David Murray - Flowers for Albert (1976)

Deze tracklist is die van de 2CD-reissue uit '97 en voegt een drietal nummers uit dezelfde sessie toe. De tracklist van de oorspronkelijke LP:

1. Joanne's Green Satin Dress (Lawrence "Butch" Morris)
2. Ballad For A Decomposed Beauty (Murray)
3. Flowers For Albert (Murray)
4. Roscoe (Murray)

De muzikale thema's van met name Joanne's Green Satin Dress en van Flowers For Albert krijg je niet meer uit je kop als ze zich daar genesteld hebben. Ik neurie of fluit ze op straat, in de auto, op de plee en in bed en improviseer er van alles omheen. Dat is precies ook wat er op dit geweldige dubbelabum gebeurt. Freejazz maar wel heel transparant omdat er door de muzikanten erg goed naar elkaar geluisterd wordt. Dit album kwam oorspronkelijk uit in 1976 en kan beschouwd worden als het startpunt van de 'loftjazz'. Een nog jonge David Murray op sax, Olu Dara op trompet, Fred Hopkins op bas en Philip Wilson op slagwerk. Live een feest omdat je de muziek ziet ontstaan en dat is razendspannend.

Leuk weetje: Trompettist Olu Dara is de vader van Nas

Verrassend. Appel en boom. Zoals Neneh Cherry de dochter is van trompettist en vader Don.

Klopt. Nas refereert ook regelmatig naar zijn pa in z'n muziek. Op lifes a bitch speelt hij trompet. Bridging the Gap is een echte samenwerking tussen zoon en vader.

Op life's a bitch bespeelt Olu de 'cornet'.

Olu speelt ook op 'Dance' en "streep's disciple".

Vooral de eerste is erg mooi. Een ode aan de overleden moeder van Nas. Nas ouders waren gescheiden toen hij 14 was. Maar blijkbaar had zij nog altijd een bijzonder plekje in het hart van Olu.

Don Cherry is echter de stiefvader van Neneh Cherry.

Nou breekt mijn klomp. Maar even los van alle leuke wetenswaardigheden ben ik erg benieuwd naar de meningen over dit album.

Ik wil nog even het album een paar luisterbeurten gunnen voor ik een definitief oordeel zal geven. Maar het zal sowieso een positieve beoordeling zijn.

Ik zal je later deze week op de hoogte brengen.

Dit album de laatste tijd regelmatig beluisterd, en ik moet zeggen dat het terecht door Kistenkuif omhoog gestoken is. Inderdaad heel erg spannend en meeslepend. Voor mij is David Murray tot op heden een relatief minder bekende musicus, maar zijn spel en de interactie met de andere musici is fenomenaal. Olu Dara is voor mij echter de ster, maar dat komt wellicht ook door mijn fascinatie door de trompet. Fred Hopkins op bas trekt ook sterk mijn aandacht, en Philip Wilson (slagwerk) verricht ook wonderen. Dat heb ik trouwens niet vaak, dat een freejazz-album mij onmiddellijk zo pakt. Jammer alleen, dat het moeilijk verkrjigbaar is. Ik heb het in arren moede maar op internet beluisterd.