Cameron Avery - Ripe Dreams, Pipe Dreams (2017)

Het betreft hier een solo project van de bassist van Tame Impala. Het nummer Wasted On Fidelity is al te beluisteren op spotify.

En klinkt veelbelovend, plus anti records heeft een neus voor talent. ben benieuwd

dit zegt anti records
With his deep, husky baritone, Avery harnesses the dark power and humor of artists like Nick Cave, Scott Walker, and Tindersticks. On his self-produced album, Avery channels train-wreck romanticism into timeless music for the modern age.

De drummer van Tame Impala deed eerder al een niet onverdienstelijke duit in het solozakje: Barbagallo - Grand Chien (2016) - MusicMeter.nl

Mooi album hoor! Fijne donkere stem en sfeervolle relaxte liedjes.
Met Whoever Said Gambling's For Suckers ook een heel mooie bonustrack. Andere sfeer als op de rest van het album, maar zeker een sterke.

Wat een fijne plaat. Doet me regelmatig aan Timber Timbre denken. Die draaide ik uiteindelijk minder dan ik aanvankelijk verwachtte, ondanks dat daar de sfeer me ook aansprak, dus ik wacht nog even met een beoordeling.

Qua arrangementen heeft het ook wel wat weg van Father John Misty (bijv. Disposable) vind ik.

Bij de eerste tonen gaan de ogen dicht en verwacht je een Frans chanson. Brel is niet ver weg. Maar dan klinkt de donkere stem van Cameron Avery.
Vervolgens ontvouwt zich een album waar ik me altijd wel prettig bij voel. Tindersticks, Scott Walker, Mark Lanegan. Dat werk.

Toch is juist de stem van Avery het enige zeer kleine minpuntje. Ik vind hem vrij karakterloos. Mooi hoor, maar niet mooi genoeg. Een beetje lichtgewicht. Geen echte crooner, terwijl de muziek zich ervoor leent.
Neem Do You Know Me by Heart?; ik moet daar dan echt denken aan George Michael. Man, man, man wat een killertrack was het dan geworden met zijn stem. En bij Dance with Me zou Mark Lanegan het net even dat duistere toontje hebben kunnen meegeven.
Watch Me Take It Away is een wat vreemde eend in de bijt met z'n haast Tom Waits-achtige inslag. Wel lekker.

Hoe dan ook: de composities zijn schitterend, de nummers meeslepend en de sfeer machtig mooi. Dat de zang me er dan van weet te weerhouden er een volle mep aan te geven (4,5* zou in de toekomst misschien best nog mogelijk zijn) is niet erg. Het is fijn dat dit soort sfeervolle albums nog steeds gemaakt worden (ik hoef niet alleen maar naar Marc Almond te luisteren hiervoor). Extra verrassend is dat de beste man in Tame Impale zit, een band die je niet echt in verband brengt met dit soort muziek.

Prachtig hoor.

Hele mooie singles (#3 en #4), een geslaagde Father John Misty-imitatie (Disposable) en een reeksbeduidend mindere goden. Hier had ik wat meer van verwacht.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cameron Avery - Ripe Dreams, Pipe Dreams - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ripe Dreams, Pipe Dreams van Cameron Avery wordt aangekondigd als het solodebuut van de muzikant die eerder in de psychedelische bands Pond en Tame Impala en de garagerock band The Growl speelde.

Dat wekt bepaalde verwachtingen met betrekking tot de eerste soloplaat van de Australische muzikant, maar deze verwachtingen komen op geen enkele manier uit.

Cameron Avery heeft zijn verleden in de psychedelica en de garagerock volledig achter zich gelaten en laat zich op Ripe Dreams, Pipe Dreams inspireren door crooners als Frank Sinatra en Dean Martin.

Het levert een plaat op die zich, zeker bij eerste beluistering, op het snijvlak van kunst en kitsch beweegt, maar na mijn eerste aarzelingen ben ik heel snel van deze plaat gaan houden.

Ripe Dreams, Pipe Dreams opent ingetogen met akoestische gitaren, bas, subtiele blazers en de gevoelige bariton van Cameron Avery, die direct laat horen dat zijn ambitie om als crooner aan de slag te gaan zeker realistisch zijn.

In de tweede tracks dreigt het allemaal net wat zoetsappig te worden met een overdaad aan strijkers, maar Cameron Avery trekt de song op het eind toch nog naar zich toe. Wanneer de Australiër in de derde track opeens met rauwe gitaren, stevig aangezette drums en aardedonkere vocalen op de proppen komt, is duidelijk dat Cameron Avery zeker geen one-trick pony is.

Invloeden van Frank Sinatra zijn absoluut hoorbaar op Ripe Dreams, Pipe Dreams, maar Cameron Avery blijft lang niet zo dicht bij zijn voorbeeld als Bob Dylan op zijn laatste twee platen. Hier en daar schuift de Australische muzikant op richting Johnny Cash en Lee Hazelwood, om vervolgens aan te haken bij crooners van recentere datum als Richard Hawley, Stuart Staples (Tindersticks), Gavin Friday, Nick Cave en Marc Almond.

Cameron Avery overtuigt op zijn solodebuut als zanger, maar overtuigt misschien nog wel meer met het brede palet aan stijlen dat hij op Ripe Dreams, Pipe Dreams bestrijkt. Een aantal van de songs op de plaat is honingzoet en blinkt stevig, maar Cameron Avery is ook niet vies van aardedonkere songs met een rauw en scherp randje, waarbij invloeden vooral uit de jaren 50, 60 en 70 lijken te komen.

Zijn stem sluit steeds prachtig aan bij de instrumentatie en deze instrumentatie is keer op keer wonderschoon. Door de variatie, maar uiteindelijk vooral door de mooie klanken en de zeer overtuigende zang, is Ripe Dreams, Pipe Dreams mij snel heel dierbaar geworden. Het solodebuut van Cameron Avery kan een donkere avond voorzien van stemmige kaarsen of juist bright lights, maar Ripe Dreams, Pipe Dreams is ook een soundtrack van de donkere nacht of de lome ochtend.

We hebben de afgelopen jaren een chronisch gebrek aan crooners als de hierboven genoemde muzikanten, maar Cameron Avery is er weer een. Zeker na de tweede track van Ripe Dreams, Pipe Dreams is het even doorbijten, maar vervolgens stijgt dit fraaie debuut keer op keer naar grote hoogten. Erwin Zijleman

Gister in tolhuis a'dam gezien met contrabas en gitaar (en wat geimproviseerde beatloops). Vooral zijn stem is ongelofelijk mooi! Dat hoor je live veel beter dan op de plaat zonder al die strijkers. Wat 'n power! Soms een Tom Waitssfeer dan weer prachtige ballades echt omvergeblazen door zijn prachtige tenorstem. Ik durf te wedden dat hij binnen een mum van tijd heeeeel groot gaat worden. Mark Lanegan kan 1 ding goed Eric, Avery heeft een geheel spectrum ala Dean Martin zegmaar. Heel veel laag maar ook een prachtige falset. Ode aan de croners.

"Whoever Said Gambling's for Suckers" was live echt mindblowing!