Lisa Gerrard - Whale Rider (2002)

Lisa Gerrard's door synthesizers gedomineerde score voor Whale Rider richt zich niet op het creeren van thema's, melodieen of instrumentatie maar, zoals ze wel vaker tracht, op gevoelens, sfeer en ambiance. Om de luisteraar op deze wijze te raken is Whale Rider echter op een bepaalde manier te onrustig, het is nooit echt genieten. Jammer, want had bv. het tempo lager gelegen had dit werkelijk prachtig kunnen worden. Invulling wordt enigszins gegeven door de duduk, piano en Lisa's eigen stem, wat in bijvoorbeeld Paikea's Whale een muzikaal hoogtepunt oplevert. Toch komt het meest rustgevende moment helemaal aan het eind, van de geluidseffecten van het kabbelende water en het dieper afdalen in de zee. Jammer dat de voorgaande score niet diezelfde natuurlijke rust uitstraalde. 3.5*

Het klopt inderdaad dat Gerrard op gevoel componeert, en nog meer als bij DCD en solo, moest ze het hier haast puur zonder hulp van haar stem doen. En dat pakte in het begin naar mijn idee minder uit als Duality en The Mirror Pool, haar beiden solo albums. Echter die sfeer, ala de Grand Bleu score, leek mij steeds meer te overweldigen. Niet minder als ander Gerrard gerelateerde werken, echter Gerrard benam mijn adem pas na een lange tijd.

Zal laatst deze film en wat een prachtige muziek!!

Prachtige Score, mooier dan haar Score Gladiator die ze samen met Zimmer maakte. Mooie Score daarom is het de volle 4,5* waard volgens mijn mening.

Mooie score, toch iets minder dan The Gladiator. Simpelweg iets minder nummers die we echt weten te raken, iets meer ingetogen en iets eenzijdiger.

Met je eens Thomzi50, maar deze heeft ze alleen gecomponeerd. Bij:"The Gladiator", was Hans Zimmer er ook nog bij.

Ja, dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik die beter vind

Whale Rider wordt vaak als een buitenbeentje gezien in haar carriere. Dit is veel op atmosfeer werkend zonder bijvoeging van haar eigen stem. Niet geheel vreemd dus, dat veel mensen dit niet zo goed vinden als andere muziek (met wie dan ook samen of solo).

Vind Gladiator van haar het mooiste maar dat komt natuurlijk door Zimmer lijkt me.

Toch geef je deze een heel punt hoger dan The Gladiator.

Even verandert, mijn mening verandert wel wat in de loop der maanden.

Met de stem van Lisa Gerrard maakte ik kennis via het album Farscape wat ze samen maakte met Klaus Schulze. Door die kennismaking was ik wel nieuwsgierig geworden naar haar solowerk. Iemand met zo'n stem verdient het om een solo album in huis te halen. Omdat ik verder niets van haar ken heb ik een gok moeten maken en zodoende kwam het album Whale Rider in de cd-speler terecht.

Al bij de eerste tonen wordt ik gegrepen door een hele bijzondere sfeer. Gevoelsmatig zit ik in een concertzaal waar ik getuige ben van een bijzonder stuk muziek. Fraaie sferische klanken de me gelijk aan de luidsprekers doen kluisteren. Het is hier en daar erg tegen de stilte aan, maar wel erg boeiend om maar te luisteren. Het maakt mij alleen daarom erg nieuwsgierig na de film waar dit de soundtrack voor is. In gedachte zie ik al mooie beelden van onder water.

Wel is het een beetje jammer dat de warme stem van Lisa Gerrard, maar sporadisch te horen is. Haar stem is erg bijzonder en vol van toon en gevoel al ze wel te horen is. Daar tegen over staat wel dat de muziek erg stemmig is en me met de ogen dicht in een hele andere wereld doen belanden. Muziek dus om stil van te worden en de positieve rillingen van te krijgen. De dikke 40 minuten zijn te snel voorbij.

score-freak schreef (lang geleden):

Mood piece dus, zoals de Engelsen dat zo mooi en stemmig kunnen zeggen. CD maakt onderdeel van mijn ambient-collectie & maakt me nieuwsgierig naar de film.

Note: meerdere (ambient)soundtracks kun je op dezelfde dromerige lijn zetten: Dergatchev's The return bijvoorbeeld, of sex, lies and videotape van Cliff Martinez, Solaris van dezelfde componist, of de ingetogen score van Donnie darko ook wel...

Ik neem aan dat je na al die tijd wellicht al wel in aanraking bent gekomen met Dead Can Dance? Toch wel de band waar ze als eerste bekend mee is geworden...

Overigens ken ik deze soundtrack nog niet. N.a.v. van de diverse positieve berichten toch maar eens uitchecken...

Inderdaad ben ik inmiddels met meer werk van Lisa Gerrard in aanraking gekomen. Uit al die kennismakingen blijkt telkens weer wat een dijk van een stem die mevrouw heeft die staat als een huis.