menu

Bob Dylan - Triplicate (2017)

mijn stem
3,09 (53)
53 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Country
Label: Columbia

  1. I Guess I'll Have to Change My Plans (2:26)
  2. September of My Years (3:25)
  3. I Could Have Told You (3:39)
  4. Once Upon a Time (3:37)
  5. Stormy Weather (3:05)
  6. This Nearly Was Mine (2:48)
  7. That Old Feeling (3:38)
  8. It Gets Lonely Early (3:10)
  9. My One and Only Love (3:23)
  10. Trade Winds (2:40)
  11. Braggin' (2:44)
  12. As Time Goes By (3:22)
  13. Imagination (2:34)
  14. How Deep Is the Ocean (3:23)
  15. P.S. I Love You (4:17)
  16. The Best Is Yet to Come (2:57)
  17. But Beautiful (3:22)
  18. Here's That Rainy Day (3:27)
  19. Where Is the One (3:14)
  20. There's a Flaw in My Flue (2:47)
  21. Day In, Day Out (3:01)
  22. I Couldn't Sleep a Wink Last Night (3:15)
  23. Sentimental Journey (3:11)
  24. Somewhere Along the Way (3:18)
  25. When the World Was Young (3:47)
  26. These Foolish Things (4:11)
  27. You Go to My Head (3:06)
  28. Stardust (2:34)
  29. It's Funny to Everyone but Me (2:38)
  30. Why Was I Born (2:49)
totale tijdsduur: 1:35:48
zoeken in:
avatar van AOVV
Zo, een driedubbelaar, zowaar! Ik vind het toch een beetje jammer dat het alweer geen werk van eigen hand zal zijn, maar wel interpretaties van aloude songs van Amerikaanse songschrijvers. Dat Dylan een goede smaak en indrukwekkende kennis van de Amerikaanse folklore heeft, wisten we al, en de songkeuze lijkt dat nogmaals te bevestigen. Zo zie ik bijvoorbeeld het prachtige 'As Time Goes By', dat ik toevallig gisteren nog hoorde in de filmklassieker Casablanca.

Zo meteen maar 'ns het nummer 'I Could Have Told You' gaan beluisteren, dat al is vrijgegeven.

avatar van BoyOnHeavenHill
Ben het wel met je eens, maar Good as I been to you en vooral World gone wrong vind ik prachtige platen, dus ik ben toch wel benieuwd naar deze verzameling en vooral naar de arrangementen. (Bij nader inzien betwijfel ik eigenlijk of ik deze box wel met die twee eerdere albums mag vergelijken...)

avatar van heartofsoul
Sinatra zelf kan ik altijd horen, en ik luister regelmatig naar de liedjes van het American Songbook.
Maar Shadows in the Night heb ik nooit in mijn hart kunnen sluiten, en Fallen Angels verveelde me al snel. Ik zie daarom niet echt uit naar de release van dit album, al is I Could Have Told You best aardig - voor een keertje.

avatar van Wandelaar
Zo denk ik er ook over heartofsoul. Ik zie er tegenop hier drie schijven lang naar te moeten luisteren. Dan heb ik er een pot pittige koffie bij nodig. Interessant is wel de prijs. Ik zie bedragen van omgerekend rond de 20 euro voor de cd-versie. Maar het geeft ook wel aan dat Dylan het zoekt in de kwantiteit. En dat is niet het beste signaal.

avatar van AOVV
BoyOnHeavenHill schreef:
Ben het wel met je eens, maar Good as I been to you en vooral World gone wrong vind ik prachtige platen...


Dat klopt, al heb ik dan weer 'Good as I Been to You' wat hoger zitten.

Van de twee recentste albums met covers vind ik 'Shadows in the Night' met voorsprong de beste, al lijkt het gemoed me op die platen anders dan op die eerder coverplaten.

avatar van Wandelaar
Bol.com heeft de prijs bij reservering met 6 euro verlaagd naar 23,99. Lijkt me realistisch. Dat komt al beter in de buurt van de 19,99 bij Amazon.de/fr.

avatar van E-Clect-Eddy
Staat sinds vandaag op de site van NPR first listen maar helaas niet beschikbaar in 'deze' regio.

avatar van Poles Apart
Bob over deze plaat en z'n liefde voor the Stereophonics.

avatar van ArthurDZ
Bericht verplaatst naar Stereophonics

avatar van devel-hunt
Weer zo'n melige Dylan doet Sinatra plaat, met maar liefst 30 nummers. De derde ongekende saaie Dylan plaat op een rij.
Het enige wonderbaarlijke is de wederopstanding van zijn stem, die zuiverder klinkt dan al hetgeen hij heeft gedaan sinds world gone wrong. Kijk, dat was een goede coverplaat, maar die crooner platen laat ik links liggen.
Voor mij is de echte steengoede laatste Dylan plaat Tempest.
Ik ga hem wel live zien, kijk je moet een legende als Dylan wel een keer live hebben gezien nu hij nog onder ons is, want de jaartjes gaan behoorlijk tellen.

avatar van Wandelaar
devel-hunt schreef:
Weer zo'n melige Dylan doet Sinatra plaat, met maar liefst 30 nummers. De derde ongekende saaie Dylan plaat op een rij.
Helemaal mee eens - ook met de rest van je bericht trouwens. De coverplaten uit '92 en '93 waren echt een stuk interessanter. Maar, misschien toch nog een respectabel album met eigen nummers voor zijn tachtigste. Cohen kon het, Dylan toch ook.

avatar van AOVV
devel-hunt schreef:
Voor mij is de echte steengoede laatste Dylan plaat Tempest.


Daar ben ik het helemaal mee eens, hoewel ik de twee voorgaande coverplaten (vooral de eerste) iets beter kan velen dan jij. Dit lijkt me inderdaad wat teveel van het goede, maar het is Dylan, dus ga ik 'm toch maar beluisteren.

avatar van Silky & Smooth
2,0
Ik moest moeite doen om mijn ogen open te houden. Bob Dylan kan prachtig zingen, maar 30 nummers lang in dezelfde toon is toch echt te veel.

avatar van Lura
Over dat prachtig zingen zijn de meningen gelukkig verdeeld.
Misschien wordt het gewoon eens tijd om te stoppen met platen uitbrengen, dit soort albums hebben geen enkele artistieke waarde.

avatar van hidalgo
heino vs froger wat een dweil van een cd
dit is het ergste wat ik dit jaar moest aan horen

avatar van henk01
Onbegrijpelijk dat ie nog 3 x heineken vol krijgt. Vanwege die nobel prijs uiteraard. Wat je daar gaat zien moet je niet veel van verwachten. Een nukkige man die wat van zijn overbekende repertoir onherkenbaar vertolkt. Zonde van de centen dus.

Wel veel respect voor zijn carriere. Maar hij had beter al ergens in 2000 kunnen stoppen.

avatar van Rudi S
henk01 schreef:
Een nukkige man die wat van zijn overbekende repertoir onherkenbaar vertolkt. .


Ach dat nukkige zat er altijd wel in , maar die raspige zang en die tempi´s, brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

avatar van teus
henk01 schreef:


Wel veel respect voor zijn carriere. Maar hij had beter al ergens in 2000 kunnen stoppen.


Dylans carrière is idd groter dan grootst
En wat dat stoppen betreft ,zulke artiesten kunnen nu eenmaal meestal niet stoppen, zit in hun bloed
En in de jaren 2000 heeft hij toch tenminste 4 behoorlijke albums voortgebracht,en.....
Wat komt er nog , je weet het maar nooit met ome Bob

avatar van erwinz
3,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bob Dylan - Triplicate - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bob Dylan maakte gedurende de jaren 90 en de eerste tien jaar van het nieuwe millennium maar een handjevol platen, maar is de afgelopen jaren opvallend productief.

Er is wel sprake van een serieuze stijlbreuk, want waar de oude meester tussen 1990 en 2012 zijn oeuvre spaarzaam aanvulde met zeer interessant nieuw eigen werk, leunt hij sinds het in 2015 verschenen Shadows In The Night uitsluitend op het werk van anderen.

Een bijzondere move van een muzikant die vorig jaar terecht werd beloond met de Nobelprijs voor de literatuur.

Bob Dylan omarmde op Shadows In The Night songs uit The Great American Songbook en gaf voor het eerst serieus uiting aan zijn liefde voor het werk van Frank Sinatra. Ik heb er flink aan moeten wennen, maar uiteindelijk ben ik van Shadows In The Night en de vorig jaar verschenen opvolger Fallen Angels gaan houden, waarbij het sublieme concert in het Amsterdamse Carré zeker heeft geholpen.

Nog geen jaar na Fallen Angels ligt er al weer een nieuwe plaat van Bob Dylan in de winkel, Triplicate. De titel van de plaat zingt al een tijdje rond en leek te verwijzen naar het voltooien van een trilogie, maar dit is maar een deel van het verhaal. De nieuwe plaat van Bob Dylan bestaat immers uit 3 cd’s of LP’s en is goed voor ruim anderhalf uur muziek en 30 tracks. Dat is heel veel en misschien zelfs wel teveel, zodat ik het in eerste instantie prima vond dat op de streaming media slechts een selectie van 10 songs is te beluisteren.

Triplicate sluit aan op zijn twee voorgangers, maar legt weer een ander accent. Op Fallen Angels koos Dylan voor net iets zonnigere songs dan op Shadows In The Night. Ook Triplicate is wat opgewekter dan Shadows In The Night, maar waar Bob Dylan op de vorige twee platen vrijwel uitsluitend koos voor obscuur werk uit The Great American Songbook, komen nu ook krakers als Stormy Weather, As Time Goes By, Sentimental Journey, These Foolish Things en Stardust voorbij.

In muzikaal opzicht is er niet veel veranderd. Bob Dylan laat zich ook op Triplicate weer begeleiden door zijn geweldige tourband, die ook dit keer prachtig subtiel speelt, waarna blazers en strijkers zorgen voor de warmte die op de late avond zo gewenst is.

Op Shadows In The Night klonk de stem van Dylan nog wat ongemakkelijk in het nieuwe repertoire, maar inmiddels voelt de oude meester zich als een vis in het water en zingt hij opvallend goed, zeker als je het vergelijkt met zijn laatste plaat voor deze trilogie (Tempest), waarop zijn stembanden piepten en kraakten.

Na een vijf platen durend eerbetoon aan Frank Sinatra vind ik het nu wel weer tijd voor eigen werk van de niet voor niets met een Nobelprijs onderscheiden songwriter, maar ook Triplicate heeft toch weer veel aangenaams te bieden, zeker wanneer de zon onder is of als de zon net op is en je even niets hoeft. Het nieuwe kunstje van Bob Dylan is inmiddels bekend, maar ouwe Bob vertolkt de songs met zoveel liefde dat Triplicate uiteindelijk ook in artistiek opzicht interessant is. Erwin Zijleman

avatar van Wandelaar
In een interview met de meestervertolker las ik dat hij voor drie platen koos om audiofiele redenen. Dylan heeft hiermee de vinylversie op het oog en komt dan met ruim 30 minuten speelduur per schijf, een kwartier per kant, uit op de ideale kwaliteit voor persing. Zijn oude platen van soms wel 50 minuten hadden een te dun en schraal geluid. Er stond gewoon teveel op.

Op CD geldt dit verhaal natuurlijk helemaal niet en had ik het niet erg gevonden als er een 1-disc versie was gekomen van pakweg 78 minuten. Maar, vinyl zet hier de toon, kennelijk.

Tot zover de kwaliteit van de kwantiteit. Ik blijf het jammer vinden dat Dylan opnieuw zijn eigen spinsels aan de kapstok hangt. Heeft hij dan niks meer te zeggen aan de wereld anno 2017?

avatar van Wandelaar
En dan toch maar een waardering: 2,0.
Overbekend repertoire op slaapverwekkende manier uitgevoerd en meestal erbarmelijk gezongen.
Het is niet anders. Next!

avatar van Bartjeking
3,5
Ik heb nog niet alles kunnen luisteren, maar ik vind hem juist erg goed zingen. Een paar jaar terug had ik niet gedacht dat hij dit nog in zich had qua stemgeluid, maar toen ik hem live in Eindhoven zag was ik echt verbaasd. Op triplicate klinkt het nog beter zelfs.

Hopelijk snel weer eigen werk!

Kramer
henk01 schreef:
Onbegrijpelijk dat ie nog 3 x heineken vol krijgt. Vanwege die nobel prijs uiteraard. Wat je daar gaat zien moet je niet veel van verwachten. Een nukkige man die wat van zijn overbekende repertoir onherkenbaar vertolkt. Zonde van de centen dus.

Wel veel respect voor zijn carriere. Maar hij had beter al ergens in 2000 kunnen stoppen.


Gelukkig hoef je er niet heen. Ik ga erheen omdat ik het mooi vind en bijzonder, daar heeft een Nobelprijs niks mee te maken. Ik verwacht er wel wat van, want vorig jaar in Carré was ook erg mooi (al is die zaal natuurlijk wel mooier dan Afas Live). Nukkig is Dylan zeker, maar daar heb ik me bij dat concert niet aan gestoord omdat het niks afdeed aan de schoonheid van zijn muziek. En onherkenbaar was het repertoire zeker niet: mooi geluid, prachtige uitvoeringen. Heb je dit album trouwens al gehoord?

Kramer
hidalgo schreef:
heino vs froger wat een dweil van een cd
dit is het ergste wat ik dit jaar moest aan horen


Ben je gedwongen? Heino en René Froger hoor ik er trouwens niet in terug, is het een echte vergelijking of noemde je gewoon twee willekeurige zangers die je stom vindt?

avatar van hidalgo
vond het gewoon vreselijk kramer een gedrocht van een cd en ze noemen het folk
dat is nog het ergste van alles

avatar van henk01
Nee, ga ik ook niet aan beginnen. Deze is niet goed net als zijn twee voorgangers.

2,5
De zang valt niet tegen, maar geef mij toch maar zijneigen werk !

avatar van vanwijk
3,5
Heerlijke plaat, zijn stem klinkt als nooit tevoren en een mooie verdieping van zijn zoektocht in The American Songbook

avatar van jokerman
3,0
klinkt wel oké allemaal maar het duurt wel lang zeg...

avatar van Cor
3,5
Cor
Ondanks de (te grote) lengte van de plaat, kan ik 'm prima uitzitten. De plaat heeft een prima eenheid en verveelt niet op de achtergrond.
Maar nu ken ik Bob Sinatra alias Frank Dylan wel. Hup Bob, maakt 'ns een mooie opvolger voor Tempest en graaf nog meer eens fijn in de amerikaanse poptraditie vanaf de jaren '60.

avatar van Bartjeking
3,5
Ik heb er bijna een jaar over gedaan, maar nu genoeg luisterbeurten kunnen geven aan Triplicate om een waardig oordeel te kunnen vellen. Dat verdient onze Bob natuurlijk. Aan de zang mankeert wat mij betreft helemaal niks; dit is het beste wat de man te bieden heeft in de huidige staat
Het songmateriaal is ook prima, enige argument om hem geen 4 sterren te geven, is de saaiheid die toch wel toeslaat na 1.5 uur crooners luisteren. Ik hoop nog op een duistere Dylanplaat waarop hij deze vorm van zingen vast kan houden. Maar zoals ze in Brabant zeggen; ge wit 't nie mi die mens.

avatar van WoNa
geplaatst:
Gisteren het album gekocht als derde van een stapeltje 3 voor €25. Toch maar iets completer. Alle albums daarvoor, ook die met eigen werk heb ik eigenlijk al bijna 20 jaar laten liggen. Ik moet zeggen dat de eerste plaat van dit trio, verder ben ik nog niet, me reuze mee valt. Niet dat ik het vaak zal draaien, maar het gekke is dat ik een Dylan hoor, die zijn uiterste best doet om er iets moois van te maken. En dat is bij zijn eigen werk wel eens anders geweest. Hij heeft duidelijk veel ontzag voor de originelen.

Als het iets is, dan is het een mooie aanvulling op zijn fameuze radioshows en de cds die op basis daarvan werden uitgebracht vol met muziek van voor mijn tijd. Meer die van mijn ouders en dus Dylan zelf.

avatar van Ducoz
5,0
geplaatst:
In afwachting van de deluxe box -de hardcover gebonden LP-set- die ik op discogs heb besteld, die men nu voor onder de 20 euro dumpt(nieuwprijs 120 euro).. heb ik hem weer eens beluisterd.

Ik ben een sucker voor het American Songbook en derhalve geniet ik altijd van de vroege Sinatra. Dylan en Sinatra staan haaks op elkaar en zou je het als vreemd kunnen ervaren dat iemand als Bob Dylan zich waagt aan toch vrij standaard liederen uit de croonertijd, terwijl hij zelf de stem daar niet voor bezit.

Ik volg zijn redenering, dat hij nu hij ze allemaal geleefd heeft ze eindelijk begrijpt en kan vertolken. De instrumentatie is als een warm bad en de geabstraheerde versies van de nummers -dat wil zeggen geen frivool orkest dat de begeleiding verzorgt- in deze Americana setting goed werken. Ik hou van Dylan dus kan ik hier goed van genieten.

Neem je Sinatra als uitgangspunt en heb je niks of niet veel met Dylan kan het tegenvallen, want Dylan piept knarst en schuurd langs de begeleiding en maakt ze eigen.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:55 uur

geplaatst: vandaag om 02:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.