Erick Sermon - No Pressure (1993)

jammer dat dit soort hiphop vandaag de dag niet meer wordt gemaakt. the green eye bandid laat zien dat hij zonder zijn maatje paris smith ook een album kan leveren met hoge kwaliteit. het is natuurlijk ook een topproducer en een heavyweight in de rapgame. jammer dat er zo weinig aandacht is voor dit album, het is zeker het luisteren waard, check bijvoorbeeld hittin switches, swing it over here (eerste def squad nummer) of stay real

Erick Sermon gaat heel duidelijk door op het elan van het vorige EPMD-album: harde funksamples en een agressieve profilering. Net omdat het gewoonweg zonder veel ingrijpende veranderingen voortborduurt op vorig werk en omdat hij op dit album 17 nummers op dezelfde formule teert, ruikt het wat naar eenheidsworst.

Maar ook en misschien zelfs vooral MC-gewijs kan "No Pressure" gaan vervelen. Erick Sermon heeft al een wat monotoon en lui stemgeluid en tekstueel gezien is hij zeker niet de sterkste MC. Beter was geweest mocht hij meer gastartiesten uitgenodigd hebben om zijn harde, pompende beats te rippen, zoals het album "Soul Survivor" van Pete Rock (ook beter als producer dan als MC). Maar naar het einde krijgen we effectief meer gasten te horen, o.a. Def Squad-leden Redman en Keith Murray en Ice Cube en Kam van de Westcoast: een welkome verademing.

Maar nu kom ik té negatief over. Er staan hier heel wat sterke momenten op. "Stay Real" is een sterk nummer, net als "Hostile" dat nog dat tikkeltje harder is dan de rest met een sublieme Keith Murray (die hier zijn debuut maakt). "Hittin' Switches" staat ook bekend als een klassieker met zijn harde drumsample. "Payback II" en "Lil Crazy" zijn eveneens memorabele momenten en de East-West collaboratie "The Ill Shit" vond ik sterk, vooral door het sprekend gemak waarmee Kam en Ice Cube raad weten met de funky bassen.

Maar "No Pressure" lijdt vooral aan de gebreken van Erick Sermon als MC. Teveel duffe verhalen over zijn escapades met vrouwen en opschepperij die kant noch wal raakt met vaak rijmwoorden of vergelijkingen die hij meermaals gebruikt. Dit alles doet te weinig eer aan de keiharde, doordringende funkbeats waar Sermon hier mee uitpakt. Als head nod-muziek in de auto bijvoorbeeld is dit dus het betere werk.

3,5*

Well said P Jay. Geen slecht album, maar Erick Sermon EN Parrish Smith was juist de combinatie die goud waard was. Ook ben ik van mening dat Parrish toch altijd zorgde voor een vleugje extra hardcoreness en Erick meer de funkkant benadrukte. Dat zie / hoor je terug op hun solowerk.
Al met al genoeg nummers die de gemiddelde hiphop-fan een lach op het gezicht brengen, maar toch ook nummers die net de glans van het duo nodig hadden (zowel op MC-gebied als op productie-gebied).