Alessi - All for a Reason (1977)

Unieke stemmen. Ik vindt de single All for a reason nog wel iets beter als Oh Lori waarmee ze een jaar eerder doorbraken, hoewel laatstgenoemde wat opvallender is. Ook de track London vindt ik een prettig nummer en heeft iets dat me wel bevalt, lekker licht en melodieus. De overige tracks op het album zijn van bedenkelijke kwaliteit. In mijn herinnering wat basic electronische deuntjes.

Een (voor mij) verrassend leuke plaat! Afgaande op de hoes en vermoede herkomst, verwachtte ik matige jaren '80 slijpmuziek, maar het blijk zeer behoorlijke pop te zijn. Fijne samenzang, zoals hierboven min of meer gesteld. Het doet me wat denken aan Electric Light Orchestra, Supertramp en Bee Gees, maar dan met een funky randje. Het is wat fout, waarbij het overeenkomsten deelt met ELO en vooral Bee Gees, maar dat houdt het mede leuk. Er straalt ook wel enig zelfbewustzijn vanaf, zoals ook Queen zich bewust van haar foute en "over the top" wist te luiden.

Nu is het wel dat me nu (een uurtje of twee later) al geen nummers meer bijgebleven zijn en ik besloot na het beluisteren al meteen dat ik dit album niet zou behouden. Desalniettemin wat mij betreft een puik plaatje dat voor ten minste één luisterbeurt geen verspeelde tijd is.

Haha, mij vergaat het bij herbeluistering van dit album precies andersom. Het is - afgezien van een verzamel-cd'tje van ze - de enige plaat die ik heb van de Alessi Brothers, maar hij is me op een bepaalde manier zo dierbaar dat hij tot dusver elke opruimbeurt heeft overleefd. Je beschrijving is vrij adequaat: het is een soort vederlichte popmuziek met hoge stemmetjes, die we tegenwoordig al gauw als 'fout' zouden bestempelen.

Toch zit er onder dat glazuurlaagje meer inventiviteit dan je op het eerste gehoor - en vooral ook op basis van de hoesfoto met die twee hartenbrekers - zou vermoeden. Er spelen behoorlijk wat bekende studiomuzikanten mee op dit tweede album van de Amerikaanse tweelingbroertjes met ongetwijfeld Italiaanse roots. En die zorgen toch bij elke beluistering voor verrassende details. Ik vind met name hun poging om met de afsluitende song een 'epic' te schrijven, wel geslaagd: dat nummer, Here again, klinkt gewoon als Supertramp, maar dan met andere vocalen.

Dat maakt het voor mij tot een aangenaam luisterplaatje, dat - hoewel niet echt groots - nog steeds een plekje in mijn platenverzameling verdient. Ongetwijfeld speelt nostalgie hierbij ook een rol: het titelnummer en vooral de hoesfoto (ik kocht ooit het singletje met dezelfde hoes) brengen me direct terug naar het najaar van 1977.