Ikara Colt - Chat and Business (2002)

Erg lekkere mix van postpunk en noiserock. Denk aan The Fall meets Sonic Youth. "To the point", zo is deze plaat het beste te beschrijven. Korte knallende nummers, die worden aangedreven door de op hol geslagen Keith Moon-achtige drums, waarover de gruizige gitaar en bas hun werk doen. Zanger Paul Resende is een verhaal apart. Zijn praat-zang a la Mark E. Smith klinkt zeer cool, overtuigend en, daar is volgens mij alleen een Engelse term voor, snotty.

De eerste drie nummers hakken er ongenadig hard maar weinig gevarieerd in, maar dit zorgt wel voor een hypnotiserende drive. "City Of Glass" neemt het gas wat terug. De sfeer in dit nummer is erg claustrofobisch, paranoide bijna. "At The Lodge" en "May B 1 Day" zitten in hetzelfde straatje. Is het dan allemaal zwartgalligheid troef? Nee, want ik heb het idee dat de tong flink in de wang is gestoken en in het midden van de plaat staan zowaar twee poppy nummers, "Belgravia" en "Sink Venice" die worden voorzien van passende achtergrondzang van de gitariste.

Dit is de eerste van de twee platen van Ikara Colt. Reeds bij het uitkomen van deze plaat kondigden ze aan om na de tweede plaat uit elkaar te gaan, om het allemaal fris te houden. Erg cool, maar wel jammer want opvolger "Modern Apprentice" is net zo leuk. Tot welke dingen Ikara Colt nog in staat zou zijn geweest zullen we nooit te weten komen.

Oei dit lijkt me nogal interessant

Is ook
Snel luisteren dan! Dit hippe Engelse bandje van een paar jaar geleden schopt meer kont dan al die hippe Engelse bandjes van nu bij elkaar.