Christine Owman - When on Fire (2016)

Dit is een ongelofelijk spannende, donkere plaat van een ijskoningin uit Zweden. Een recensie volgt.

Dit is het soort album dat allerlei plaatjes bij me oproept. Het is donker, vol mysterieuze atmosfeer, sprookjesachtig, met andere woorden het hoeft niet persé met iedereen goed af te lopen. Roodkapje zingt monter door het bos lopend een duet met de Grote Boze Wolf, Mark Lanegan, voordat het zeker slecht af loopt. Onschuld en slechtheid lossen op in elkaar, maar wat houd je dan over? Geen idee.

Christine Owman komt uit Malmö is Zweden. De ijzige kant van dat land komt zeker uit, net als de mysterieuze kant van mythische wezens als trollen, etc. When on Fire is zeer onderkoelt. In de muziek en de zang. Die is zoals meer vrouwelijke zangeressen klinken in de jaren 10. Lana del Rey moet ik het meeste aan denken, maar ook Warpaint, bijvoorbeeld. Dat dromerige, quasi-onschuldige. Daar doet Owman zeker aan mee, maar in de muziek houden al die vergelijkingen op. Daarin is Christine Owman superieur. Met haar cello als basis krijgen de nummers een eigen klankkleur die haar geluid iets zeer eigens geeft.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.