Worry Dolls - Go Get Gone (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Worry Dolls - Go Get Gone - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Worry dolls zijn kleine handgemaakte poppetjes, die meestal in Mexico of Guatemala zijn gemaakt en die worden verkocht in bijvoorbeeld de Wereldwinkels.

Wanneer je deze poppetjes ’s nachts onder je kussen legt, nemen ze volgens de bijgeleverde handleiding alle zorgen van je over, waardoor je weer zorgeloos door het leven kunt stappen de volgende ochtend.

Ik heb zelf ook wel eens wat van deze worry dolls gekregen, maar heb ze helaas nooit op enig positief effect kunnen betrappen, al blijft het idee natuurlijk leuk en zien ze er grappig uit.

Go Get Gone, het debuut van het Britse duo Worry Dolls, heeft wel onmiddellijk een positief effect op mijn gemoedstoestand. Wanneer de eerste noten uit de speakers komen valt alles van me af en zolang de muziek van het duo uit de speakers komt, zijn eventuele zorgen echt heel ver weg.

Worry Dolls is een duo uit Liverpool dat bestaat uit de piepjonge zangeressen Zoe Nicol en Rosie Jones. De twee zijn afkomstig uit een stad die de popmuziek in het verleden kleur heeft gegeven, maar de Worry Dolls laten zich op Go Get Gone geen moment beïnvloeden door de rijke historie van de stad aan de Mersey.

Zoe Nicol en Rosie Jones houden van bluegrass, folk en country en trokken voor het opnemen van hun debuut dan ook naar Nashville, Tennessee. Samen met Nashville veteraan Neilson Hubbard hebben de twee Britse zangeressen een plaat gemaakt waarop heel wat gelouterde Amerikaanse rootsmuzikanten stikjaloers zullen zijn.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig. De instrumentatie is uiterst ingetogen, maar bevat bijzonder fraaie accenten van uiteenlopende snareninstrumenten en incidentele bijdragen van piano en mondharmonica. De instrumentatie kan bovendien subtiel versnellen, waardoor Go Get Gone een dynamische plaat is.

Het is muziek die je in één klap meeneemt naar de Zuidelijke staten van de Verenigde Staten waarin dit soort muziek behoort tot het cultureel erfgoed. Het is knap dat twee Britse meiden dit voor elkaar krijgen.

Het is ook muziek die veel ruimte open laat en daar weten Zoe Nicol en Rosie Jones wel raad mee. De Britse zangeressen zijn gezegend met geweldige stemmen die individueel al goed zijn voor betovering, maar die alle vaste grond onder je voeten vandaan slaan wanneer ze prachtig in elkaar overvloeien of elkaar op indrukwekkende wijze versterken.

Ook met de songs van het jonge tweetal is verrassend weinig mis. Go Get Gone overtuigt daarom direct bij eerste beluistering met mooie en melodieuze songs en doet dit genadeloos. Hierna wordt het debuut van Worry Dolls alleen maar mooier en indrukwekkender, zeker wanneer de stemmen van de twee zich steeds meer opdringen en de bijzonder fraaie instrumentatie steeds intenser het oor streelt.

In Nederland krijgt het debuut van Worry Dolls tot dusver helaas niet heel veel aandacht, maar geloof me, Go Get Gone is een plaat om intens te koesteren. Erwin Zijleman

Heel brave, nogal saaie plaat, type 'Britse meisjes die oprecht denken dat ze op het Amerikaanse platteland op zijn gegroeid en de wereld ergens halverwege de jaren zeventig op is gehouden met te bestaan'. Dit is waarlijk muziek voor mensen die een bloemenjurkje combineren met sneakers en een te grote bril.

Het is inderdaad een brave plaat voor bloemenjurken Slowgaze, maar wel een die bij de betere beluistering de dag een beetje mooier kleurt.

Bij de eerste oppervlakkige beluisteringen had Go Get Gone maar één effect op me: ik stond telkens 'My Silver Lining' van First Aid Kit te zingen in plaats van iets van het Britse duo dat ik zo juist beluisterd had. Dat lijkt mij niet het gewenste effect.

Met de Nederlandse tour in zicht, die start morgen en eindigt op de 10e in Leiden waar ik bij hoop te zijn, heb ik de plaat weer eens opgepakt met het oog op een recensie. Door beter te luisteren openbaarde zich een heleboel schoonheid, maar ook de variatie die wel degelijk in Go Get Gone zit opgesloten.

Het is verre van alleen maar brave luisterliedjes met een country snik in de stem gezongen. Worry Dolls durft buiten de Nashville lijntjes te kleuren en dat geeft Go Get Gone zowel kraak als smaak. Het is juist op deze momenten dat het duo voorbij de brave en traditionele country jaren 70 kijkt.

Wat mij betreft is deze plaat een prima debuut en de samenzang iets om naar uit te kijken volgende week in de Q-Bus

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog..

Maandag 7 januari 2018 waren ze in Eindhoven bij meneer Frits. Na een prachtig optreden van Fabian Holland mochten de dames versterkt met een drummer optreden. Heel mooi concert. Daarna de cd opgezet en deze bevalt mij erg goed. Twee heel mooie stemmen zoals ook live bleek. De volgende keer als ze weer in Nederland optreden hoop ik er weer bij te zijn.

Heerlijke folk/country van dit duo. De verhalen over dit album zijn hier elders te lezen. Het is redelijk ongecompliceerde muziek. Gewoon in zijn soort prima. Nashville (waar ik redelijk allergisch voor ben) komt zo nu en dan even om de hoek kijken (Miss you already), maar meer songs zijn folkachtig met prima begeleiding. Leuke songs, goede samenzang, uitgekiende begeleiding, niks mis mee. Ik vind het dan ook allesbehalve eentonig of saai, er zit afwisseling genoeg in. En de productie is prima.
Geen hoogstandje, geen meesterwerk, maar een gedegen werkje met liefde gemaakt.