einde aan.

Tja, eindoordeel. Toch niet helemaal de plaat die ik had gehoopt, de band heeft de scherpte naar mijn gevoel een beetje verloren. Er staan zeker goeie songs op, maar zo'n echt lekkere typische CTC plaat... nou nee. Ik zal hun eerste 2 een stuk vaker uit de kast trekken denk ik.

3 kleine sterretjes.

kut

vreesde al zoiets

see this trough, dat niveau haal je niet snel meer

hoorde wat flarden van deze plaat, erg poppy, en ook erg 13 in dozijn, gene typische ctc sound meer

doodzonde, als je weet dat er zoveel potentie in die band zit

Ik heb deze cd nu bijna 1 keer afgeluisterd en daar blijft het waarschijnlijk ook wel bij. Erg matig 2*

Beetje aparte cd na de eerste luisterbeurt. *3

Helemaal me eens. dit was toch een geniaal bandje ''dacht ik''. de sound op See This Trough was overweldigend. het knalde er echt in. in het begin vond ik het een interesant plaatje maar deze neemt af na een paar keer draaien. terwijl ik het tegenovergestelde gevoel had met See This Trough.
Jammer jammer jammer.

speculatie: waar ligt het aan

ik kan me niet voorstellen dat de band met zo ontelbaar veel ideeen ineens niet verder/beter kan dat dit

tezij de fout gemaakt is dat het teveel aan ideeen in plaat 1 en 2 gepropt zijn, maar zelf denk ik van niet want ik vind zowel 1 als 2 nergens overdadig

15 feb staan deze jongens in de melkweg!

Dat was gisteren.

Snap eigenlijk het gezeik niet op deze plaat.
Lekker rauw, stevig wat wil je nog meer, ok ze houden het niet een hele cd vol maar wie doet dat nog wel!
stem verhoogd naar 3,5*

gezeik? meningen en teleurstelling omdat deze plaat nog niet eens een slap aftreksel lijkt van voorgaand werk

argumenten dat tegenwoordig iedereen halfbakken werk afleverd is natuurlijk geen enkele maatstaf

mij valt ie na 1 en 2 behoorlijk tegen

Wel als het een feit is!
Naar mijn idee is een debuut natuurlijk makkelijker in elkaar te zetten dan de opvolger.
Een debuut hebben ze misschien wel 3 jaar over gedaan
dus meer tijd voor betere songs, de opvolger moet binnen een jaar klaar zijn.

Maar ja, wie ben ik om er zo over te denken.

vond waiting game wel een goede single.

ja ik dacht ook echt dat ik de heer B. Molko hoorde toen ik Waiting Game voor het eerst hoorde. Haast eng hoe dicht de zanger in de buurt komt van het karakteristieke stem geluid van de front man van Placebo. Wel een aardige single btw

Ze zijn uit elkaar las ik ergens...

(even zoeken) ...en inderdaad, van de site: 'It is with a sad and heavy heart that I must announce that The Cooper Temple Clause have decided to split up.'

Toch jammer, beetje nachtkaarsgevoel.

mwuah,wel verwacht

zo verpletterend debuut en daarna minder

niet erg, hebben erg goeds afgeleverd in het korte bestaan

kan me niet voorstellen dat hieruit niet wat andere leuke bandjes onstaan

Ik ga mijn stem verhogen tot 3,5.

ik heb mijn stem ook verhoogt naar 3,5 want nummerte 8 heeft me helemaal geraakt. wat een mooi nummer. CTC van uit de diepte. heerlijk nummertje voor tijdens het rijden..

Ik verhoog mijn stem naar *4,5. En ik durf te stellen dat het een betere plaat is dan de tweede van Bloc Party.

The Cooper Temple Clause – Make This Your Own

Laat ik het er gelijk uitgooien: Deze plaat maakt alle meuk die jonge, Britse bandjes op ons los gelaten hebben, in één keer goed. Tenminste, bij is dat zeker het geval. Vanwaar deze bewering? Omdat MTYO (Make This Your Own), vol zit met muziek, die refereert aan enkelen van mijn favoriete bands. TCTC (The Cooper Temple Clause) doet denken aan een kruising tussen Radiohead (de eclectische art rock en gekke geluidjes) en At the Drive-In (de onstuimige, progressieve post-hardcore). Overigens met de hartelijke groeten van Blur (de melodieën, hooks en Pop met hoofdletter, die in sommige nummers de kop op steken).

De plaat opent met het onweerstaanbare “Damage”. Dit nummer funkt en klinkt hoekig als de punkfunk generatie die in de UK heerst. Echter, dit nummer is briljant. Echt geniaal, het begint chaotisch, het refrein draait lekker in de rondje en het blijft hangen, de riff is tof. Bloc Party, eat your heart out. Zo hoort punkfunk met vooruitstrevendheid (lees: pretenties) te klinken.

Het daaropvolgende “Homo Sapiens” is een lekker erin beukend post-hardcore nummer. Bij mij kwamen de bands Quicksand en Girls Against Boys in me op. Na dat nummer wordt het tempo teruggedraaid en komen we uit bij uitstekende prog/art rock uit van ‘Connect” en “Waiting Game”. “Once More With Feeling” heeft vocoder-vocalen, synth-strings en een fraai gitaarmuurtje. Deze kant van MTYO doet me vooral denken aan Radiohead, maar ook Talking Heads, vroege Talk Talk, “Heroes” van David Bowie en (in mindere mate) Stereolab zijn vergelijkbaar.
“Take Comfort” is een weer zo’n pareltje. Deze met xylofoonmelodie opgesierde liedje klinkt net zo Pop (met grote P) als Blur. Het is een simpel, speels britpopliedje op akoestische basis, maar de xylofoon maakt het echt puur goud.

De psychedelica die ongeveer de helft van “All I See Is You” beslaat, begint als ambientesque geneuzel waar een elektronisch geluid zich naar voren werkt. Na een tijdje klinkt er een melancholische piano. De drumsticks tikken zachtjes mee, er komt een geluid bij, dat ik niet thuis kan brengen. De zanger zingt nogal vlak dat hij de pijn niet meer wil. Het geluid begint weg te vallen. Daarna explodeert het nummer tot een soort vertraagde At the Drive-In met synth-strings. Dit nummer onderstreept het talent van TCTC en de muzikale diversiteit van MTYO.

“Isn’t It Strange” glijdt naar ons toe, over bubbelende electronica. De gitaar met delay klinkt groots, maar gelukkig niet zo erg als het verschrikkelijke U2. Zeker een prettig nummer, waarin de gitaar mooi uitwaait en de electronica voor een warm fundament zorgt.
“House of Cards” is TCTC’s versie van de aloude pianoballade. Fluisterende, meerstemmige zang geeft het een spookachtig sfeertje, net als de electronica die de muziek een fijn accent meegeeft.

En dan ben ik al weer aan het einde van het dit album. Toch fijn dat ik deze plaat heb ontdekt. Breed geschakeerd, met een fijn arty sfeertje. Fans van Muse zouden “Make This Your Own” zeker een kans moeten geven, want daar is TCTC zeker mee te vergelijken. Na The Good, The Bad & The Queen mijn favoriete cd uit 2007.

Als ik dit zo lees Kid A(cid), dan vraag ik me af of je het dubut album van deze jongens wel eens hebt gehoord? (See This Through and Leave )
Zo magistraal als die plaat halen ze niet meer tegenwoordig. Niet dat ik dit album slecht vind. Neej, dan noem ik liever hun tweede album (Kick Up the Fire & Let the Flames Break Loose) Die erg onder de maat was. Neej deze is zeker heel goed maar toch iets minder dan See This Trough and Leave)

Wat goed is aan dit album is de diversietijd. Lekkere afwisselende nummers. Mooie vervrissende klanken, en inderdaad geluidjes die nauwelijks zijn te plaatsen. Maar dat was ik al gewend van deze jongens. De vergelijking met bekenderde britpop bandjes kan ik goed begrijpen maar ik zou supergrass er aan toevoegen.

Ik heb het debuut gemist, dat geef ik toe. Maar ik vind dit zeker een sterke plaat, die je moet beluisteren als één geheel.

goede plaat met connect als mijn favoriet.

Lekkere plaat, vind ik.

Hier en daar schemeren er wat Bowie-invloeden door.
Vooral Damage is wat mij betreft heel Bowie-esque.

Debuut was erg sterk, de opvolger ietwat onderschat, maar hier schieten de Tommy & Shirley fans mis. Dachten de heren nu echt met "Ashes to Ashes"-kloon "Connect" weg te komen?

Waiting Game, een briljantje. Aardige album. Ken de vorige iets minder goed omdat ik daar nooit zin in had om aan te beginnen. Connect, Head zijn ook heerlijke songs. Had toch graag meer Waiting Game songs op het album gehoord.