Charles Mingus - Mingus (1961)

Met: Charles Mingus (bas); Ted Curson, Lonnie Hillyer (trompet); Jimmy Knepper, Britt Woodman (trombone); Charles McPherson (altsax); Eric Dolphy (altsax, fluit, basklarinet); Booker Ervin (tenorsax); Nico Bunink, Paul Bley (piano); Dannie Richmond (drums)

Een plaat uit de periode 1955-1964 van Mingus (zijn glorietijd) die ik nog nooit echt had beluisterd. In de line-up veel bekend volk voor de Mingus-luisteraar: Jimmy Knepper, Booker Ervin, Eric Dolphy… (“so many -tets that I can't tell you what -tet it is”, zegt Mingus aan het begin, in een poging tot nonchalante stoerheid die eigenlijk geen recht doet aan zijn intelligentie of muzikaliteit). Verrassend is alleen de aanwezigheid van Pianisten Paul Bley en de Amsterdammer Nico Bunink, al weet ik niet precies wie wat speelt.

In opener ‘MDM’ (Monk, Duke and Mingus) laat Mingus een van zijn eigen composities verweven met een van Monk en een van Ellington. Het resultaat is, zoals te verwachten is, twintig minuten kakofonisch getoeter en vlammend gesoleer in de beste Mingus-traditie, waarbij je het de band vergeeft dat er nooit echt een coherent muziekstuk in valt te ontwaren. In de standard ‘Stormy Weather’ zit meer rust, en aandacht voor solisten, waar met name de altijd interessante Eric Dolphy een hoofdrol opeist. ‘Lock ‘Em Up’ is gebaseerd op een incident waar Mingus zich bij een psychiatrische kliniek meldde voor mentale bijstand, en vervolgens tegen zijn wil werd vastgehouden totdat enkele vrienden hem hielpen ontsnappen. Mingus’ muzikale reactie is een typerend toondicht dat de waanzin van het avontuur in geluid probeert te vatten.

Daarmee hebben we een hoop van Mingus’ sterke punten voorbij horen komen, en al is dit binnen het oeuvre van de bassist geen héél erg originele of gefocuste plaat, de liefhebber van zijn muzikale universum kan zich hier niet echt een buil aan vallen. Gelukkig behoor ik zeker tot die groep.