Curse of Lono - Curse of Lono (2016)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Roots / Rock
Label: Submarine Cat
-
Five Miles (4:22)
-
London Rain (4:51)
-
He Takes My Place (2:48)
-
Saturday Night (3:31)
Links
Spotify
0
geplaatst: 1 februari 2017, 21:55 uur
In 2015 richtte de in Duitsland geboren, maar in Engeland opgegroeide Felix Bechtolsheimer in Londen de groep Curse of Lono op. Hij was voordien de leider van de rootsband Hey Negrita, uiteraard vernoemd naar de Stones song. De groep bracht vier volwaardige, uitstekende albums uit, die meer aandacht hadden verdiend, dan ze kregen. Ze toerden over de hele wereld, maar toch bleef het gewenste succes uit.
Toevallig liep hij zijn oude vriend Oli Bayston tegen het lijf. Bayston is als producer in een heel ander genre werkzaam, dan waar Felix zich in thuis voelt. Zijn vriend liet hem kennismaken met een voor hem onbekende manier van opnemen en liedjes schrijven. Het werd de aanleiding om Curse of Lono in de zomer van 2015 op te richten; om deze nieuwe werkwijze in de praktijk te gaan toetsen.
Dus vroeg hij Neil Findlay (drums), Joe Hazell (gitaar) Charis Anderson (bas) Dani Ruiz Hernandez om toe te treden. De groepsnaam is een verwijzing naar het gelijknamige boek van Hunter S. Thompson, over zijn belevenissen op Hawaii in 1980. Classic Rock omschreef de EP Curse of Lono als Exile On Main Street meets William Faulkner, een omschrijving waar ik mij niet in kan vinden. De Stones hoor ik er echt niet in terug.
Zelf omschrijft Felix zijn nieuwe liedjes als : “A collection of songs that emerged formed a stunningly cinematic sound that combines spaced out, harmony-laden Americana with driving, gothic indie-rock.” Zelf hoor ik er goed in het gehoor liggende muziek in, die direct enorm aanspreekt.
Opener Five Miles heeft een aanstekelijk ritme, mooie zang en spannend gitaarspel. London Rain is mijn favoriete track, net name doordat de toetsenpartij bij mij herinneringen aan The Doors oproept en ook door de zang. In afsluiter Saturday Night zijn invloeden van The National te horen.
Net als met zijn vorige groep Hey Negrita maakt Felix met de nieuwe liedjes van Curse of Lono opnieuw veel indruk. Zoveel zelfs, dat ik nu al reikhalzend uitkijk naar het debuutalbum Severed wat op 7 april zal verschijnen.
Toevallig liep hij zijn oude vriend Oli Bayston tegen het lijf. Bayston is als producer in een heel ander genre werkzaam, dan waar Felix zich in thuis voelt. Zijn vriend liet hem kennismaken met een voor hem onbekende manier van opnemen en liedjes schrijven. Het werd de aanleiding om Curse of Lono in de zomer van 2015 op te richten; om deze nieuwe werkwijze in de praktijk te gaan toetsen.
Dus vroeg hij Neil Findlay (drums), Joe Hazell (gitaar) Charis Anderson (bas) Dani Ruiz Hernandez om toe te treden. De groepsnaam is een verwijzing naar het gelijknamige boek van Hunter S. Thompson, over zijn belevenissen op Hawaii in 1980. Classic Rock omschreef de EP Curse of Lono als Exile On Main Street meets William Faulkner, een omschrijving waar ik mij niet in kan vinden. De Stones hoor ik er echt niet in terug.
Zelf omschrijft Felix zijn nieuwe liedjes als : “A collection of songs that emerged formed a stunningly cinematic sound that combines spaced out, harmony-laden Americana with driving, gothic indie-rock.” Zelf hoor ik er goed in het gehoor liggende muziek in, die direct enorm aanspreekt.
Opener Five Miles heeft een aanstekelijk ritme, mooie zang en spannend gitaarspel. London Rain is mijn favoriete track, net name doordat de toetsenpartij bij mij herinneringen aan The Doors oproept en ook door de zang. In afsluiter Saturday Night zijn invloeden van The National te horen.
Net als met zijn vorige groep Hey Negrita maakt Felix met de nieuwe liedjes van Curse of Lono opnieuw veel indruk. Zoveel zelfs, dat ik nu al reikhalzend uitkijk naar het debuutalbum Severed wat op 7 april zal verschijnen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.