Bardo Pond - Under the Pines (2017)

Een nieuwe cd van een band die al jaren bestaat, maar waarvan ik voor het eerst iets hoorde eerder dit jaar met deze nieuwe plaat. Een soort muziek die een harde schop onder de kont geeft, keihard tegen de haren instrijkt en dan weer razend spannend is. Kortom, een plaat die mij nogal wat kanten op deed bewegen. Een plaat die ik op het ene moment vrij snel af zet, teveel, te druk, te alles en op het andere moment, op één dip in de plaat na, intens beleef.

Bardo Pond shoegazet, progrockt en rockt op non-compromitterende wijze. Er is geen bezwaar tegen alles volkomen dichtspelen. Gitaarmuren worden opgetrokken tot trommelvliesscheurende monsters, waar de rest van de band zich man/vrouwmoedig doorheen werkt, de muur stevig van cement voorzient, inclusief een mooie pleisterlaag. Het meest indrukwekkend gebeurt dit in het slotnummer, 'Effigy', waar een dwarsfluit een gevecht aangaat met de steeds meer opstuwende band. Een gevecht die het instrument nooit kan winnen, maar toch standhoudt, als de laatste trommelaar van de marching army band die zonder wapen mee opstoomt richting vijand. Symbolisch fadet het nummer uit, zodat we het, gesuggereerde einde niet mee hoeven te maken. De uitkomst is overduidelijk.

Bardo Pond is spannend, maar soms een overload voor de zintuigen. Uitermate boeiende plaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Het blijft toch altijd even wennen. Een Bardo Pond met zang. Een Bardo Pond werkend met liedvorm en refreinen. Tussendoor wordt dat concept zo nu en dan wel losgelaten. Gelukkig grazen de gitaren gewoon zoals vanouds; richtingloos en onachtzaam vormende een brei van bedwelmende psychedelica. Misschien niet een dergelijke onaardse trip als Pondklassieker 'Bufo Alvarius Amen', maar wel een onderscheidende (en werkelijk) psychedelische plaat in een tijdperk waarin ieder hip bandje probeert te goochelen met shoegaze en noiserock/altrock uit de jaren 80 en 90.

Ik hoor hier eigenlijk ook eerder spacende trippende rockmuziek uit de jaren 60/70 in, dan 80's en 90's. Denk bijvoorbeeld aan Jefferson Airplane, Amon Düül, Cream en de Flower Travelin' Band. Al is een Spiritualized / Spacemen 3 ook nooit ver weg. De manier waarop tijdens de composities met fade-outs en geluidseffecten (vooral vocaal) wordt gewerkt doet ook sterk denken aan 13th Floor Elevators. Die effecten creëren in 'Out of Reach' een soort audiovisueel spooklicht zoals men op donkere avonden dikwijls op zee denkt te kunnen zien. Ik kreeg daardoor een associatie met de film 'Maboroshi no hikari' en het is geen slecht teken wil een band dat kunnen opwekken. Prima plaatje dus.