James Brandon Lewis Trio - No Filter (2016)

Gisteren live gezien op Sonic City en godverdomme wat een set! We hebben er onze mooie plaatsen bij Thurston Moore voor geriskeerd om ze toch nog te kunnen zien (gelukkig Thurston ook front row mogen aanschouwen) maar het was het waard.
Gestructureerde jazz met de passie en intensiteit van een improvisatie plaat.
Merkwaardig duo met een drummer die eerder uit een rock milieu lijkt te komen een elektrische basspeler en James' blaastechniek die gaat van prachtige motieven tot stevige uithalen en af en toe ook lijkt te toveren met zijn sax, zo zijn er stukken waarop het lijkt dat hij achterstevoren blaast.

James Brandon Lewis (JBL) werd in 1983 geboren in Buffalo, een Amerikaanse stad in het westen van de staat New York, gelegen aan de oostzijde van het Eriemeer. Hij is een begenadigd saxofonist en componist, die al de nodige lofuitingen kreeg van pers, publiek en collegamuzikanten. JBL heeft diverse veelgeprezen albums uitgebracht, leidt verschillende ensembles en is medeoprichter van het met een American Book Award bekroonde poëzie- en muziekensemble Heroes Are Gang Leaders.

Na drie albums onder zijn eigen naam, bracht James Brandon Lewis eind 2016 als trio het album No Filter uit. Het drietal bestaat verder uit bassist Luke Stewart en drummer Warren G Crudup III, begaafde jonge muzikanten die inmiddels al hun sporen verdiend hebben. Zo maakt Luke Stewart de laatste jaren deel uit van heel wat andere gezelschappen, waaronder Irreversible Entanglements, het free jazz-kwartet onder leiding van dichter en geluidskunstenaar Camae Ayewa, beter bekend als Moor Mother.

Op het album No Filter vermengt het James Brandon Lewis Trio onder meer elementen uit jazz, funk, R&B, (vroege jaren '90) hiphop en rock. Het album vliegt als een komeet uit de startblokken met het vlammende Say What. Op dit openingsnummer vormen een swingende groove, funky baslijnen en solide percussie de ideale ondergrond voor de schitterende tenorsax van JBL. Op het titelnummer neemt het trio vervolgens niet al te veel gas terug: de pittige baslijn, knallende drums en de waanzinnige tenorsaxofoon laten je werkelijk alle hoeken van de kamer zien. In Y'all Sleep wordt het volle geluid van het drietal nog verder aangevuld met gitaarlijnen van gastartiest Anthony Pirog en woorden van de Brooklynse rapper P.SO the Earth Tone King. Ook Raise Up Off Me verraadt een voorliefde voor hiphop, want horen we daar niet een moddervette knipoog naar Butter van A Tribe Called Quest? Of is het stiekem toch een verwijzing naar de bekende saxofonist Gary Bartz, bij wie de heren van ATCQ leentjebuur hebben gespeeld? Na het wederom sterk groovende Zen, sluit het dromerige, introspectieve Bittersweet het album af. Op dit nummer komen de gitaarlijnen van opnieuw Anthony Pirog samen met de falsetto jazz-scatting van zanger Nicholas Ryan Gant, ook wel bekend als Ghetto Falsetto. Het nummer vormt een mooi slotakkoord op een erg gevarieerde en vurige plaat, waar de urgentie vanaf spat. Daardoor blijft het album boeien van de eerste tot de laatste minuut.

Zo, de eerste luisterbeurt zit er op, en dit is een behoorlijk fijne plaat. Dankzij de vocalen in track 3 (rap) en 6 (jazz-scatting) is er ook voldoende afwisseling. Het spel van gastgitarist Anthony Pirog blijft wat subtiel op de achtergrond, maar klinkt wel als een fijne toevoeging. Maar het is toch vooral de bandleider zelf die schittert: zijn sax-partijen staan bol van de energie, en klinken ontzettend lekker en enthousiast.

Ja, hier ga ik wel vaker naar luisteren! Een hoge score zal er dan ook ongetwijfeld inzitten.