Danzig - 777 I Luciferi (2002)

mwoooaah.

Sommige riffs zijn wel vet.
Maar ik vind het over het algemeen niet zo'n bijzondere plaat.
Slechte zang en saaie composities.

Poging om weer terug te keren naar de oude stijl. Dit lukt slechts ten dele. Vooral sterke nummers ontbreken. 2*

Het is het laatste album dat ik van de man kocht. Ik las dat hij zijn oude ik had hervonden maar hij wist dat niet om te zetten in gedreven songmateriaal. Eigenlijk is I, Luciferi maar plichtmatig dingetje. In het licht van dit album, krijg ik ineens diep respect voor het eigenzinnige Blackacidevil. Danzig doet waar hij zin in heeft maar ik hoor graag dat hij dat met enige overtuiging doet. En dat ontbreekt hier naast de matige songs volledig.

Dertien jaar later ben ik toch iets milder geworden ten opzichte van de Zevende van Danzig.
Opnieuw geef ik toe dat enig kwaliteitsvergelijk met de eerste vier volstrekt zinloos is. Toch horen we Glenn weer een heel klein beetje terugkrabbelen naar dat geluid nadat het zware en enigszins gothic getinte 6:66 Satan's Child weer wat gezakt is. Helaas blijft het compositorisch wat achter, maar kan de zwartgallige sfeer het één en ander wel goed maken.

Er zijn ook zelfs twee hoogtepuntjes. Het ingetogen Dead Inside is een fraaie ingetogen semi-ballad die heel af en toe wat Doors-mystiek met zich meebrengt. Ook This Coldest Sun blinkt uit door zijn mystieke emissie. Wanneer Danzig met zijn galmende geluid op mysterieuze en wijze door eenvoudige hardrockschitt beweegt, is dat toch wat ik het liefste hoor van hem.