Jimmy Giuffre - Free Fall (1962)

Leuke "piepe, knor, knars" plaat (lees "free jazz").
Zoals bekend bij de jazz liefhebbers hier is dat een van mijn favoriete dingen.

Soms een beetje kaal als Giuffre zo in zijn eentje bezig is, maar nooit on-interessant.
Daar waar er meerdere mensen samen spelen wordt er heerlijk op elkaars improvisaties gereageerd door de anderen, zo hoort het, goed luisteren naar wat je maten doen en het proberen aan te vullen en er samen iets moois van maken.

Ik vind het moeilijk hier snel iets van te vinden. Bij het eerste stuk van de eerste beluistering was ik meteen militant ´jahoor-toemaar..dit gaat te ver - dít gaan we niet doen. Deze sla ik nu eens over, want dit is gewoon niet te weinig muziek om er uberhaupt iets van te vinden?´ Maar natuurlijk wel verder geluisterd en dat gaat gemakkelijk want het is verder wel mooi rustig; wel ´free´maar niet opdringerig. Een ´nachtplaat´ zag ik Edski al neerschrijven in het topic, en ook dat heb ik al ervaren. Gisterennacht op weg naar huis (fiets) bleek ´The Five Ways´ prettig gezelschap. Ik ben er nog niet helemaal uit.

Intrigerende plaat!
De eerste keer vond ik er echt helemaal niets aan. Op zijn best vond ik het saai en soms zelfs irritant.
Nu, enkele luisterbeurten verder, begint deze plaat me te boeien.
Vooral in het donker, een op een, begint het eigenzinnige klarinetspel een behoorlijke aantrekkingskracht op me te ontwikkelen.
Voor nu een (voorzichtige) 3,5 sterren, ik vermoed dat dit in de toekomst een mooie groeiplaat voor mij zal zijn.
Binnenkort ook maar eens op zoek naar ander werk van deze man.

Voor mensen die de muziek van het trio fijner vinden dan de solo-uitspattingen van Giuffre kan ik ook dit album dus aanraden, zoals daar staat een combinatie van de albums Fusion en Thesis (die niet op de siite staan vanwege gebrek aan de hoes). Op dat album is meer het hele trio actief.

DIt een lekkere soepele plaat.
Waren er ook mume leden die aan het woord "speels" dachten, toen ze dit album met een gevoel wilde beschrijven.

Scientist, bedankt voor het leuke album, ik zal die andere ook eens opzoeken.

Free-jazz waar ik absoluut niets mee kan aanvangen. Jimmy Giuffre drijft de abstractie erg ver door, wat het album (voor mij) een helse trip om beluisteren maakt.
De 'Penguin Guide' schrijft dat Giuffre als het ware in een eigen wereld vertoeft, en daarbij sluit ik me ook wel aan: een groentje zoals ik kan alleen maar de wenkbrauwen fronsen - waar is deze man in Godsnaam mee bezig? De klarinet-solo's zijn in die zin nog toegankelijker dan de nummers in triobezetting, want het wordt allemaal nog moeilijker als Bley hier en daar een noot aanslaat op zijn klavier...
Meer luisterbeurten zal ik deze plaat niet gunnen, vrees ik. Sorry.

Moet je gewoon toch eens doen over een jaar of twee, je staat er soms versteld van dat je dan ineens dingen goed vind waar je vroeger helemaal niets mee kon.
Heb dit zelf meerdere malen gehad en dat is toch wel een leuke ervaring om te ontdekken dat de plaat waarvan je overtuigd was dat er niets aan was ineens een soort van je favoriete plaat word.

Giuffre often sounds as if he is in a world of his own, intensely focused, totally aware, but communicating ideas for which there was no ready made language or critical rhetoric........

..........These - and Free Fall espacialy- are essential documents in the development of a broader jazz idiom that refused to see bop as the only recourse. Giuffre's pioneering has only slowly been recognised

De man is bezig met improvisatie en het zoeken naar nieuwe wegen....basiskenmerk van jazz.

Klopt. zelfde (blanke) west coast stroming. Giuffre speelt echte vrijer (logisch, want 10 jaar later)

Anti-virtuoos spel heeft zo zijn menselijkheidsgehalte Algemeen geweten in muziek toch? Maar dit, dit is wat helemaal anders, dit klinkt als ik die nooit een instrument bij de hand genomen heb wat gaat spelen, compleet in een nieuwe wereld belandt en wat gaat experimenteren en ontdekken, het heeft zo zijn charmes - misschien een uiterst belachelijke beschrijving voor dit album, maar zo ervaar ik het toch. Opeens herinner ik me dat ik niet zo lang geleden toch een gitaar bij de hand nam, na een vriend wat te zien spelen mocht ik het eens proberen, welja zo herken ik mezelf hier in Jimmy Giuffre, piep-knars-stop-téhoog-télaag-etc... etc... etc... . Enige verschil is dat deze man wél weet waar hij mee bezig is, en wel érg goed kan spelen, hetzij solo hetzij in groep.

Propulsion opent al erg sterk, ik was meteen onder de indruk van deze man, máár niet van het album, beetje "anders" (déjà vu 'Out To Lunch' - ), de trio-nummers zijn ook aardig, maar de verwachtingen lagen toch wat hoger, het briljant op elkaar spelen e.d. vind ik hier wat overdreven, het lijkt eerder alsof de hoofdman/klarrinist hier zijn medespelers als echte pionen gebruikt die echt zijn stappen gelijkaardig uitvoeren, zo niet praktisch nabootsen, alsof ze zelf geen recht van spelen hebben, zo speel je idd erg goed in op elkaar, maar wel ten koste van het vloeibaarheidsgehalte, het komt echt zo geforceerd over bij momenten vind ik, en dat voor "Free Jazz", vrije muziek zeggen ze dan

Maar een aardig album is het wel, The Five Ways is zowat de vorige 28 min alleen nog wat beter, eigenlijk een magnifiek album in zijn soort qua speel-/componeerstijl, ik zocht al tijdje iets met gewone klarinet, dus bij deze is The Scientist érg bedankt - .

Pittig plaatje. Weet nog niet preceis wat ik hiermee aan moet vangen. Nou ja, eigenlijk weet ik dat wel: vaker beluisteren.
Die sologedeelten vind ik vooralsnog misschien net een beetje té kaal, maargoed, ik moet dat nog in een soort context zien te plaatsen.

idd pittig..Guiffre heeft een eigen stijl en die moet je aanspreken...klein, fijn, subtiel en vrij.

Maar als dit album je tegenvalt, geef het niet direct op qua Giuffre. Hij heeft (vind ik) mooiere albums gemaakt...ben Giuffre liefhebber en luister dit album nog zelden

De reden waarom dit album het bekendste is zal te maken hebben met het verschijnen ervan in allerlei lijstjes ivm betekenis/invloed op folk/third stream/west coast/freejazz....

Ik zag hier ook een kroontje bij in de Penguin Guide, waardoor mijn aandacht extra werd getrokken Wat raad je me verder aan van Giuffre?

Fusion en Thesis (ik heb ze beiden op japans vinyl ) als dubbelalbum 1961op ECM uitgebracht (zonder overgeproduceerde galm ) Emphesis & Flight als Huthat dubbelalbum...ook los op vinyl maar zeldzaam. Daarnaast vind ik The jimmy Giuffre Clarinet erg mooi maar ik kan me zo voorstellen dat het merendeel van den mume bevolking er geen ruk aan vind..is namelijk solo en erg minimaal. Life of a Trio: Saterday en Sunday staan niet in de penquin guide zijn ook de moeite...

Dit alles dus onder voorbehoud dat je het typische Giuffre geluid weet te waarderen. als Free Fall je niet aanspreekt hoef je de rest niet te proberen

even mezelf verbeteren, dit album bestaat niet alleen uit solo stukken, nadruk op "toeterwerk"

Dit is bepaald geen album dat je even kunt beluisteren terwijl je de afwas doet, ik in ieder geval niet.
Kocht het een paar jaar geleden uit nieuwsgierigheid - de muzikale horizon moet uiteraard worden verruimd. Het "probleem" dat ik echter met dit album heb, is dat de hoge tonen die Giuffre uit de klarinet tovert het uitertste van mijn gehoorsvermogen vergen, en dat bedoel ik dan gewoon in fysieke zin.

Dit soort muziek beluister ik bij voorkeur op de hoofdtelefoon, daar de nodige concentratie vereist is.
Met de (wat ik dan maar noem) muzikale logica van deze muziek heb ik trouwens geen enkele moeite - ik vind het fascinerend om te horen. Giuffre is virtuoos, en ook het spel van Steve Swallow (bass) en Paul Bley (piano) vind ik prachtig en uiterst boeiend. De mooiste stukken zijn voor mij die waarbij de drie musici samen zijn te horen. Hier ben ik voorlopig niet op uitgeluisterd.

Hier ben ik dan terug na enige jaren, waarbij het overwegende gevoel is dat er niet zoveel veranderd is. De grote favorieten zijn min of meer dezelfde gebleven en vechten het voornamelijk onderling verder uit, maar door dat klein beetje meer luisterervaring klinken sommige albums wezenlijk "anders": de wijze woorden van blabla uit april 2008 zijn tijdloos. Een 3* voor dit album was destijds meer een beleefdheidshalve score op basis van een vage herinnering. Een tijdje geleden beluisterde ik de negende Sequenza, een compositie voor solo klarinet door Luciano Berio, welke een verpletterende indruk achterliet: dat lijkt in zekere mate erg op wat we hier te horen krijgen. Zeer intrigerend en bijzonder mooi op haar eigen manier.

Man Alone is een voorbeeld van die momenten waarbij ik dit album ronduit fascinerend vind: kort, krachtig, misschien wat te kaal op het eerste gehoor door het geluid van de klarinet in deze aparte speelstijl, desalniettemin is het zeer genietbaar evenals het geweldige openingsnummer of Primordial Call. Met de solostukken gaat Jimmy Giuffre als het ware op een muzikaal avontuur met zijn klarinet waarbij hij alle mogelijkheden lijkt uit te willen putten. Het voelt aan als het aflopen van een mooie straat waarbij je ook elke zijstraat wil gezien hebben in een poging om het geheel te verkennen.

Met de kortere trio-nummers, die voor een aangename afwisseling zorgen, heb ik soms nog enige moeite aangezien het af en toe een beetje alle kanten lijkt uit te gaan zonder echt enige vorm van diepgang te vertonen waardoor de meerwaarde me ontgaat. Al is Threewe dan wel weer een absolute voltreffer: hoe Giuffre dat nummer afsluit... The Five Ways daarentegen getuigt van erg grote klasse: interessante tempowisselingen hetzij individueel, hetzij collectief, erg afwisselend samenspel waarbij het soms lijkt dat ze elkaar eerder tegenwerken, een zeer bedreven klarinetsolo die langs alle kanten probeert los komen van een piano en contrabas die het blijven achtervolgen en het aan het eind op een stil krijsen zet

Het enige dat me verwondert aan dit album is dat de bonusnummers van de cd-heruitgave nóg zoveel interessanter zijn dan de meeste nummers uit de originele LP. Bij mijn beoordelingen probeer ik een vage regel te behouden waarbij mijn score bedoeld is voor een oorspronkelijke uitgave om zo een vorm van overzichtelijkheid te behouden. Met een andere tracklist had hier na verloop van tijd misschien wat overtuigender een maximale score kunnen inzitten, vooralsnog houd ik deze achter. Dit blijft echter een erg goed werk en door haar unieke opzet verplichte kost voor iedere free jazz-liefhebber, al is het maar om het geprobeerd te hebben.

Binnen een aantal jaar ga ik dit nog eens opleggen. Het zou me niet verwonderen als het verder blijft groeien in waardering, wordt vervolgd...