Curse of Lono - Severed (2017)

Woensdag twee weken geleden werd Londen opgeschrikt door een terroristische aanslag. Die vond plaats in de wijk waar frontman Felix Bechtolsheimer van Curse of Lono woont.

Hij heeft echter Duitse roots, Severed werd opgedragen aan zijn Duitse oma Annelies Bechtolsheimer. Hij was net met de eerste demo’s voor dit project bezig toen zij kwam te overlijden. Zij liet hem wat geld na. Op haar sterfbed beloofde hij haar dat het album aan haar zou worden opgedragen. Haar naam staat zelfs in de vinylversie gekrast. Hij heeft overigens een bekende zus, zij won tijdens de Olympische spelen van Londen een gouden en bronzen medaille in de dressuursport.

Curse of Lono trok vorig jaar mijn aandacht door hun geweldige EP Curse of Lono. Het schiep voor mij hoge verwachtingen voor dit debuutalbum en die worden nog eens volledig waargemaakt. De band zelf omschrijft hun muziek als cinematic southern gothic rock.

Opener Five Miles stond ook al op de EP. Een zeer inventieve opbouw kent Pick up the Pieces. Verder voorzien van een heerlijk ritme en fraai gitaarspel. De zang is hier wat uitbundiger dan gebruikelijk. Het droevige Each Time You Hurt is wat meer ingetogen. In dit soort liedjes komt Felix’s warme stem het beste tot zijn recht.

Bijna word ik in Just My Head op het verkeerde been gezet, wanneer ik het idee krijg dat de band It’s Alright, Mama lijkt te gaan inzetten. London Rain met dat heerlijke Doorsachtige toetsenwerk kende ik, net als He Takes My Place al van de EP. Door het zeer aanstekelijke refrein zou Send for the Whisky tot publiekslieveling tijdens concerten kunnen uitgroeien.

De geweldige zangkwaliteiten van Felix komen het best tot zijn recht in het gevoelige All I Got, voor mij het onbetwiste hoogtepunt. Niet veel minder vind ik Welcome Home, waarop je in eerste instantie denkt een accordeon te horen, maar wat een harmonium blijkt te zijn. Ook hier weer een ijzersterk refrein en daarnaast heerlijk gitaarspel. Er wordt in stijl afgesloten met het melancholische Don’t Look Down.

Felix schrijft trouwens bovengemiddeld goede liedteksten. Die liedjes omspannen een periode van meer dan tien jaar. De niet alledaagse productie werd verzorgd door Oli Bayston, een uitstekende keuze van Felix. Overigens startte hij zijn carrière in Hey Negrita, die een mooi oeuvre nalieten. Ze bleven echter onbekend bij het grote publiek. De Nederlandse releasedatum staat gepland voor 9 juni, bovendien komen ze dit jaar nog naar Nederland voor concerten.

Severed is een overtuigend debuutalbum, dat een essentiële en vernieuwende toevoeging is voor het rootsgenre.            

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Curse Of Lono - Severed - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Felix Bechtolsheimer werd geboren in Duitsland, maar groeide op in Engeland. Aan het begin van het huidige millennium vertrok hij naar de Verenigde Staten om van zijn heroïne verslaving, die hem overigens tot op de dag van vandaag achtervolgt, af te komen.

Tijdens zijn rehab kwam hij in contact met een muzikant die met Gram Parsons en Little Feat had gespeeld en werd Felix Bechtolsheimer verliefd op de Amerikaanse muziek.

Het is muziek die de basis vormde voor de band die hij bij terugkeer in Engeland formeerde, Hey Negrita.

Deze band maakte het afgelopen decennium een handvol slechts in kleine kring bejubelde platen en krijgt nu een vervolg in de nieuwe band van Felix Bechtolsheimer, Curse Of Lono.

Severed, het debuut van de band, werd vorig jaar vooraf gegaan door een titelloze EP, die met name in Engeland kon rekenen op uiterst positieve kritieken. Ik hoop dat het debuutalbum van de band deze positieve kritieken ook gaat krijgen, want Severed is een bijzonder sterke plaat.

Curse Of Lono borduurt voort op de muziek die Felix Bechtolsheimer met Hey Negrita maakte, maar bestrijkt een nog breder palet. De Britse band gaat op haar debuut aan de haal met invloeden uit de Amerikaanse countryrock en bluesrock uit het verleden (van Gram Parsons tot Little Feat), maar voegt ook elementen uit de Britse psychedelica en folk toe en is bovendien niet vies van invloeden uit de jazz, de blues en de hedendaagse alt-country en indie-rock. Het wordt allemaal samengesmeed tot een geluid dat je onmiddellijk bij de strot pakt en pas weer los laat wanneer de laatste noten van Severed na bijna 40 minuten wegsterven.

Het debuut van Curse Of Lono is een behoorlijk donkere plaat. Het roemloze einde van zijn geesteskind Hey Negrita is Felix Bechtolsheimer niet in de koude kleren gaan zitten en ook zijn heroïneverslaving uit het verleden heeft nog steeds impact op zijn leven.

Het levert een plaat op die qua geluid doet denken aan de platen die Daniel Lanois in het verleden produceerde. Severed klinkt donker en dreigend, maar staat ook vol met muziek en songs van een enorme schoonheid.

Het is muziek die zompig en zweverig kan klinken en dan zelfs wel wat doet denken aan die van Pink Floyd, maar Curse Of Lono kan ook opvallend stevig of juist zeer ingetogen en rootsy uit de hoek komen.

Zeker wanneer wordt gekozen voor bijna jammende muzikale passages is Severed een heerlijk zweverige luisterstrip, maar Curse Of Lono overtuigt net zo makkelijk met ingetogen en dwars door de ziel snijdende luisterliedjes of rauwe blues waarin persoonlijk leed de boventoon voert.

De LP lag hier een maand of drie geleden al op de mat en is inmiddels compleet grijs gedraaid. Severed is in die drie maanden alleen maar beter geworden en is inmiddels een plaat die me zeer dierbaar is. Dat gaat ook niet meer veranderen, dus deze staat alvast voor mijn jaarlijst.

Heel veel aandacht krijgt de plaat vooralsnog niet, maar geloof me, Severed van Curse Of Lono is een parel en verplichte kost voor een ieder die de rootsmuziek een warm hart toedraagt. Ook liefhebbers van minder rootsy rockmuziek zijn bij deze overigens gewaarschuwd voor de schoonheid van Severed van Curse Of Lono. Erwin Zijleman

Wellicht verandert dat als op 9 juni de Nederlandse release uitkomt.

Dank Lura en erwinz, jullie schrijven beiden regelmatig mooie en duidelijke recensies. Ook de bovenstaande recensies zijn goed geschreven. Dit is een mooi album die ik door jullie begeleidende teksten ben gaan luisteren. Ik heb dan ook niks toe te voegen aan het geen wat al geschreven is over dit album. Ik ga meteen mee met de score van een 4,5*. Dit album heb ik dit weekend al meerdere keren beluisterd via spotify en ga ik zeker aanschaffen met de Nederlandse release. Ik deel de hoop dat meer mensen het voor of rond die tijd oppakken, het is de moeite waard!

Misschien zou je de albums van Hey Negrita ook eens kunnen beluisteren, Manfield ?!

Dat plan had ik inderdaad opgevat! Bedankt voor de tip, Lura

Dankzij de krenten uit de pop bij dit album uitgekomen, zit hem nu voor het eerst te luisteren en het bevalt me zeer tot nu toe. Kan maar zo de komende weken een 4*+ gaan worden.

Prima album. Wederom een goede tip van Erwinz en lura. Zal nog geregeld worden gedraaid.

Recensie van Folkradio UK : Curse of Lono: Severed - Featured Review | Folk Radio UK - folkradio.co.uk

De opener is heerlijk! En alles wat volgt evenzo! Klasse hoor.

Pick Up the Pieces is vreselijk simpel, maar rete-catchy

Five Miles en London Rain ook fijn.

Voor de rest best aardig. Zal het goed doen op Amerikaanse festivals.