Sam Outlaw - Tenderheart (2017)

Jason Isbell, John Moreland, Chris Stapleton. Zo maar wat namen die een nieuw album dit jaar uitbrengen. Aan dat rijtje mag Sam Outlaw ook toegevoegd worden. Het debuut album Angeleno was een redelijk succes en ik ben benieuwd wat Tenderheart gaat brengen. Het nummer Trouble is inmiddels uitgebracht en klinkt vertrouwd. Hij schuwt Nederland niet want hij deed vorig jaar ons land al aan en dit jaar staat hij 20 juli in de grote zaal van Paradiso.

Everyone’s Looking for Home is ook op single uit en deze twee nummers zijn goed verdraagzaam voor iemand die niet echt veel heeft met Country, en het helpt dat Sam een fijne stem en manier van zingen heeft.

En nu al helemaal te beluisteren op NPR Music!

Ik had hier toch wat meer van verwacht. Hij komt met band naar Europa toe, maar ik vind dat het over grote deel van de nummers op Tenderheart ook makkelijk akoestisch en solo gespeeld kunnen worden. Zelf geeft Outlaw aan dat er geen bandnaam achter zijn naam staat en dat daardoor de nummers minimaal worden gehouden. Beetje tegenstrijdig vind ik dat hij dan wel met band speelt.
Nummers zoals Who Do You Think You Are en Ghost Town van zijn eerste album staan niet op Tenderheart. Misschien dat Trouble het meeste in de buurt komt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sam Outlaw - Tenderheart - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Net iets meer dan twee jaar geleden verscheen het debuut van Sam Outlaw, Angeleno.

De singer-songwriter uit Los Angeles verraste op zijn debuut met honingzoete countrysongs, die rijkelijk waren ingekleurd met strijkers, warme vrouwenstemmen, prachtige pedal steel bijdragen en verrassende invloeden uit de Mexicaanse muziek (Mariachi trompetten).

Angeleno klonk als een countryplaat uit een ver verleden, maar bleek al snel veel meer dan aangenaam klinkende retro. De songs van Sam Outlaw drongen zich uiteindelijk zelfs zo op dat Angeleno opdook in mijn jaarlijstje voor 2015.

Ik had dan ook hoge verwachtingen van de man’s nieuwe plaat, waarop Sam Outlaw het helaas moet doen zonder de hulp van Ry Cooder en zijn zoon Joachim. De bijdragen van de meestergitarist en de productionele vaardigheden van zijn zoon waren op Angeleno de kers op de taart, maar ook zonder deze kers klinkt de muziek van Sam Outlaw weer bijzonder aangenaam.

Ook Tenderheart herinnert aan flink wat countryplaten uit een ver verleden en sluit bovendien aan op de toegankelijke singer-songwriter pop uit de jaren 70. Tenderheart ligt in het verlengde van zijn zo bejubelde voorganger en bevat grotendeels dezelfde ingrediënten, al zijn ze wel wat minder ruimhartig ingezet.

Ook op de nieuwe plaat van Sam Outlaw zwellen de strijkers soms aan, is er af en toe ruimte voor mooie vrouwenstemmen, zijn de pedal steel bijdragen weer prachtig en duiken direct in de eerste track de van het debuut bekende Mariachi trompetten weer op. Over het algemeen klinkt Tenderheart wel iets meer ingetogen en misschien ook wel iets lichtvoetiger dan zijn voorganger, maar ik vind het weer prachtig.

Direct bij beluistering van de eerste klanken voelt Tenderheart van Sam Outlaw als een warm bad. De songs van de singer-songwriter uit Los Angeles liggen bijzonder lekker in het gehoor, de instrumentatie is in alle tracks prachtig en de Amerikaan beschikt over een bijzondere stem die het aangename van Don McLean combineert met het voorzichtig doorleefde van Jim Croce.

Vergeleken met tijd- en soortgenoten als Jason Isbell en Chris Stapleton is de muziek van Sam Outlaw dit keer iets minder diep geworteld in de Amerikaanse rootsmuziek, maar liefhebbers van dit genre komen op Tenderheart nog altijd ruimschoots aan hun trekken, al is het maar omdat Sam Outlaw zijn liefde voor de country nog meerdere malen nadrukkelijk uit.

Net als Brent Cobb vorig jaar heeft Sam Outlaw een tijdloos klinkende plaat vol tijdloze songs gemaakt en als Sam Outlaw net iets steviger aanzet, komen ook invloeden van Ryan Adams aan de oppervlakte.

De songs van de Amerikaan kabbelen op Tenderheart bijzonder aangenaam voort, maar zitten ook vol zoete verleidingen. Bij eerste beluistering vond ik het vooral bijzonder lekker klinken, maar na een aantal luisterbeurten dringt Tenderheart zich, net als zijn voorganger twee jaar geleden, al weer flink op.

Of ook deze plaat van Sam Outlaw mijn jaarlijstje zal gaan halen moet de tijd leren, maar van de deze week verschenen releases is dit voorlopig mijn favoriet. Erwin Zijleman

Het blijft country van de soort 'mierzoete glazuurtrekker', maar heeft tegelijkertijd ook iets onweerstaanbaars en aantrekkelijks. Dat doet 'ie toch knap, Sam Outlaw. Iets voller bandgeluid dan op 'Angeleno'. Stem is goed in orde, arrangementen ook. Als 'ie nou de volgende keer iets gemener, grimmiger, valser klinkt, dan ben ik helemaal om.

In de kern is alles aanwezig. Maar met meer venijn wordt het pas echt fijn.

Veel treffender kun je het niet uitdrukken. Helemaal mee eens. Wie weet komt die plaat nog waarop echt alles aanwezig is.

Verschilt qua sound en kwaliteit niet al te veel van zijn debuut album Angeleno,al had het voor mij wel iets dynamischer gemogen.Bij de opener was ik er nog niet echt gerust op want Everyone's Looking for Home klinkt wel erg gepolijst en saai wat betreft arrangement en verdere muzikale omlijsting.
Vervolgens weet Sam Outlaw het op Tenderheart toch weer grotendeels op te pakken,iets meer karakter in zijn,verder aangename stem en de muzikale accenten wat verleggen doen wat dat betreft wonderen.Echter,echt spetterende Country wordt Tenderheart nu ook weer niet.Wat meer nummers in de stijl van Trouble en All my life hadden de plaat zeker goed gedaan.Was het toch allemaal iets veelzijdiger geweest terwijl nu vooral het gevoel 'degelijk' overheerst.
De 37 jarige Country artiest uit Aberdeen South-Dakota is een prima zanger en heeft talent maar hier op Tenderheart stagneert het allemaal een beetje,binnenkort eens luisteren of ie op zijn vorig jaar verschenen EP Hat acts wel de stap kon maken.
Voldoende.