Adna - Closure (2017)

Ik kijk erg uit naar dit album. De reeds uitgekomen nummers klinken in ieder geval vertrouwd.

In de laatste week van april staat ze in Amsterdam in een bijzondere locatie op het podium: De Roode Bioscoop.

Dank voor de tip E-Clect-Eddy. Volgens mij treedt ze nu met volledige band op, maar ik kan mij vergissen.

Ik heb een zwak voor deze Zweedse dame. Verwacht van haar geen zonnige muziek en haar getokkel op de gitaar klinkt op elk nummer op elk album zo'n beetje hetzelfde, maar ze weet haar muziek dusdanig muzikaal in te kleuren dat ik iedere keer weer geboeid raak als ik ernaar luister. En ik houd van bijzondere stemmen en een bijzondere stem heeft ze zeker. Fijn album.

Het is leuk om Adna nu al weer een tijdje te volgen. Haar derde album in relatief korte tijd al weer en het stelt niet teleur.
Een beetje mystiek, maar ook weer niet te veel. Nergens kleurt ze extreem buiten de lijntjes waardoor het redelijk veilig blijft maar tegelijkertijd bevatten haar nummers genoeg stekeligheden en broeierigheid om het boeiend te houden.

Een enorme hoogvlieger zal ze met dit album wederom niet worden, maar voor mij is het genoeg om weer even met Adna vooruit te kunnen.

Misschien moeten liefhebbers van The xx hier eens naar luisteren. Niet hetzelfde, maar qua gevoel liggen Adna en The xx niet ver van elkaar verwijderd.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Adna - Closure - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Zweedse singer-songwriter Adna (Kadic) betoverde precies twee jaar geleden met het prachtige Run, Lucifer.

Op deze in Berlijn opgenomen plaat combineerde Adna de donkere en stemmige klanken van de Zweedse winter met de felle lichten en het avontuur van het mondaine Berlijn.

Run, Lucifer viel op door een bijzonder mooie en veelzijdige instrumentatie, een bijzondere stem en hele goede songs.

Op haar nieuwe plaat Closure gaat Adna verder waar Run, Lucifer twee jaar geleden ophield, maar laat Adna ook horen dat ze gegroeid is.

Ook Closure valt op door een instrumentatie die constant de balans zoekt tussen stemmige, donkere en atmosferische klanken en een veel uitbundiger en soms wat meer pop georiënteerd geluid.

Adna kiest over het algemeen voor een intieme basis van gitaren of piano en kleurt haar geluid vervolgens subtiel in met flink wat elektronica en percussie. Met name door de bijzonder fraaie gitaarlijnen doet Closure me meer dan eens denken aan de muziek van The Xx, maar de muziek van Adna bevat zowel ingehouden spanning als flinke uitbarstingen.

Het is muziek die lastig in een hokje is te duwen. De muziek van de jonge Zweedse singer-songwriter is vaak ingetogen en atmosferisch, maar Adna flirt zo nu en dan ook met groots klinkende pop. Closure klinkt hierdoor af en toe verrassend aanstekelijk en doet dan wat denken aan de muziek van Birdy, maar Adna schuurt ook nog altijd tegen de aardedonkere muziek van de helaas wat uit beeld geraakte Soap & Skin aan, zeker wanneer melancholische pianoklanken de toon zetten.

In muzikaal opzicht is het smullen, maar de meeste indruk maakt ook dit keer de stem van Adna. Het is een stem die alle kanten op kan en zich hierdoor lastig laat vergelijken. De Zweedse is nog een twintiger, maar vertolkt haar songs met opvallend veel emotie en doorleving, wat Closure een bijzondere lading geeft.

Net als voorganger Run, Lucifer is ook Closure een plaat die je wat vaker moet horen. Ook dit keer was ik bij eerste beluistering vooral afgeleid door mijn onvermogen om de muziek van Adna in een hokje te duwen, maar eenmaal gewend aan de bijzondere songs op Closure, groeit de plaat, net als zijn voorganger, snel naar grote hoogten.

Waar Run, Lucifer nog wel wat schoonheidsfoutjes bevatte, klopt op Closure vrijwel alles. Het is prachtig hoe de instrumentatie een unieke sfeer weet te creëren en zowel betovert als benevelt. Het is een sfeer die af en toe wat unheimisch aanvoelt, maar Closure is minstens net zo vaak wonderschoon. Ook de stem van Adna sorteert uiteenlopende effecten, maar kippenvel is bijna nooit ver weg.

En zo heeft Adna een plaat gemaakt die aan de ene kant makkelijk heel groot kan worden, maar die aan de andere kant ook in de smaak zal vallen bij muziekliefhebbers die liever wat meer scherpe kantjes en avontuur horen in muziek.

Ik vond Run, Lucifer twee jaar geleden prachtig, maar Closure is nog veel beter en is wat mij betreft een ongelooflijk knappe plaat van deze jonge Zweedse singer-songwriter. Erwin Zijleman

Een bijzondere plaat, die net iets van mijn gewone pad af ligt. Mooi donker, zoals de hoes eigenlijk al aankondigt. Afwisselend met de piano en de gitaar als lead instrument, schotelt Adna Kadic de luisteraar een bijna gefluisterde sprookjeswereld voor, met zachte klanken met donkere, soms licht dreigende ondertoon. Zoals alle sprookjes zijn, maar vaak goed aflopen. De kinderen zijn weer bij pappa en mamma die de kinderen om te beginnen bewust in het bos lieten verdwalen, zoiets. Eind goed, al goed?

Bij Adna wel. Haar muziek werkt betoverend. Als ik hier echt voor ga zitten, sleept ze mij zo mee haar eigen wereld in. Wat zij heel goed doet, is dat ieder nummer iets speciaals mee krijgt. Hoe donker de wolken die zij ons laat zien ook zijn, er zit altijd een zilveren randje aan, dat wijst op mogelijk betere tijden. Door de mix ruimtelijk te houden, creëert Adna enerzijds een zeer gelaagd geluid, bereikt met een minimum aan instrumenten, anderzijds lijk ik ik de stiltes te kunnen horen van ruimtes die zij niet betreedt met haar muziek. Bij elkaar opgeteld is sprake van een bijzonder album.

Je kunt het hele verhaal hier lezen op WoNo Magazine.

Dit is hemelse muziek. Ook al is de boodschap die Adna (in Zweden geboren uit Bosnische ouders) brengt niet altijd even vrolijk, het is uitstekende muziek om heerlijk op weg te dromen. Maar nog mooier om aandachtig te beluisteren. Haar stem is mooi, haar teksten zijn poëtisch en de muziek is vakkundig gemaakt. Closure gaat over het einde van een relatie. Verdriet dus, maar ook hoop.

Ik liet Closure enthousiast aan mijn vriendin horen, en ook zij vond het prachtig, maar met twee opmerkingen. 1: alle nummers lijken op elkaar. En 2: ze zingt bijna alleen maar “aha aha ahaaaha”. Dat tweede klopt. Adna gebruikt haar stem niet alleen om te zingen maar ook als instrument, en dat draagt voor een belangrijk deel bij aan het hemelse genot dat dit album biedt. Ze kan laag en hees zingen, en dan lijkt ze een beetje op Adele, maar ze heeft een groot stembereik en prachtige hoge uithalen: aha aha ahaaaha inderdaad.

Dat ieder nummer hetzelfde klinkt moet ik tegenspreken, maar ze gebruikt wel een bepaald thema dat steeds terugkeert, net als bij veel klassieke symfonieën. Dat thema wordt de ene keer op de piano gespeeld, de andere keer op de gitaar, en er zijn steeds kleine variaties. Dit thema is de kracht van het album en zorgt dat het een geheel is. Je kunt ieder nummer afzonderlijk luisteren, maar eigenlijk doe je daarmee de muziek te kort. Closure is een verhaal dat je van begin tot einde moet ervaren.

Het openingsnummer, tevens het titelnummer, begint rustig en ingetogen. Dan zweeft haar hemelse stem je oren binnen en de muziek bouwt zich langzaam, laag voor laag op, totdat als een beul de zware percussie inzet, en die blijft nadrukkelijk tot het einde aanwezig.

Daarna volgt Overthinking, dat ook heel rustig en minimalistisch begint. Haar stem klinkt eerst breekbaar, en vervolgens komen de prachtige uithalen (ahaaaha), en opnieuw die zware percussie.

Dan volgen rustige en ingetogen nummers die gedomineerd worden door mooi pianospel, zoals Leave, afgewisseld met uitbundiger nummers. Soms heb ik het idee dat ik de emotie in Adna’s stem hoor, het verdriet dat ze gehad moet hebben toen ze dit album schreef. Closure. De afsluiting van een tijdperk.

Bijna elk nummer heeft een mooie, subtiele gelaagdheid. Een rustig begin, met iedere laag komt er een instrument bij. En met ieder volgend nummer wordt er een stukje meer spanning opgebouwd. Die spanning ontlaadt zich uiteindelijk in het laatste nummer, Someone’s Someone. En net als je denkt dat Adna al haar reserves heeft opgebruikt, komt er toch nog een overtreffende trap, want Someone’s Someone is werkelijk de apotheose. Hier werkt het hele album naartoe. Rillingen over mijn lijf, tranen in mijn ogen, ontroerend mooi. Als het is afgelopen ben ik er even helemaal kapot van. Dit album is ongelooflijk knap gemaakt.

Jammer dat Adna zo onbekend is. Ze verdient veel meer aandacht. Gaat dit luisteren!