Henry Threadgill - Easily Slip into Another World (1987)

Een heerlijk vrolijk en melodieus plaatje dit. Wat swingender dan het meeste werk wat uit de AAMC koker komt, maar dat kan de pret niet deren. De funky tune van Black Hands Bejewelled swingt prachtig door mijn speaker, doet denken aan de new Orleanse jazz scene uit de jaren 40, 50. Voor beginnende jazz fan en liefhebber van vocale is My Rock met vocaliste Asha Puthli zeker een nummer wat een keer beluisterd mag worden. De liefhebbers van de chaotische en avantgardische principes waar de AACM beroemd of berucht om is geworden, zullen hun vingers aflikken bij nummers als: Let Me Look Down Your Throat Or Say Ah. Wie bij dit album denkt aan allemansvriend zal ook bedrogen uit komen. De vele thema's van de composities zijn herkenbaar maar tegelijk zeer eigen gereikt. Plezier is het onderliggende thema van de composities en dat is zeker terug te horen in het spel van dit septet.

Line-up:

Henry Threadgill: alto saxophone, tenor saxophone, bass flute
Rasul Siddik: trumpet
Frank Lacy: trombone
Diedre Murray: cello
Fred Hopkins: bass
Reggie Nicholson: percussion
Pheeroan akLaff: percussion
Asha Puthli credited as Aisha Putli: vocals (track 5)

Erg leuk album inderdaad. Jaren geleden schreef ik trouwens in het Lelijke hoezentopic over de cover:

"Henry Threadgill is een begenadigd muzikant, maar wat hij hier flikt, kan echt niet. De foeilelijke roze rand eromheen, de dramatische overbelichting, de lelijke muzikant met lelijke kleding en het afschuwelijke lettertype. En wat doet die hand van Darth Vader daar?!"

Ik sta nog steeds voor de volle 100% achter die woorden.

Het plezier is zeker terug te horen in de zin dat ik er zelf ook wel vrolijk van kan worden. Men lijkt zich niet veel aan te trekken van "hoe het hoort", wat ik ook wel kan waarderen. Niet echt allemaal topmuzikanten, maar zeker wel een lekker plaatje.

Grappig dat jii die ervaaring hebt, ik vind de hoes juist wel een smaakvolle aandachtstrekker. Past bijna de vrolijkheid op dit album.