Alison Krauss - Windy City (2017)

Zojuist door NPR toegevoegd aan zijn tijdelijk beschikbare streams via NPR first listen te beluisteren.

Ben geen Country fan, maar haar stem vind ik wel mooi en daarom ga ik deze vanavond eens beluisteren.

Alison heeft nog steeds die prachtige stem en ondanks dat ik Country niet of nauwelijks luister of waard is dit zeer aangenaam en toegankelijk. Misschien wel juist omdat ik het zo weinig luister. Uit het hoofd is Cyndi Lauper - Detour (2016) het meest recente album welke ik positief beoordeelt heb. Daar komt deze dus achteraan.

Bij de eerste luisterbeurt vind ik de drie eerste nummers ook meteen de mooiste, wellicht dat dit later gaat veranderen. Ook al merk ik wel dat zelfs iets meer dan 34 minuten Country op het randje zit van wat ik (nu) kan hebben. Herkansing op een andere avond.

Ik las ergens dat dit een nostalgisch album zou zijn, dit is voor mij ook zoals ik Country uit de 70s kan herinneren alleen minder Poppy maar wel zo toegankelijk.

Haar album met Robert Plant heb ik destijds met veel plezier beluisterd, maar dit nieuwe album van Alison Krauss gaat het voor mij echt niet worden. Ik heb het de afgelopen dagen een paar maal beluisterd via de NPR-stream en een redelijke indruk gekregen. Het is een echt country-album, en ze wordt begeleid door prima musici, maar het klinkt in mijn oren te gepolijst. Country wil ik horen met een rauw randje; hier klinkt het voor mij veel te behaagziek. Dat komt ook door Alison's stem die ik hier tamelijk vlak vind (moet erbij zeggen dat ik weinig van haar albums ken). Zoals ze hier You Don't Know Me zingt bijvoorbeeld (zoek de hitversie van Ray Charles maar eens op ter vergelijking) of All Alone Am I (geen competitie wat mij betreft met de magistrale hit van Brenda Lee), daar wordt ik niet heel erg vrolijk van. Maar goed, het blijft subjectief en wellicht vinden anderen het prachtig.

En ik ben dan waarschijnlijk zo'n andere die het prachtig vindt. De bijna perfecte countryplaat. Ik heb het al heel vaak gezegd: de perfecte countryplaat balanceert op het randje van net wel of net niet te glad. Ik noem als een van de bekendste voorbeelden Gram Parsons' Grievous Angel. Of Daniel Romano's Come Cry With Me. Allebei bloedcommercieel, maar net niet te. Natuurlijk blijft deze plaat van Krauss daarbij een tikkie achter, maar genieten is dit wel. Er staan een hoop covers op, misschien wel alleen maar, dat durf ik niet te zeggen. Ze geeft aan elk nummer in ieder geval een prachtige draai. Gentle On My Mind is om bijna emotioneel van te worden, ware het niet dat ik dat bij muziek nooit heb. Geeft wel aan wat een diepgang er in zit. En dat zit eigenlijk in alle nummers. Krauss gaat al een eeuwigheid mee, maar is toch nog maar 45. Iemand schreef ergens dat het bijna een misdriijf is om op die leeftijd en zo mooi te zijn en zo'n geweldige stem te hebben. Ik kan dat alleen maar onderschrijven. De perfecte countrystem. Ik geef altijd heel hoog op van onze Nederlandse muziektalenten, maar een stem als die van Krauss hebben we echt niet, wat overigens geen schande is. Behalve Poison Love klopt deze plaat gewoon helemaal. Zo.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alison Krauss - Windy City - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Alison Krauss ziet er op de cover van haar nieuwe plaat Windy City een stuk mondainer uit dan we van haar gewend zijn en duikt op deze cover bovendien op in de grote stad.

Omdat Windy City ook nog eens het major debuut is van Alison Krauss, was ik even bang dat de bluegrass koningin op 45-jarige leeftijd was begonnen aan een carrière als popprinses, maar deze angst blijkt gelukkig ongegrond.

Windy City is het eerste levensteken van Alison Krauss na een stilte van een jaar of zes. In de tussenliggende periode stond Alison Krauss vooral op het podium met haar band Union Station of had ze last van problemen met haar stem. Het heeft daarom een paar jaar geduurd voor Windy City was afgerond, maar gelukkig ligt de plaat, twee weken na de Amerikaanse release, nu ook in Nederland in de winkel.

Windy City werd opgenomen met de gelouterde Nashville producer Buddy Cannon en bevat uitsluitend covers. Dat laatste is in het oeuvre van Alison Krauss overigens zeker niet ongebruikelijk. Het zijn dit keer vooral country klassiekers die Alison Krauss vertolkt, waardoor de plaat wat meer invloeden uit de country en wat minder invloeden uit de bluegrass bevat.

Van een stijlbreuk is echter geen sprake. Alison Krauss laat zich nog altijd beïnvloeden door muziek uit het verleden, eert de tradities van het genre waarin ze opereert en maakt indruk met een stem die nog altijd behoort tot de mooiste stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Critici typeren het geluid van Alison Krauss vaak als braaf of gepolijst en dat is een typering die ook vaak zal worden gebruikt voor Windy City. Ik heb persoonlijk geen moeite met de stijl van Alison Krauss en ben het maar ten dele eens met de kritiek op haar muziek.

Voor Windy City kon Alison Krauss niet alleen een beroep doen op een gelouterde Nashville producer, maar ook op minstens even gelouterde muzikanten. Deze weten hoe een klassieke countryplaat moet klinken en leveren wat mij betreft een kunststukje af. Het klinkt voor de een misschien wat te gepolijst, maar persoonlijk hoor ik vooral tranen en weemoed in de fraaie klanken van de ervaren countrymuzikanten.

Hetzelfde geldt voor de vocalen van Alison Krauss. Verwacht van de Amerikaanse zangeres geen rauwe uithalen of hippe stembuigingen, maar verwacht wel volop emotie in de prachtig heldere vocalen.

Je moet er misschien van houden, maar voor mij klopt alles op Windy City. De songs zijn sterk, de instrumentatie is trefzeker, de productie blinkt en Alison Krauss zingt, zoals we van haar gewend zijn, de sterren van de hemel. Zeker op een lome zondagochtend klinkt het fantastisch, maar ook de rest van de week weet Windy City me te overtuigen.

Bij het zien van de cover foto was er misschien heel even de angst dat Alison Krauss een verkeerde weg was ingeslagen, maar na herhaalde beluistering van Windy City ben ik alleen maar heel blij dat ze na een te lange stilte weer terug is. Erwin Zijleman

Windy City is de bijnaam van Chicago. Een oom, die in Illinois woonde (hij is overleden) vertelde mij dat het vaak over de grote meren waait, vandaar die bijnaam. Alleen de dag dat ik Windy City bezocht was het stikkend heet. Ik moest er aan denken toen ik deze Alison Krauss cd kocht. EricZ schreef een mooi recensie, maar zo enthousiast als hij ben ik niet. Het is prima muziek, maar albums als Forget about it, sommige Union Station cd's en Raising sand met Robert Plant doen mij aanzienlijk meer.