Marc Almond - Jacques (1989)

Mooie cd met Brel-vertolkingen. Natuurlijk halen ze het niet bij de originelen, maar toch weet Marc ze wel eigen te maken met zijn stijl.

Inmiddels heeft Almond de meeste songs van dit album meermaals live gezongen en zich helemaal eigen gemaakt, en ik moet zeggen dat er een aantal van die live versies zijn waar ik werkelijk van smul!
Neem bijvoorbeeld 'The Devil (Ok)', waarvan een prachtige versie te zien is op de dvd van zijn optreden in the Union Chapel in 2000. Hier is een andere, maar ook erg leuk versie te zien!
Verder op dit album het (haast hilarische!) 'I'm coming', het prachtige 'Litany for a Return' (recentelijk nog door Almond in Amsterdam gezongen) en natuurlijk niet te vergeten de klassieker 'If You Go Away' (Dit vind ik zelf een van ontroerendste uitvoeringen...).
'The Bulls' tot slot stond al in een andere uitvoering op zijn album 'Torment&Toreros', een uitvoering die mij zelf iets meer aanspreekt, maar dat is persoonlijk natuurlijk!
'Jacques' is wat mij betreft absoluut een geslaagd album, Marc Almond maakt zich de Brel nummers geheel eigen (het heeft naar mijn idee ook niet echt zin ze te vergelijken, omdat het twee totaal andere performers zijn. Brel is wel een groot voorbeeld geweest voor Almond.)
Ik vind wel de meeste nummers live alleen nog wat beter klinken dan op het album zelf.

Dit album valt voor mij midden in mijn favoriete Almond-periode (Mother Fist - Enchanted), maar dit is voor mij de minste van de 4 albums die in deze periode verschenen. Almond's vertolkingen van Brel zijn goed en de muziek mooi gevarieerd. Ik ben al geen enorme Brel-fan, het meest waardeer ik zijn intensiteit en het scherpe randje. De Almond versie klinkt wat gepolijster en dat is wel wat jammer. Ik heb Almond wel een sfeller gehoord en ik kan me voorstellen dat deze nummers live veel beter werken.

Almond is zelf helemaal niet tevreden over de versie van If You Go Away. Hij moet er geloof ik zelfs weinig van hebben.

Jacques Brel coveren blijft riskant. Ik heb mijn (Franse) vrouw ooit al het werk van deze geweldenaar cadeau gedaan, verpakt in een prachtig blik met alle originele platen. Jacques Brel staat in bijna alle Franstalige landen nog steeds op een voetstuk , en terecht.
Toch vind ik het altijd wel leuk om andere artiesten te horen die aan de haal gaan met de nummers van Jacques Brel. Zeker aan het eind van de jaren 80 was er onder een aantal artiesten veel interesse voor Jacques Brel, waaronder Marc Almond, maar ook Gavin Friday. Ik weet dat er nog een concert was met artiesten die Jacques Brel eerden, waarschijnlijk in Paradiso, maar jammer genoeg kon ik niet.
Marc Almond probeert het in ieder geval. Ik vond de cover van Peter Hammill en een cover van Velvet Underground op het project met de Mamba's bijzonder goed.
Maar een hele plaat is wel lastig. En dan ook nog vertaald. Hij komt er mee weg (volgens mijn vrouw niet) , maar opnieuw blijkt het hoe uniek Jacques Brel is. Ik luister deze plaat nog regelmatig (heb het zowel op vinyl als cd). Niet mijn favoriete Marc Almond (dat zijn de dubbel platen met de Mamba's) , maar deze volgt. Maar dat komt ook wel door de songs van de meester zelf.

Ik ben geen Brel kenner. Ik ken wat nummers en daar stopt het dan wel. Maar dit album nodigt mij wel uit wat dieper te gaan duiken in zijn oeuvre. Als ik het album op zichzelf beoordeel kom ik tot de conclusie dat dit een mooie plaat is met mooie speelse arrangementen. Als ik wat meer van Brel zelf tot mij heb genomen kan ik pas de conclusie trekken of dit goed gedaan is. Voor nu vind ik het een prettige plaat , waarbij Almond de boel serieus en met liefde benadert. Drie en halve ster voor nu. Wordt vervolgd.