menu

Danzig - II Lucifuge (1990)

mijn stem
4,04 (91)
91 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Def American

  1. Long Way Back from Hell (4:23)
  2. Snakes of Christ (4:34)
  3. Killer Wolf (3:59)
  4. Tired of Being Alive (4:03)
  5. I'm the One (3:21)
  6. Her Black Wings (4:47)
  7. Devil's Plaything (4:13)
  8. 777 (5:39)
  9. Blood and Tears (4:19)
  10. Girl (4:12)
  11. Pain in the World (5:52)
totale tijdsduur: 49:22
zoeken in:
avatar van Sinner
4,0
Geweldige plaat, en zonder twijfel één van mijn favoriete albums ooit. Donker, hard, en vol emotie. Niet één enkel nummer dat er tussenuit valt.

avatar van c-moon
4,5
Tjonge, waarom ontdek deze prachtige stuff nu pas! ? "Danzig" was een naam waar ik altijd veel van gelezen had, en ik kende wel wat van The Misfits en die bijdrage van Glenn Danzig aan het X-files soundtrackalbum, maar nu gaf een vriend van me wat metal-cd's mee die ik toch nog eens moest gaan verkennen, ik zie zijn gezicht nog: de vorige keer dat we elkaar zagen toen ik de door hem vernoemde bands nog niet beluisterd had, en ik ken nochthans wel wat metalalbums... ok, cut the crap: heb dit album dus nu in bruikleen, samen met o.m. wat Judas Priest, Venom... en ben daar nu met volle teugen van aan het genieten !
Ik koop 'em op termijn zeker zelf ook!

Goeie vette hard rock'n roll
Een late ontdekking, jaja, maar beter laat dan nooit ...
Enfin, mijn vriend's verwondering (dat ik t niet kende) als dus ook tip om dit uit te proberen was dus meer dan terecht

avatar van sq
4,5
sq
Album sinds vandaag in bezit. 17 jaar te laat zeg maar. En dat terwijl ik ze in de glorietijd live heb gezien. Ik heb er zelfs een t shirt van, maar dus nooit een CD van aangeschaft. Ik had de muziek al een paar jaar niet gehoord en was de band daarna even vergeten. En dat is geweldig hoor; iets dat je niet hebt en wel mooi vind, maar al jaren niet hebt gehoord. Ik ken dus ook - zo blijkt - gewoon ALLE nummers, en dat wist ik niet van te voren. Daarmee maar meteen pardoes een standaardwerk in mijn collectie geworden. 4,5*

avatar van c-moon
4,5
Sq... heeft.. zzoals ik in april... het "licht" gezien

Kingsnake
Een van de beste rockplaten ooit en de beste van Danzig.

Lekker geile hoes, trouwens

avatar van master-rens
4,5
Niks mis met de hoes, niet zo overdreven doen..
Het gaat om de muziek, en die is goed
De unieke stem va Glenn Danzig past perfect bij de muziek.
Elk nummer is pakkend, overtuigend en mooi.

avatar van samhain
5,0
In navolging van the Misfits en Samhain deze plaat in 1990 op vinyl gekocht. Ik heb ze letterlijk grijs gedraaid. Nochtans geen sinecure na het veelbelovend maar eenzijdig debuut. Maar Glenn toont hier z'n talent en liefde voor de blues rock. Geen enkel zwak nummer.

avatar van Pantaviar
4,5
Zoals c-moon hierboven al zegt: waarom ontdek ik dit nu pas? Ik was toch begin jaren 90 een grote muziekliefhebber? Ik heb het album nu al meerdere keren geluisterd en het is gewoon geweldig! Geen zwak nummer en een mooie mix van stijlen. Vroeger had ik gezegd: kopen!, nu moet ik zeggen: (legaal) downloaden! Je krijgt er geen spijt van!

avatar van Edwynn
4,0
Lucifuge is een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van het m.i. zeer verdienstelijke debuut. Danzig laat zijn donkere emoties op de vrije loop in bijzonder pakkende bluesy hardrocktracks die geen van allen de wenkbrauwen doen fronsen.

Vanaf de rampestampende opener Long Way Back From Hell, via het duivelse Snakes Of Christ naar de evil deltablues van I'm The One vervolgens langs de emotionele ballade Blood And Tears door naar de finale in hekkesluiter Pain In The World.

Hardrock van zeer eenvoudige schnitt, maar wel afwisselend en o zo effectief. Met een absolute glansrol voor de stembanden van de kleine Morrison/Elvis hybride. Hij is hier op de top van zijn kunnen.

avatar van smoozycat
4,5
Een dijk van een album. De nrs zijn ijzersterk. Vooral de overgangen tussen de nrs.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Wat heb ik een hekel aan zware overdreven rockmuziek van labiele personen die vergeten zijn de school af te maken. Gelukkig heeft Glenn netjes zijn Kinderkarten in Hell afgemaakt.

avatar van gigage
4,0
De triple seven lijkt met die slide guitar regelrecht uit een door Stephen King omschreven moeras te zijn ontsproten. Vervolgens komt er een prachtig old school 50's R&R kermis-ballad zodat je weer even met beide voeten op het droge kunt komen. Ook Ian Astbury van the Cult kan veel emotie in zijn stem leggen, maar Glenn de Supermen doet het toch net iets overtuigender en/of overdrevener.
De plaat is ook wel lekker geproduceerd zonder al teveel poespas wat het bluesy en het doomy sfeertje alleen maar ten goede komt.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Danzig lijkt wel volledig uit de gratie. De beste bluesrockplaat die Jim Morrison nooit gemaakt heeft.

Dark ages are coming.

avatar van Zagato
4,0
Klopt die hoes hier wel? Ik heb een andere hoes namelijk en het album toen het uitkwam gekocht.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Ook ik heb een andere hoes. Uitgevouwen is het een omgekeerd kruis. Duister.

avatar van Zagato
4,0
EttaJamesBrown schreef:
Ook ik heb een andere hoes. Uitgevouwen is het een omgekeerd kruis. Duister.

Die ja met een 'Doors'achtige foto.

avatar van musicfriek
Label klopt ook niet, moet Def American zijn. Hoes is van een re-issue. Correctie ingediend.

Danzig - Danzig II - Lucifuge (1990, Vinyl) | Discogs

avatar van Edwynn
4,0
Correct. Dat was de oorspronkelijke cover. De zwart wit hoes met Glenns torso kwam op de eerste cd persingen op het Noordamerikaanse continent. Maar dan zonder de PA sticker.

avatar van madmadder
3,5
Ik ben best een groot liefhebber van Misfits, één van die andere bands waar Glenn Danzig de frontman van was. Ik heb zelfs een tijdje in mijn tienerjaren een devilock gedragen, zo erg was het, en ik ben de trotse bezitter van de discografie van de Misfits verpakt in een coole doodskist. De energieke horrorpunk van die band vol brute teksten en verwijzingen naar horrorfilms sprak (en spreekt) me enorm aan. Ander werk van de heer Glenn Danzig had ik echter nog nooit gehoord, tot dit album van Danzig me getipt werd.

Lucifuge is het tweede album van Danzig en het opnemen van dit album nam maar liefst elf maanden in beslag. Maar dan heb je ook wat, want dit tweede album klinkt net een stukje strakker, helderder en dynamischer dan het debuut, dat ik er ook maar meteen even bij geluisterd heb en dat niettemin ook behoorlijk charmant is (juist vanwege die redelijk kale productie).

Ik blijf toch echt een groot bewonderaar van de stem van Danzig, hoe die ergens heel geforceerd en theatraal en als uit een ander tijdperk klinkt, maar hoe dat toch vooral de stoerheid en de duisternis ten goede komt, ik vind dat wel bijzonder. Als iemand als Roy Orbison (wiens Lonely and Blue ik momenteel ook heel veel luister en die ik ook heel erg waardeer als zanger) hard rock had gezongen, dan had hij vast ongeveer als Danzig geklonken.

Glenn Danzig flirt ook in deze band – net als in Misfits – weer met de donkere kanten van het bestaan en met het bovennatuurlijke. Ongetwijfeld dat de teksten over kwaadaardige vrouwen, seks, kritiek op het christendom en verwijzingen naar de duivel tegen vele schenen aan schopten, maar ik vind dat-ie het uiteindelijk allemaal nog wel redelijk netjes houdt. Een aantal teksten van Misfits vind ik nog wel een stukje shockerender. Ik vind ze op dit album niet heel erg bijzonder, maar Danzig vertolkt ze wel met een zeer overtuigende passie die de bereidheid bij de luisteraar om een pact met de duivel te sluiten zeer veel groter maakt.

Muzikaal gezien ligt dit in het verlengde van een band als het eerder besproken Black Sabbath. Danzig brengt een geluid dat doet denken aan de vroegere blues rock, afgemaakt met een vleugje doom en een mespuntje heavy metal. Ik zou het zelf misschien niet helemaal als metal bestempelen, misschien meer als (hard) rock, maar God (of Satan, wat jij wil!) ja, wat maakt het eigenlijk ook uit.

Want Lucifuge is een ontzettend vermakelijk album. Ik zal niet de grootste fan worden, daarvoor vind ik het misschien toch net niet onheilspellend genoeg. Bovendien leunen de composities me toch net iets te veel op het verleden, maar Glenn Danzig is wel gewoon een enorm charismatische bandleider en dat maakt dit als geheel toch wel redelijk onweerstaanbaar. Het is misschien niet helemaal de verwachte emotie bij de boze gezichten van de bandleden op de hoes, maar ik word hier vrolijk van.

Vooral de energieke opener 'Long Way Back From Hell', het bluesy 'Killer Wolf' en het heerlijk groovende 'Her Black Wings' kunnen op mijn goedkeuring rekenen. Het album kent tekstueel en muzikaal veel variatie, maar alle elf nummers zijn uit op één ding en daarom passen ze zo goed bij elkaar: om zo stoer mogelijk te zijn. Zoals ik las op RateYourMusic: dit album geeft je borsthaar (al hoop ik dat dat bij mij toch echt achterwege blijft).

Vanwege het jeugdsentiment en de hoge energie van Misfits zal ik altijd de voorkeur geven aan dat project van ome Glenn, maar het was zeker tof om te horen dat hij ook na de Misfits nog zeer verdienstelijke dingen heeft gedaan als zanger en frontman. Een ruime voldoende voor dit duistere feestje.

Beoordeling: een dikke 3,5*

Danzig - Danzig II: Lucifuge (1990)

avatar van bennerd
madmadder schreef:
Ik ben best een groot liefhebber van Misfits, één van die andere bands waar Glenn Danzig de frontman van was. Ik heb zelfs een tijdje in mijn tienerjaren een devilock gedragen, zo erg was het, en ik ben de trotse bezitter van de discografie van de Misfits verpakt in een coole doodskist.


Gast
geplaatst: vandaag om 02:07 uur

geplaatst: vandaag om 02:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.