Alaric - End of Mirrors (2016)

Bijzondere plaat dit. Na enkele keren luisteren, word ik er meer en meer ingezogen. Verrassend, had ik bij de eerste spin niet gedacht.
Het doet me denken aan de God Machine (niet in het minst door de zang) die moest indertijd ook groeien en groeide in mijn hoofd uit tot iets iconisch. Ik meen dat het dezelfde ingrediënten van toen zijn die mij nu ook verslingeren aan deze plaat: een gelaagd geluid wat niet makkelijk in een hok te duwen is (iets van dark punk, gothisch, doom) en een grote emotionele lading. De donkere inkleuring kent een bandbreedte van intens verdriet tot ingetogen zwarte woede.

Geen klassieke kop staart songs (op een enkeling na). Songs en album lijken in dienst te staan van een bepaalde lading die ze aan jou als luisteraar willen overbrengen. Klassiek liedjes maken past bij zo'n idee niet altijd goed. Helaas voor de refrein slikkers.

Stonden in voorprogramma van neurosis, kan ik goed begrijpen. Hadden ze ook kunnen doen bij de swans, killing joke, nick cave, bauhaus en weet ik wat niet meer. Ik hoor er steeds meer in. Deze plaat ga je niet kopen na een draaibeurtje in de platenzaak. Dit rijpt als wijn. Maar dan wel hele dure wijn.

Komt de speler niet meer uit.
Halfje erbij.
Zien waar het eindigt over pak 'm beet een half jaar.

Geen woord over gelogen, ElroHirtje. Ik heb deze plaat nu al een aantal keer beluisterd in het kader van de Roadburn-donderdag en ik ben echt onder de indruk. De referentie naar The God Machine begrijp ik compleet, vooral de vocalen hebben veel weg van Robin Proper-Sheppard. Voor de rest hoor ik passages die me doen denken aan de meest ingetogen momenten van Neurosis, de '''gloomy'' sfeer en het prominente baswerk had ook op Pornography van The Cure kunnen staan en bij vlagen gaan ze wat meer richting Amebix. Een ontzettend gave combi die ijzersterk wordt neergezet. Ik snap wel dat Neurosis deze band op support heeft meegenomen en ze tot het selecte Neurot-gezelschap heeft toegevoegd.

Samen met deafheaven gaat dit de meest emotionele show worden. Of hoop ik, in ieder geval. Deze plaat zit volledig onder mijn huid. De Donderdag zal ik hem er weer uitjanken, waarna deafheaven me diezelfde dag, aan het einde van hun show, als een slappe vaatdoek op straat zal werpen.
De zondag halen wordt een doel op zich.

Ik kan dit niet anders dan vol waarderen. Hele punt erbij gescoord in enkele maanden. [/quote] [/quote]

Een vermakelijke plaat. Ik moet bij de zanger de hele tijd denken aan de laatste plaat van Amebix (wat helemaal niet verkeerd is trouwens). Verder klinkt het allemaal prima, maar grijpt het mij (nog) niet helemaal.