Terry Oldfield - Illumination (1992)

Terry Oldfield is de broer van Mike en Sally Oldfield en komt dus uit een wel zéér muzikale familie.
Waar Sally vooral singer/songwriter is en Mike als multi-instrumentalist praktisch in elk muziek-genre een graantje heeft meegepikt en natuurlijk vooral bekend is vanwege zijn beroemde werk Tubular Bells, is Terry's muziek weer een ander verhaal.
Zwaar beïnvloedt door muziek uit diverse delen van de wereld gecombineerd met een zwaar new age-sausje met als voornaamste instrument de fluit: dat is Terry's muziek in een notedop.

Illumination behoort tot één van zijn bekendste en naar het schijnt betere werken, alhoewel ik over dat laatste niet geheel kan oordelen, aangezien ik alleen dit album ken.
Echter moet ik wel concluderen, dat het een heel mooi album is.
Vooral de hemelse zang van Imogen Moore valt op, die op nummers 2 t/m 4 Celtische verzen zingt. De combinatie van haar stem en de muziek van Terry is erg mooi, met als enige punt van kritiek dat er binnen de nummers weinig afwisseling zit. Gelukkig zijn de diverse thema's zo goed, dat vooral na meerdere luisterbeurten, dit gebrek aan afwisseling snel geaccepteerd wordt.

Het album begint met het titelnummer, wat vooral zijn kenmerkende karakter heeft vanwege de prachtige fluit-partijen van Terry. Het nummer kent een sprookjesachtig, zweverig begin en einde, maar het is vooral het middenstuk die eruit springt. Ergens doet dit nummer ook wel een beetje aan een mengeling van de muziek van Gandalf en Kitaro denken.
"Mya Vin Rys" en "Celtic Blessing" lijken het meest op elkaar. De prachtige thema's zijn wonderschoon en Imogen zingt als een engel. Als je eenmaal als het ware in de muziek zit, laten de klanken van Terry's muziek en de weelderige zanglijnen je niet meer los.
Opvallendste nummer is "Dyfuna". Dit nummer ademt een geheel ander karakter uit. Wat minder lieflijk, mysterieuzer en opzwepender, wordt Imogen hier bijgestaan door vocalen van vermoedelijk Terry zelf. De combinatie van samenzang en de muzikale omlijsting doet me gek genoeg in dit geval toch erg aan Dead Can Dance denken.

Al met al is dit een erg mooi album. Tja, zwaar New Age, wellicht...maar het heeft wel wat.
Het is gewoon erg mooie muziek waarmee Terry laat horen, dat hij ook over een bijzonder, muzikaal talent beschikt, waarmee hij zich onderscheidt van zijn broer en zus.
Tevens mag Terry Oldfield zich binnen het genre, als één van de voornaamste componisten rekenen en heeft een indrukwekkende scala aan albums afgeleverd.
Illumination is denk ik, als kennismaking met zijn muziek, buiten zijn compilaties om, een perfecte instapper, althans dat was het voor mij...

Het album viel me toch een beetje tegen. Het zijn weliswaar mooie melodieën, en klinkt mooi en rustig, maar...de nummers beginnen mij op een bepaald moment te vervelen, duren te lang. Jammer. Maar neemt niet weg dat het wel leuk is om ook iets van "de broer" van Mike Oldfield in mijn verzameling te hebben. En dan moet je overigens ook gaan voor een album van zijn zus: Sally Oldfield. Ook erg mooi.

O jee, nu ik het album nog een paar keer beluisterd heb stel ik mijn waardering nog iets omlaag, met een halve naar 3. Het is gewoon niet zo'n goed album, mierzoet en vol herhalingen. Misschien heeft Terry wel wat beters gemaakt, maar dan moet ik eerst meer van hem gaan beluisteren, en ik weet niet of ik dat wel wil. Geef mij Mike maar, en, in mindere mate, Sally dus...

Dit is op en top new age-muziek. Het is met een bepaalde bedoeling gemaakt; de herhalingen moeten je (volgens mij) in een bepaalde 'zen-mood' brengen.
Ik kan je kritiek wel begrijpen, je moet er immers wel van houden. En laat bij Terry nu eenmaal geregeld herhalingen binnen nummers plaatsvinden.

Illumination vind ik nog steeds een prachtig album, maar ik zet 'm slechts sporadisch op. Als ik in de stemming ben.
Je moet er een klik mee hebben, dat is absoluut waar.
En ja, Terry is héél anders dan broer Mike of zuster Sally.

je zal naar mijn mening geen mooier album vinden van terry oldfield dan deze.