Mew - Visuals (2017)

Als Carry Me To Safety de toon afgeeft voor het gehele album, haak ik direct af. Waar is godverdomme de oude MEW?

Vind het wel een prima nummer eigenlijk, ook niet zo heel erg anders dan anders.

Uiteraard weer zin in een nieuwe Mew.

Dat dan weer wel! Kijk er hoe dan ook naar uit!

Was juist positief verrast door de geluidsrijkdom en de ingetogenheid.
En dan blijkt nu de gehele plaat te bestaan uit puntige nummers (qua tijdsindicaties).
Zat ik me net voor het eerst in het mew-bestaan voor te nemen om de plaat eens niet blind te bestellen, maar ga ik toch weer twijfelen . Leuk dat het toch weer spannend is!!

Nieuwe single : 85 Videos

Zie ik niet op het album staan. Of is dat soms track 9 van het album?

Vond ik ook vreemd, ik vermoed dat het inderdaad gaat om een single edit van track 9.

Aangepast

Carry me to safety vind ik wat te braafjes. 85 videos is al beter. Maar ik mis toch wat spanning... De vorige +/- was al luchtiger en zonniger, maar nu is het wel heel dreamy aan het worden. We wachten dus rustig af.

Vreemde kronkels: bij 85 videos moet ik altijd denken aan Bruce Springsteen's 57 channels (and nothin' on)... van 57 tv channels naar 85 videos, wie komt binnenkort met '113 movies (streaming through the galaxy)'?

Twist Quest is leuk maar niet meer dan dat. Ik heb altijd een zwak gehad voor Mew en zeker t/m No More Stories, wat ik ook nog steeds een geweldige plaat vind. +- was voor mij al iets minder. Puur door die dromerige nummers die mij niet pakken. Te saai. Satellites was nog wel een typische Mew nummer. Ik denk niet dat we nog zo'n nummer op Visuals gaan horen. Houd m'n hart vast.

Heb het album nu een paar keer geluisterd - Mew gaat volledig pop op deze plaat. +/- was voor mij ook geen hoogvlieger maar met deze zetten ze nog een paar stappen achteruit .

Inderdaad poppy maar toch het zelfde lijntje als +- maar dan een tikkeltje beter in z'n geheel. Er staat dan geen Sattelites of Witness op om het niveau omhoog te krikken. Toch een klein beetje verrast. Klein beetje maar.

Ben een grote fan van Mew, maar de eerste 2 beluisteringen van Visuals vallen mij enorm tegen. Ofwel komt het omdat ik tegenwoordig verslaafd ben geraakt aan de sound en de meer dan uitstekende songs van Slowdive ? Misschien moet ik nog wat geduld hebben met Mew en het album nog wat aan de kant laten liggen ?

Hier pakt ie ook niet echt hoor.. Mooie productie, arrangementen, en al wat je wil... maar ik vind de songs te klef. En nergens wordt het spannend.

Tegenvaller.

Als fan van het eerste uur kan ik hier bijna alleen maar verdrietig van worden. Ze hebben natuurlijk altijd al de wat dromerige zoete liedjes gehad, maar het wordt bijna elke plaat meer van dat. Nu moet ik zeggen dat + - ook nog wel wat moest groeien in het begin en Satellites daarvan wel echt een absolute Mew topper is, maar ik heb er een hard hoofd in dat het met deze plaat gaat lukken.
Over een paar weken in Paradiso maar zien hoe deze tracks het live doen. Jammer wel dat bij elke nieuwe plaat het aantal tracks dat ze live spelen van Frengers afneemt

Ik ga hem eerst nog maar weer een paar keer extra draaien voordat ik een cijfer geef

Dit is wel heel poppy. Het laatste nummer spant de kroon. Wat is dat seg?

Ik was toen ik ze voor de eerste keer zag erg verbaasd dat het zo'n ruige jongens waren. Dat diezelfde jongens nu dit album maken, verbaast me dus wel.

Toch stiekem een groeiplaatje. Toch beter dan +-
Wel jammer dat er geen ruig nummertje ala Apocalypso of Sattelites op staat. Toch wel te pruimen dit!

Het is inderdaad wel heel tam en dromerig allemaal. +/- vond ik bij vlagen een verademing, maar bij deze twijfel ik toch heel sterk of het wel een groeiertje zal gaan blijken te zijn....
Bij nadere beluistering vind ik Carry me To Safety wel echt een topnummer. Daarnaast valt Candy Pieces me in positieve zin op, vanwege de ouderwetse Mew-tegenstelling tussen dreigend muzikaal geluid en dromerige zang. Maar bij beide liedjes is het afgelopen als de spanningsboog juist een beetje wordt opgerekt. Ontzettend jammer. En de rest compenseert niet echt....

De eerste dromerige minuten van Nothingness and No Regrets doen denken aan Bayonne alleen daarna wordt het indie Rock / Pop Rock en Bayonne gebruikt geen gitaren, alleen samplers / sequencers. Maar de sfeer is dat gedeelte zoals je die op heel het album van Bayonne tegenkomt.

De stem van de zanger van Mew doet denken aan bepaalde The Alan Parsons Project nummers, gevoelsmatig zeg ik dat hun stijl en geluid ook wel wat wegheeft van TAPP, als ik naar The Wake of Your Life luister. Maar ook de laatste minuut van Candy Pieces All Smeared Out en verder in Carry Me to Safety

Tweede beluistering van het album... bevalt prima.

Net zulke bagger als +-.
Alleen heb ik hier nog geen uitschieter als Making Friends op kunnen ontdekken.

Twee albums achter elkaar waarop Mew helemaal de weg kwijt is. Zaaddodende rotzooi.