Sunn O))) - White1 (2003)

Cd 1 van white is nog prima te doen maar daarna begint hij echt te zwaar te worden. ~Live wel echt een band die je gezien moet hebben

Dit is het eerste wat ik van Sunn O))) heb beluisterd, en damn, wat een loodzware en duistere plaat is dit zeg. Vooral het stukje rond de elfde minuut bij de tweede track klinkt echt zo zwaar dat ik het letterlijk in mij voel, en "A Shaving of the Horn That Speared You" klinkt echt zo duister dat de rillingen over mijn rug lopen als ik het hoor (en dat heb ik maar bij erg weinig nummers).
Heerlijke plaat voor op de achtergrond, en al helemaal lekker op hoog volume

4 sterren van mij.

Hoewel ik Sunn O))) erg kan waarderen heeft dit album niet de impact op me als de anderen... Deze is niet zo agressief als een vizier naar je toe gericht en ook niet zo overweldigend en daar moest Sunn O))) het wel van hebben (totdat ze de band opnieuw uitvonden en Monoliths & Dimensions maakte).
Ik kom ook niet in de sfeer die je behoort op te slokken als je Drone luistert. Die drums in The Gates of Ballard bijvoorbeeld, die houden me bewust buiten lijkt het, of de spreker in My Wall, ze zijn te prominent aanwezig om er in op te kunnen gaan. En waar Godspeed You! Black Emperor wel heel goed spoken word weet te vermengen met muziek (om en goed voorbeeld te noemen) is het bij White1 meer een irritatiefactor.

Goed dat Sunn constant experimenteert met hun hellenvuurtonen maar voor mij is White1 een mislukt experiment. White2 is iig veel beter gelukt.