menu

Andrew Combs - Canyons of My Mind (2017)

mijn stem
3,59 (33)
33 stemmen

Verenigde Staten
Country
Label: Loose

  1. Heart of Wonder (3:50)
  2. Sleepwalker (4:20)
  3. Dirty Rain (3:12)
  4. Hazel (4:17)
  5. Rose Colored Blues (3:54)
  6. Better Way (4:15)
  7. Lauralee (3:55)
  8. Blood Hunters (3:19)
  9. Silk Flowers (4:09)
  10. Bourgeois King (5:05)
  11. What It Means to You (4:09)
totale tijdsduur: 44:25
zoeken in:
avatar van Wallie1985
3,0
Heel benieuwd naar deze plaat! Zijn vorige 'All These Dreams' draai ik nog steeds erg vaak!

De eerste single is al weer erg fijn:
Andrew Combs - "Dirty Rain" [Official Video] - YouTube


avatar van Hendrik68
3,5
Ik zal het op een ander moment nog eens proberen, maar de eerste luisterbeurt was niet te harden. Vorige album heb ik op 4 sterren staan. Deze krijgt nog niet de helft. Alleen Silk Flowers is de moeite waard. Best wel jammer dit. 2017 kan zo onderhand wel een knaller van een plaat gebruiken in het rootsgenre. Dan is Combs een man van wie je dat zou kunnen verwachten. Maar Combs is opgeschoven naar de flinterdunne radiopop.

avatar van wexxel99
3,5
Het loont de moeite om dit album op de koptelefoon te beluisteren. Het zit bijzonder knap in elkaar.
Snap wel dat dit radiopop genoemd wordt, maar flinterdun vind ik het niet.
Helaas haalt dit album bij lange na niet het hoge nivo van zijn prachtige vorige.
Nummers als Hazel, Blood Hunters en Silk Flowers zijn werkelijk prachtig.

avatar van Hendrik68
3,5
Ik geef toe dat het ik het woord flinterdun nogal makkelijk voor een woord met "pop" erin gebruik. Dat is niet altijd terecht en bij dit album al zeker niet, want de 2e luisterbeurt bevalt al een stuk beter. Wie weet waar het eindigt met deze plaat.

avatar van Wallie1985
3,0
Het is inderdaad wel een groei plaat. Met zijn vorige 'All These Dreams' was ik direct verkocht. Draai hem nu ook nog zeer regelmatig. De eerste luisterbeurt van deze plaat viel wat tegen t.o.v. de vorige. Maar net weer het album in zijn geheel gedraaid en hij wordt steeds beter. Voorlopige favorieten 'Blood Hunters', 'Rose Colored Blues' en 'What It Means To You'.

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Andrew Combs - Canyons Of My Mind - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wat maakte Andrew Combs net iets meer dan twee jaar geleden met All These Dreams een mooie en tijdloze plaat.

Het is een plaat die ik met een zeer lovende recensie op de juiste waarde dacht te hebben geschat, maar toen ik de plaat een paar maanden geleden weer eens opzette, was ik verrast door de enorm hoge kwaliteit van de plaat.

Ik keek dan ook met hooggespannen verwachtingen uit naar de nieuwe plaat van de vanuit Nashville, Tennessee, opererende singer-songwriter.

Het valt vervolgens voor een jonge singer-songwriter niet mee om aan deze hooggespannen verwachtingen te voldoen, maar Andrew Combs maakt ze op Canyons Of My Mind uiteindelijk waar, al ging dat bij mij niet zonder slag of stoot.

Op All These Dreams begaf Andrew Combs zich veelvuldig op het snijvlak van de rootsmuziek en singer-songwriter pop uit de jaren 70, waardoor zijn plaat zowel associaties opriep met de muziek van gelouterde rootsmuzikanten als Townes van Zandt en Guy Clarke als met de meer pop georiënteerde muziek van Harry Nilsson, Paul Simon, Jim Croce en Mickey Newbury.

In muzikaal opzicht klonk het allemaal bijzonder lekker, maar het was vooral de mooie en warme stem van Andrew Combs die All These Dreams naar een hoger plan tilde. Die mooie en warme stem, die op de vorige plaat afwisselend deed denken aan Roy Orbison, Don Mclean en David Gray, is ook op Canyons Of My Mind het sterkste wapen, maar in muzikaal opzicht overtuigde Andrew Combs mij dit keer net wat minder makkelijk.

Op zijn nieuwe plaat, die Andrew Combs overigens maakte met hetzelfde producersteam dat ook werkte aan zijn voorganger, schuift de singer-songwriter in muzikaal opzicht wat op richting de 70s pop en hebben invloeden uit de roots aan terrein verloren.

Toch is Canyons Of My Mind zeker geen schaamteloze popplaat. Ver op de achtergrond is vaak het rootsinstrumentarium van de vorige plaat te horen en net als je denkt dat Andrew Combs de roots toch echt grotendeels heeft afgezworen komt hij samen met Caitlin Rose in de laatste track op de proppen met een wonderschoon country duet dat herinnert aan de hoogtijdagen van Emmylou Harris en Gram Parsons.

In de track ervoor heeft hij hard uitgehaald naar de nieuwe president van de Verenigde Staten en is duidelijk geworden dat Andrew Combs niet alleen popliedjes maakt die de zon doen schijnen.

De verschuiving richting 70s pop, die er wel degelijk is op Canyons Of My Mind, zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar het is gelukkig geen 13 in een dozijn pop. In zijn popsongs verrast Andrew Combs met verrassende wendingen en komt net zo makkelijk een scheurende saxofoon als een uit de bocht vliegende gitaar voorbij.

Op hetzelfde moment heeft ook Canyons Of My Mind het warme, aangename en volstrekt tijdloze dat de vorige plaat van Andrew Combs zo bijzonder maakte. Bij de eerste beluisteringen aarzelde ik misschien nog wat, maar inmiddels heeft Andrew Combs me toch weer te pakken met zijn bijzonder aangename pop- en rootssongs met inhoud en vooral met die stem die nog steeds alles wat hij aanraakt verandert in goud. Erwin Zijleman

avatar van Hendrik68
3,5
Nou die laatste zin is dan ook weer wat naar boven afgerond, maar ondertussen heb ik de plaat meerdere luisterbeurten gegeven en is het toch heel gemakkelijk een 3,5 geworden en wellicht gaat hij op termijn ook wel naar de 4 toe. Dat had ik dus nooit verwacht, wat ook wel uit mijn eerste post blijkt. Maar dat blijft het mooie, soms kan een plaat ineens goed vallen, terwijl het aanvankelijk niks leek.

avatar van Edgar18
3,5
Wat heeft deze man een fijne stem. Niet ieder nummer vind ik even sterk maar vooral Dirty Rain en Hazel zijn echt heel mooi.

avatar van brt
4,0
brt
Deze vandaag weer eens opstaan, het blijft een fijn album met hele goede liedjes.
Wat mij betreft sowieso de mooiste hoes van het jaar.

avatar van Gladius
Toch ongelooflijk hoe z'n drie albums zo uiteen liggen in stijl & stemgeluid. Je zou zweren dat het telkens een andere artiest is. En toch telkens steengoed, wat een talent!
Reuzebenieuwd naar z'n optreden op TakeRoot. Ik vrees dat hij het haalt van Margo Price... *snif*

Gast
geplaatst: vandaag om 21:14 uur

geplaatst: vandaag om 21:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.