Warbringer - Woe to the Vanquished (2017)

Remain Voilent is wel de pit die ik in de meeste hedendaagse metalbandjes mis hoor. Kudo's!

Het laatste album voor mijn marathon maar nog steeds heeft 'Warbringer' mij na hun debuut niet weten te overtuigen, en ook met dit laatste album slaan ze de plank al snel weer mis. De vocalist is gewoon niet mijn vriend, ik kan maar niet wennen aan zijn strottenhoofd en dat komt soms pijnlijk over omdat je hoort dat de jongens wel degelijk getalenteerd zijn. Voor de rest is het vaak wel thrashmetal uit het boekje, maar weet onder andere het nummer (en mijn bovenbuurman benoemt het ook even) 'Remain Violent' nog het oude harde klassieke geluid naar boven te halen. Voor de rest, het is niet meer mijn ding zo standaard als deze band. Of ik er nog vaak naar ga luisteren weet ik niet, maar ik ben stiekem wel een beetje blij dat ik klaar ben met de marathon die echt te lang heeft geduurd puur omdat ik tegen de vocals op keek, en daardoor de zit elke keer vrij lang werd.

Eindstand:
01. IV: Empires Collapse
02. War Without End
03. Waking into Nightmares
04. Worlds Torn Asunder
05. Woe to the Vanquished

Gemiddelde: 3.50*