Franz Koglmann - The Use of Memory (1990)

Prima live-opname van Franz Koglmann. Ik ben nog niet direct zo onder indruk als toen ik voor het eerst zijn Cantos' hoorde, maar niettemin een bijzonder werk in de euro-jazz ''movement''. Er zijn weinig jazzmusici die hun voorliefde voor bepaalde inspiraties op zo'n originele manier in hun muziek steken. Het blijft ook niet alleen bij jazzmuziek bij Koglmann, maar gaat van Schönberg naar George Russell en van Braxton naar John Cage en Stockhausen. Per album lijkt hij zich te inspireren door zijn voorbeelden en dat is op The Use of Memory niet anders. We kunnen hier eigenlijk niet meer spreken van jazz of überhaupt een genre, maar een equivalent van zijn voorbeelden. Een combinatie van kamermuziek, Westers klassiek en jazz (soms denkende aan AACM, in de zin van creativiteit en het doorbreken van conventies).

Franz Koglmann wordt op The Use of Memory bijgestaan door 13 muzikanten, waaronder hij een superbe dirigent gevonden heeft in Gustav Bauer die precies aanvoelt waar Koglmann heen wilt. Het werk voelt aan als een lange jazzsymphonie, een suite dat per compositie subliem het speciale vakmanschap van de 13 laat weerklinken. Het probleem dat ik echter met dit album ondervind is dat ik de genialiteit weliswaar hoor, maar dat het mij nog niet wil raken. Het is geen emotioneel klinkende plaat, wat het waarschijnlijk wel was voor Koglmann. Ik kan nochtans niet weerspreken dat dit album mij toch enigszins doet inspireren om dit werk weer eens op te leggen.

The Use of Memory is een bizar ondergewaardeerde plaat die als uniek in het genre staat aangeschreven en terecht wat mij betreft. Een plaat die iedere jazzliefhebber eens moet hebben gehoord, al is het maar om de indrukwekkende sfeer en Koglmann's ode aan zijn muzikale helden én genres. Koglmann gumt hier de lijnen tussen genres uit en dat levert een zeer abstract, maar ergens zeer herkenbaar werk op.

3,5/5