The Silverfaces - II (2017)

Jaren terug luisterde ik met verbazing naar de minuut bij Matthijs en zag een paar jonge honden zich door een Led Zeppelinachtig nummer heen slaan. Het begin van menige luisterbuurt naar 'FC Walvisch Sessions', de eerste EP van deze band.

Het heeft even geduurd, drie jaar om precies te zijn, maar het vervolg is er en mag er zijn. Ik had geen idee wat te verwachten. Drie jaar is een enorm lange tijd en veel kan veranderen. Wat er niet is veranderd, is dat The Silverfaces erg lekkere muziek maken. De band is niet bang om heerlijk te rocken en daar vleugjes inspiratie van lang vervlogen decennia in uit te strooien.

Wat direct opvalt in het eerste nummer 'Break On Through', is hoe de band speelt met dynamiek. En daarop vooruit weet te lopen door hints in de rustige stukken te verwerken. Wie goed luistert, weet dat hij niet voor niets op de ontlading gaat wachten. Als er dan een Hammond orgel wordt ingetrapt voor de solo, is de staat van extase wel bereikt. Prachtige song.

Daarna gaat het tempo omhoog, wat commerciëler of meer rock geënt, maar allemaal vol klasse, om te eindigen met een rockballad van het soort waar de Earring tot The White Stripes patent op hebben. Qua kwaliteit past 'Don't Sleep In The Shade' daar gewoon tussen.

Prima bandje The Silverfaces. Ik hoop enkel dat het niet weer drie jaar duurt voordat we iets nieuws te horen krijgen. Dit smaakt naar meer en het liefst snel.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Vond de EP wat aan de rustige kant. Wel leuk maar niet heel speciaal. Live komt de band anders uit de verf. Ik heb ze gisteren in het voorprogramma gezien van Drive Like Maria. Veel energie en passie en een stuk ruiger op het podium, erg leuk. Wel een band om in de gaten te houden.