Me and That Man - Songs of Love and Death (2017)

Zeer boeiend album dit. Het beste te omschrijven als een soort pastiche van Nick Cave, Mark Lanegan, Tom Waits en zelfs Leonard Cohen (zie titel).
Moet vooral aan de Murder Ballads van Cave denken, maar ook een Atlernative folkband als Rome doemt op in dit topzware album.
Muzikaal gezien weet Lanegan dit soort albums sinds de jaren 90 al niet meer te maken, het nivo van Cave blijft mijn insziens nog steeds buiten bereik, maar nummer als; My Church is Black en Cross my heart and hope to die beloven zeer veel goeds voor de toekomst.
Hoop dat dit album opgepikt wordt, dat verdienen deze Polen zeker.

Bij Nightride moest ik erg denken aan Personal Jesus van Johnny Cash. Verder wel een fijn, donker schijfje.

Verantwoordelijk voor zowel het schrijven van de teksten en de vocalen zijn Adam Nergal Darski en John Porter. Beiden spelen ze o.a ook acoustisch- en elektrisch gitaar.

En er wordt lekker gecrooned op deze plaat. Vergelijkingen met Nick Cave en Mark Lanegan zijn inderdaad snel en terecht gemaakt. Het is een donkere atmosferische plaat, met invloeden uit gothic country, blues- en folk rock. Interessant toch?

Op deze plaat gebeurt nog veel meer. De opener opent fantastisch met (mond) harmonica die elektronische is versterkt.
Het nummer 'Cross My Heart and Hope to Die' eindigt in samenzang , waar ook een kinderkoor aan te pas komt. Klinkt fantastisch en een mooie tekst!
Daarna volgt 'Better the Devil I Know', wederom een topper. Voor de muzikale omlijsting wordt oa gebruik gemaakt van viool en hammondorgel. Het is een nummer waar zowel mannelijke als vrouwelijke zangpartijen in zitten. Vooral de vrouwelijke, gezongen door Luna Bystrzanowska zijn heel erg mooi. Verder gebeurd er nog voldoende op dit mooie album. Tof debuut!

Ik had totaal niet door dat ik naar Nergal (de frontman van de Poolse blackened deathmetal band Behemoth) zat te luisteren.
Zeer boeiende plaat met vooral een enorm Nick Cave gehalte en hier en daar wat Mark Lanegan invloeden.
Buiten een verwijzing naar Leonard Cohen in de albumtitel hoor ik weinig van hem terug.
Hetzelfde met Johnny Cash, al zit er wel een Personal Jesus vibe in enkele nummers die me dan weer eerder doen denken aan Dave Gahan.
Erg geslaagde mix van alt/gothic country, folk rock en blues.

Nergal lijkt na het verslaan van leukemie herboren te zijn. De laatste Behemoth plaat uit 2014 was machtig goed en ook met dit project weet hij indruk te maken.

4*

Ach, het kinderkoortjes idee van Behemoth's laatste worp (2018) is hier tot stand gekomen (track 4)
Dit project is inmiddels al weer teneinde. Blijkbaar vonden Porter en Darski elkaar toch niet zo aardig.