Pod - The Vanguard (1992)

Prachtige Detroit techno klassieker. Heeft wat weg van BFC, Psyche (Carl Craig) en een beetje van Rhythim is Rhythim (Derrick May).

Toen ik een jaar geleden met een recente re-release van Kenny Larkin werk in aanraking kwam, haalde ik m'n neus op. Dat was nog aan het begin van mijn reis door het Detroit techno universum. Onderweg heb ik veel opgestoken en nog wel van Dark Comedy een mooi nummertje opgevangen, maar ik wist eerst niet dat dit ook Kenny Larkin was. Nu verder in mijn reis ben ik deze Pod alias van Larkin tegengekomen. En meteen is duidelijk dat ik dit een geweldige plaat vind. Lichtvoetige hats en snares, diepe stevige beats, zachte warme en speelse Detroit-synths. Nummers om in te verdwalen. Yam

Het eerste nummer werkt met een korte stevige piano loop waar wat orgelachtig trillerig melodiewerk bijkomt. Het is een goede binnenkomer, op de meeste andere Ep's zal dit de highlight zijn geweest, maar op The Vanguard moeten de beste nummers nog komen 4*

Vanguard, dat is me er zo ééntje. Met stevige beats meteen vol vertrouwen van start, zachte akkoorden en een hoge synth erbij evenals snelle korte synts, tot na vier en een halve minuut andere korte synthnoten prachtig inkomen en doorloop geven aan het geheel. De zware diepe bassen voelen warm aan en alles zit prachtig in het geheel. Er is een heerlijk verloop en na 10 minuten mag het eigenlijk nog wel een paar minuten doorgaan. 4,5*

Northern Lights dan, ook een favoriet van deze. Ver in de achtergrond zitten erg zachte akkoorden in een speciale melodie die het hele nummer doorgaan. Een dikke breakbeat, een paar synths en een piano riedeltje verschijnen het hele nummer in verschillende combinaties, maar die 'achtergrond akkoorden' dragen het nummer eigenlijk 4,5*

De eerste mix van Myopsis neemt geen opbouw om van start te gaan. Het doet me denken aan The Beginning van Derrick May dat twee jaartjes ouder is en daar is het ongetwijveld door geïnspireerd met een soortgelijke warrelende synth, zware organische drukke percussie en korte hakkende synths. Het nummer is best innemend, als je je erin op laat gaan wordt het geweldig. Zoeen zacht roffelende snare is nou een voorbeeld van het lichtvoetige wat iets toevoegt. 4,25*

De tweede mix van Myopsis is ook innemend en dat komt doordat het ook veel van dezelfde melodielijnen heeft. De hats zijn hier wat minder drukkend en de warrelende melodie is voor een groot deel vervangen door eenzelfde zachtere melodie. Verder loopt er een acid synth door het hele nummer. 4,25*

Lifeforms is een nogal dromerig nummer. Met een bijzondere mooie trillende hoge synth die erg spacerig is. Na 3 minuten komt ineens een komische synth iets in een synthtaal kwaken. Leuk. 4,25*

Rozetta Says Bad Shit is een opname van Kenny die aan de telefoon met Rozetta van een radiostation praat over het opsturen van zijn muziek naar haar en een DJ die ook aan de lijn hangt

Toch maar eens naar die rereleases op zoek gaan en naar zijn eerste album op het in die tijd zeer kwalitatieve Warp

Interessant

Ik ben tot nog toe ook niet enorm gecharmeerd geraakt van Kenny's werk (War of the Worlds vind ik ook maar so-so).

Heeft dit een beetje een rave-invloed, aan je beschrijvingen te lezen (piano's, breakbeats) ?

Nee, dat niet. Het zachte wat Kenny een beetje betaamd - ook al gebruikt 'ie erg dansbare beats - zet het ver van rave af. Ook is het uitgebalanceerder dan rave. Het soort piano loopjes en beats verschilt. Het is gewoon techno met een electro invloed in het nummer Northern Lights.

Vandaag deze re-release opgepikt, met de vier nummers die ik denk ik ook zal hebben gekozen

Northern Lights is een fantastische track - kan zich inderdaad prima meten met de beste Carl Craig en Derrick May platen uit die periode. Kenny Larkin's albums vind ik nooit zo constant, maar op zijn best heeft hij een ontzettend unieke en herkenbare stijl van mechanische funk.