The Wooden Sky - Swimming in Strange Waters (2017)

Een band die aangeeft de zaken heel anders te hebben aangepakt, bezie ik eigenlijk altijd een beetje met argwaan. Daarbij heb ik een bloedhekel aan bands die in interviews voor hun nieuwe plaat zeggen dat ze zo ontevreden waren over de vorige. Misschien terecht, maar in veel gevallen halen ze een plaat naar beneden die ronduit geliefd is en waarvoor? Alleen maar om de nieuwe te promoten als nog beter? Zie mijn scepsis.

Bij The Wooden Sky lijkt geen noodzaak tot argwaan. De band heeft de demo's als basis genomen voor de plaat en de "echte" studio voor 95% gelaten te hebben voor wat het was. Dat levert een plaat op die fris en donker tegelijk klinkt en zeker minder doorsnee dat de vorige, 'Let's Be Ready'. Stevig mid-tempo rockwerk wisselt de band af met ballades of een zang gitaar nummer, terwijl ook de viool en elektronica in de achtergrond niet wordt geschuwd. Op het een beetje cheesy laatste nummer na, dat lijkt een traditie bij The Wooden Sky, valt dat allemaal heel goed.

Swimming In Strang Waters is een album vol betere luistermuziek met de nodige donkere randjes, zonder dat de wereld nu direct vergaat. Het album neemt de luisteraar mee op een bescheiden avontuur met de nodige interessante muzikale hoogtepunten, zonder direct te excelleren. Hoge toppen van artisticiteit worden niet gehaald, maar de Canadezen uit Toronto tikken een heel behoorlijk niveau aan en zijn met deze plaat weer een stukje in mijn achting gestegen.

Voor liefhebbers die rootsachtige muziek met de nodige invloeden goed kunnen verdragen, is The Wooden Sky zeker een band om eens uit te proberen. Een zanger met een stevige strot, die bescheiden durft te zijn en bandleden die niet persé rechtdoor willen bij de invulling van de nummers. Dat zijn redelijke aanbevelingen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.