Sylvan - Presets (2007)

Ik heb deze cd al weten te bemachtigen. Ik vind Sylvan een top band maar deze heeft denk ik toch iets meer luisterbeurten nodig, ik weet in ieder geval nu al dat de cd helaas van mindere kwaliteit is dan zijn voorganger. Sylvan blijft een beetje hangen en daardoor lijken de tracks nogal veel op elkaar. Nog een paar keer luisteren en dan ga ik stemmen.

mooie warme plaat.
heeft wat meer luisterbeurten nodig dan de vorige.
ben het met jason28 eens!
zet eerst in op 3,5 ster.

Ik sluit me ook aan bij de vorige schrijvers. Deze cd haalt het voorlopig bij lange na niet bij de voorganger Posthumous Silence. Het is allemaal redelijk vlak, er zijn bijna geen momenten waarbij ik geprikkeld wordt om op te houden met de dingen die ik op dat moment aan het doen ben. 3*

Kan me deels aansluiten bij de vorige sprekers. Ik heb de cd ook al in de pre-ordering aangeschaft. Ik was namelijk zo enorm weg van Posthumous Silence dat ik dat wel aandurfde.

Na wat meer luisterbeurten van Presets vind ik dit toch een album die zeker zo goed is als PS alleen een andere sfeer uitstraalt. Het openingsnummer en Cold Suns zijn echt fantastisch.

Ik geef een 4,5 want ik vind de vorige nog net iets beter.

PS: op 12-mei treden ze op in de Boerderij (Zoetermeer)

Ik geef ook een hoog cijfer namelijk een 4. Het is een prachtige sfeervolle cd geworden. Volgens de band gewoon een probeersel om een wat songgerichter geluid te laten horen. Vaak is het dan een commercieel gedrocht maar in deze is dat zeker niet het geval. Schitterende nummers die stuk voor stuk de moeite waard zijn.

Sylvan consolideert haar pasverwoven positie in de top van de (emotioneel getinte) progrock !
Presets haalt (net) niet het niveau van de nu al klassieke voorganger Posthumous Silence. Het 2e deel van het album vindt ik wat minder (track 10 en 11) maar dat wordt gelukkig weer goed gemaakt met de geweldige afsluiter Presets.
Van mij een 4.0

Ook van mij, als absolute Sylvan 'fan', een 4,0. Het is een minder pakkend album als Posthumous Silence en heeft idd wat meer luisterbeurten nodig. Eerste 4-5 songs zijn erg goed, daarna kakt het ietsje in. Laatste track Presets is weer helemaal top en echt "Sylvan". Ik vindt wel dat ze met dit album iets commercieler zijn geworden.

Als iemand die pas bij X-Rayed is aangehaakt bij Sylvan (daarvoor vond ik het maar dertien-in-een dozijn neoprog) had dit album toch weer ff tijd nodig om te bezinken. Wat dat betreft is er wel een parallel te trekken met een band die toch op een of andere manier nog steeds van invloed is op Sylvan: Marillion.

Beide bands hebben een album gemaakt dat een verhaal verteld (Posthumous Silence vs. Brave) dat een ongekend artistiek succes werd. En tja, wat moet je daar op laten volgen. Juist ja, een album dat wat pakkender, lichter van toon is en dus Presets (en in het geval van Marillion, Afraid Of Sunlight).

Presets heeft bij mij nog niet die status bereikt die uiteindelijk Afraid Of Sunlight wel heeft gekregen en ik betwijfel ook of dat ook wel zal gebeuren. Er is helemaal niks mis met Presets maar er is een bepaald element dat ik toch een beetje mis, maar wat dat nu is ben ik nog niet helemaal uit maar ik vermoed dat het het totale gebrek aan gitaarsolo's is. Marco's zang is er emotioneel en dat is de muziek ook maar die emotie word eigenlijk alleen maar in het titelstuk zijn vrije loop gegeven en komt het tot een ontlading. Maar dat had ik wel graag wat vaker willen horen op het album.

Ja, het is een erg goed album met schitterende songs maar het heeft denk ik 'in the long run' niet die klasse van PS of X-Rayed (dat altijd een heel speciaal album voor mij zal blijven).

tussen al het harde waar ik graag naar luister is dit een plaat waar ik rustig voor ga zitten.
prachtig.

Mmmm....ben nog niet overtuigd...ga eerst nog eens een paar luisterbeurten eraan wagen voor te stemmen...

Dit album is sinds mijn laatste berichtje toch weer iets meer gaan leven wat ook komt doordat ik ze sindsdien live aan het werk heb gezien. Ooit (ik meen ten tijde van Artificial Paradise) heb ik ze eens eerder live gezien maar toen vond ik ze tegenvallen maar dat kwam omdat ze toen denk ik muzikaal nog niet genoeg in huis hadden om hun ambities ook live waar te kunnen maken. Nou, daar is anno 2007 dus wel duidelijk sprake van. Foei, dit is een band die staat als een huis met een zanger die lekker het randje van zijn kunnen opzoekt maar er gelukkig niet over heen dondert.

In een rechtvaardig muzikaal landschap (ik weet het, een utopie) was For One Day een gigantische zomerhit geworden. Dat nummer vraagt er om door een groot festivalpubliek meegebruld te worden

Net een berichtje gepost bij Artificial Paradise dat ik het wel jammer vind dat dat album in de schaduw staat van Posthumous Silence. Eigenlijk geldt precies hetzelfde voor dit album. Sylvan laat zich hier van een meer poppy, piano-rock achtige kant zien, maar wat pakt dat goed uit zeg! Een album vol met muziek waarvan je je per nummer afvraagt waarom het eigenlijk geen hit is geworden (For One Day bijvoorbeeld, zoals ChrisX heeft gezegd). Tevens bevat dit album voor mij wel het mooiste nummer wat Sylvan heeft: One Step Beyond is werkelijk echt magistraal.

Inderdaad. Weet je het kippenvel van de bridge net te verwerken krijg je het refrein op je dak. Brrrr.

Atmosferische (moderne) symfo.
Al hoewel de songs soms wel erg pop-gericht zijn, klinkt het heel overtuigend en raakt het me diep.

Poppier dan dit moet het niet worden

En dan komt de onvermijdelijke vraag:

In wat voor genre wordt dit nu ingesodemiederd, aangezien er de laatste tijd wel meer bands dit soort atmosferische prog maken (Riverside, Pineapple Thief, Porcupine Tree, Gazpacho, Kino)..
Wat echt neo-prog in de lijn van Marillion, IQ, Pendragon is het niet en progmetal al helemaal niet.

pop-prog?

prog-pop?

hahaha

Ik vond Magnum en jaren 80 Rush en Saga altijd een beetje de vaandeldragers van de prog-pop.

Ik zal eens zoeken op Progarchives, maar da's ook geen symfo-bijbel natuurlijk.

Toch een lange zit, deze plaat.
Uiteindelijk lijken de songs toch teveel op elkaar, het neigt allemaal teveel richting ballads.

Niet mijn favoriete plaat van deze band.

De meest pop-georienteerde progrockplaat die ik ken.
Zeer sfeervol.

De duitse prog van tegenwoordig heeft zowiezo veel te bieden. Daar waar ze in de UK nogal neigen richting de alt.rock/indie, vind ik zo'n Sylvan of RPWL velen malen beter,dan wat er uit UK tegenwoordig komt...

Mooi plaatje inderdaad, al vind ik Sylvan over het algemeen sterker worden naarmate de nummers wat langer duren (en dus meer opbouw kennen) en daar schort het hier in de meeste gevallen een beetje aan.

Ik ben geen groot kenner van de Duitse prog maar ik had toch niet echt het idee dat we overspoeld worden met kwalitatief hoogstaande prog van onze oosterburen, met genoemde bands als uitzonderingen (en RPWL doet mij dan weer niet zo veel). Daarnaast valt er nog wel het een en ander in de onbekende marge aan te wijzen (vind Martigan bijvoorbeeld zelf wel goed), maar het valt toch redelijk in het niet bij de hoeveelheid die uit het Verenigd Koninkrijk komt. Sterker, ik denk zelfs dat uit Nederland minstens net zo veel goede prog komt.

Ik word persoonlijk een beetje moe van de hoeveelheid progrockbands uit de UK, zoals Oceansize, Pineapple Thief etc. en alles wat daar weer op lijkt.

Nog eens kritisch naar de plaat geluisterd en ik merk dat ik toch een aantal nummer skip.
Een paar nummers zijn goed, maar veel songs lijken teveel op elkaar.

Zo kan ik makkelijk 20 minuten bedenken aan songmateriaal wat er af had gemogen.

Former Life, Cold Suns, Hypnotized en For One Day vind ik echt erg tegenvallen.

Daartegen over staan One Step Beyond, Heal, Signed Away en Presets wat toch echt best sterke songs zijn.

Lang niets van Sylvan geluisterd en met het luisteren van Presets loop ik niet direct weer warm voor de band. Op een aantal nummers laat de band haar klasse zeker horen maar gemiddeld genomen klinkt dit album te gezapig. Ik kom tot 3 sterren voor deze CD.