Findlay - Forgotten Pleasures (2017)

Daar is ze dan eindelijk!!! Ruim 4 jaar nadat ik voor het eerst haar eerste singletje Your Sister op de radio hoorde is hier dan eindelijk haar eerste langspeler!

In de afgelopen jaren is ze aan de kant gezet door haar label omdat haar muziek niet radiovriendelijk zou zijn. Zodoende heeft Natalie haar eigen platenlabel MINT opgezet. Ondertussen heeft ze wat meer synths toegevoegd, het aangelegd met de gitarist en is de drummer vervangen voor een dame.

Vele singles van dit album zijn in de afgelopen 3 jaar uitgebracht. Alleen Your Sister moet ik op wachten waarschijnlijk totdat haar eerste compilatie uitkomt. Of een special edition. Ook qua tour laat ze mij nog een beetje in spanning. Alleen Duitsland en Oostenrijk zijn bevestigd, maar het mag toch niet zo zijn dat ze Amsterdam overslaat na een enerverend London Calling in 2013?

Edit: Waste My Time vandaag verschenen als single.

Kom ik net thuis van het ene feestje, staat het andere al op me te wachten via Spotify. Moet ik dus nog even opblijven maar goed, alles voor Findlay. Het lijkt toch best een fijn album geworden van het hoofd van Sunderland, al blijven oude bekenden Electric Bones, Greasy Love, Off & On en Wild & Unwise voorlopig wel een stukje boven de rest uitsteken. Maar goed, die hebben dan ook al behoorlijk wat luisterbeurten gehad over de laatste maanden.

Van de nieuwe liedjes sla ik na één klokje rond het een beetje shoegazy titelnummer denk ik het hoogst aan. Sunday Morning in the Afternoon begint als een mooie rustige, tikkie lo-fi afsluiter, waar van alles lijkt te borrelen totdat het ook nog even losbarst. Een uitbarsting die ik eigenlijk jammer vind, ik had liever dat ie bleef borrelen al is deze uitvoering ook niet verkeerd ofzo. Ook de herbewerking van Stoned & Alone moet nog even landen.
.
Van het weekend maar eens vaker luisteren, ze komt in elk geval bovenaan mijn rotatielijstje te staan.

Zelfs tot in de details zijn we het met elkaar eens Niek. Haar 'oudere' werk is wat rauwer (Stoned & Alone hoort daar ook nog bij) en geniet ook mijn voorkeur. Het toevoegen van de synths op de nieuwere nummers maakt het minder rauw en daarmee is de overrompeling van deze release minder groot dan dat ik verwacht had. Uiteindelijk ben ik gecharmeerd van het melodieuze (in alle muziek) en, specifiek voor dit album, de stem van Natalie. Verder muzikaal gezien klinkt het ook erg sterk.

Ietwat gekleurd vanwege het lange wachten en de nadruk op het oudere werk, waarbij ook Your Sister en Wolfback nog in mijn hoofd nagalmt, krijgt Natalie voorlopig een 4,5. Verdere ontwikkelingen worden nauw gevolgd door mijn persoontje.

M'n tweede luisterbeurt zit erop en ik begin nu gelukkig toch wel het gevoel te krijgen dat de nieuwe nummers weldegelijk een welkome aanwinst zijn en niet louter opvulling, al blijf ik bij mijn oude standpunt dat haar oude nummers meer lef tonen, zeker vocaal gezien. Echter zitten Forgotten Pleasures, WANtL en Elmo's Fire wel heel sterk in de instrumentatie en zijn ze onderscheidend genoeg om de plaat over de gehele lijn spannend te houden. Waste My Time is trouwens ook een vrij fijne single gebleken over de afgelopen weken, ook al is ie een tikkie tam. Enkel Monomania blijft wat achter maar dat kan ook liggen aan de ongunstige plaatsing tussen het hyperactieve trio van Electric Bones.

Ik zet voorlopig in op vier sterren met een optie op jaartoptien. Hopelijk blijft ze wel gewoon doorgaan met lekker schreeuwerige nummers maken want daarin blijft ze op haar best.

Al een tijdje bekend, maar over een weekje staat ze in de bovenzaal van de Melkweg. (6 nov).

Ik kijk er erg naar uit, in 2013 was ze geweldig op London Calling.

Ik hoor Off & On net voor het eerst (Witte Trui). Lekker nummer wel, maar mevrouw lijkt wel goed naar Black Mountain geluisterd te hebben, ik had voortdurend de neiging "Don't Run Our Hearts Around" mee te hummen.