Ornette Coleman - Ornette! (1962)

Als opvolger van Free Jazz vind ik deze ietwat tegenvallend. Het mist de spanning en intensiteit van die plaat. Ik heb het gevoel dat Coleman en co hier iets makkelijker overweg kunnen met deze vorm van jazz en dat doet ietsjes af aan de beleving en meeslependheid. Op zichzelf beschouwd is het wel een razend knappe plaat.

Ik vraag me af hoe Ornette Coleman de rest van dit kwartet voorbereid heeft om hierop te improviseren. Zelfs klinkt hij vurig op dreef - die solo op R.P.D.D.!!! - Cherry speelt mee alsof hij bewust wou vergeten waarover het ging om zich zo op sluwe wijze te willen berusten op wat is blijven hangen in zijn onderbewuste, LaFaro lijkt dolenthousiast over dit project en haalt daarom op C. & D. zelfs heel eventjes zijn strijkstok naar boven (!), Blackwell heeft met T. & T. een persoonlijk examen af te leggen en haalt het met een grote onderscheiding

Een volledig album geïnspireerd door werken van Sigmund Freud, je moet er maar opkomen Zelf was hij blijkbaar geen al te grote muziekliefhebber maar misschien dat een album als dit hem zou kunnen overtuigd hebben (beetje overanalyseren hoe het ene tot het andere heeft kunnen leiden) - en zoniet zou het hem de stuipen op het lijf gejaagd hebben met een bijkomend trauma tot gevolg, soms is het niet anders... Voor wie trouwens benieuwd zou zijn of de goede man ook wat andere interessante zaken te melden had waar niemand's moeder bij betrokken werd: "Het Onbehagen In de Cultuur" behoort tot zijn meest gelezen werken en is een erg sterk staaltje cultuurfilosofie en maatschappij-analyse, hier werd dat het erg fraaie C. & D. - over de positieve invloed van Freud gesproken!

Vier geweldige muzikanten die er een geweldige jamsessie van gemaakt hebben. Alleen al vanwege het concept de moeite waard om eens geluisterd te hebben. Een ander interessant pluspunt aan dit album blijft Scott LaFaro!