Willie Nelson - God's Problem Child (2017)

Nu weer een album met zijn eigen tunes? Ik ben benieuwd.

True love zou een cover kunnen zijn. De rest van de titels komen me niet bekend voor. De laatste jaren heeft Nelson toch veel toppers afgeleverd; dat zal met deze waarschijnlijk niet anders zijn.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Luister niet veel van deze levende legende maar ditmaal ga ik me er wel aan wagen, ondanks dat het Country is (niet echt mijn ding).

Een album dat ook via PledgeMusic tot stand is gekomen. Willie is ondertussen al 83 en daarmee volgens mij van de krasse knarren die de afgelopen jaren iets uitbrachten (Paul Simon, Barry Gibb, Aaron Neville, Graham Nash, Bowie, Brian Wilson) wel de oudste.

Hier en daar een kleine bibber maar hij is nog verrassend goed bij stem. Alhoewel ik soms denk de auto-tune te horen zoals in het humoristische Still Not Dead.. een contrast met de hoes waarop hij lijkt al afscheid te hebben genomen en te berusten op wat komt.

De nummers klinken gewoontjes tot prima, is vooral Country met hier en daar wat andere invloeden.. Wals, Americana, Rock en Latin via een akoestische Spaanse gitaar. Zeven nummers van zijn hand en 6 van gastacts zoals Tony Joe White op God's Problem Child, het langste nummer op het album met relatief korte nummers rond de 3:20 minuten.

Willie moet niets meer, behalve doorgaan met ademhalen en elke ochtend gewoon weer opstaan en zo klinkt het ook wel op het album. Bowie had op zijn eigen manier afscheid genomen en gewerkt aan een mooie nalatenschap. Willie doet het hier op zijn manier want hoeveel albums kunnen we nog verwachten van de man? Alhoewel... hij er bijna elk jaar er wel één levert en soms zelfs twee. Misschien is het geen berustend album maar gewoon saai? of ben ik gewoon nog steeds geen fan van Country... zal wel dat laatste zijn. Want Willie is een nog levende legende en met He Won't Ever Be Gone gaat het nog net niet als een nachtkaars uit. Willie... Still Not Dead!

A Woman's Love klinkt het meest toegankelijk, bijna Country Pop, verder is I Made a Mistake goed te pruimen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Willie Nelson - God's Problem Child - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Als er een centraal thema is op God’s Problem Child, de nieuwe plaat van Willie Nelson, moet het de dood zijn. Zijn eigen dood om precies te zijn.

Willie Nelson staat in de teksten van zijn nieuwe songs meerdere keren stil bij zijn eigen sterfelijkheid en kijkt hiernaast terug op zijn bijzondere leven.

Nu hebben we na het dramatische muziekjaar 2016 slechte ervaringen met muzikanten die hun eigen sterfelijkheid bezingen, maar aan de andere kant heeft Willie Nelson inmiddels een leeftijd bereikt waarop de man met de zeis zomaar kan toeslaan.

De in Texas geboren singer-songwriter is de afgelopen decennia enorm productief geweest en heeft een oeuvre waarmee je meerdere planken in de platenkast kunt vullen. Deze enorme productiviteit ging in het recente verleden soms wel eens wat ten koste van de kwaliteit, maar God’s Problem Child is een hele mooie plaat.

Ook op zijn nieuwe plaat werkt Willie Nelson weer samen met producer Buddy Cannon, met wie hij iets meer dan de helft van de songs op de plaat schreef. Voor de andere helft deed de Amerikaan een beroep op een aantal gelouterde songwriters, waardoor het met de kwaliteit van de songs wel goed zit op God’s Problem Child.

Ook de instrumentatie van de plaat, die over het algemeen netjes binnen de lijntjes van de Amerikaanse countrymuziek kleurt, is meer dan eens van grote schoonheid en is ondanks de beperkingen die het genre oplegt verrassend veelzijdig. Het is de verdienste van flink wat ouwe rotten, onder wie Tony Joe White, die garant staat voor geweldig gitaarwerk.

De grootste verrassing op God’s Problem Child is wat mij betreft de stem van Willie Nelson. De Amerikaan klonk op een aantal van zijn vorige platen wel erg krakerig, maar op zijn nieuwe plaat zingt Willie Nelson mooi en ingetogen.

Door alle aandacht voor een naderende dood is God’s Problem Child een plaat vol melancholie, maar Willie Nelson blikt ook terug op een mooi leven en kan zijn naderende dood op heerlijk cynische wijze relativeren, zoals in het geestige Still Not Dead, waarin hij ook het fake news even aanpakt.

Willie Nelson is zelf gelukkig nog springlevend, maar de dood heeft vorig jaar flink huis gehouden in zijn omgeving en heeft hem ook muzikale vrienden als Leon Russell en Merle Haggard ontnomen. De muzikale vrienden worden geëerd, maar Willie Nelson is gelukkig nog niet oud genoeg om ook een sneer uit te delen naar de nieuwe president van zijn vaderland.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de afgelopen jaren niet zo gek veel kon met de platen van Willie Nelson, maar het wonderschone en emotionele God’s Problem Child weet me wel te raken en groeit inmiddels al een tijdje flink door.

Verwacht in muzikaal opzicht geen hele spannende dingen van de Amerikaanse muzikant op leeftijd, maar verder valt er op God’s Problem Child helemaal niets aan te merken. Integendeel zelfs. Willie Nelson heeft een verrassend sterke plaat afgeleverd en hopelijk is het niet zijn laatste. Erwin Zijleman

Vrij ingetogen Country plaat van Willie Nelson die bij vlagen best mooi is maar iets te veel top nummers ontbeert om een echt hoge waardering te rechtvaardigen.
Still Not Dead is een erg leuk nummer en verder vallen I made a mistake,A Woman's Love en het titelnummer in positieve zin op.De rest is degelijk.
In zijn totaliteit wel een ruime voldoende voor God's Problem Child.

In tegenstelling tot de meeste country-albums van de laatste tijd, of wat daarvoor door moet gaan, voel ik me bij dit album volkomen op mijn gemak. Het is, muzikaal gesproken, heerlijk ontspannen, en mooi transparant opgenomen. Een pluimje op de hoed van Buddy Cannon (de producer), lijkt mij. De liedjes zijn alle dik in orde en kunnen mijn aandacht makkelijk vasthouden. Willie Nelson zingt ze ook erg mooi en ingetogen, terwijl ik in het verleden vaak genoeg last heb gehad van zijn soms enigszins zeurende voordracht, maar op dit album viel het me reuze mee. Mooiste nummer vind ik het overtuigende titelnummer, en dat komt uiteraard ook door de bijdrage van Tony Joe White.