Steph Cameron - Daybreak Over Jackson Street (2017)

Tijd om eens te gaan luisteren! De vorige vond ik erg goed, tot nu toe wisselende meningen over haar nieuwste gehoord. Inmiddels op Spotify > Daybreak Over Jackson Street by Steph Cameron on Spotify - open.spotify.com

Aardig album maar persoonlijk zal ik het echter fijn vinden als ze een band om zich heen verzameld zodat haar muziek voller klinkt. Muziek met alleen een akoestische gitaar wordt voor mij al snel vervelend. Gezien haar mooie stem en goede gitaarspel kan ik haar muziek nog enigszins pruimen en zal ik haar zeker blijven volgen.

Haar debuutalbum Sad-Eyed Lonesome Lady leerde ik eind 2014 kennen dankzij het populaire muziekblog Krenten uit de pop. Erwin Zijleman kwam het album zelf weer op het spoor dankzij Pop Matters, die het koos tot Canadees album van het jaar.

Op Sad-Eyed Lonesome Lady hoor je invloeden van de folkmuziek van Greenwich Village rond 1963. Net als Bob Dylan in die tijd bespeelt Cameron ook heel af en toe de mondharmonica.

Haar tweede schijf Daybreak Over Jackson Street werd wederom in Revolution Recording in Toronto opgenomen en opnieuw was Joe Dunphy producer van dienst. Slechts met gebruikmaking van zang, akoestische gitaar en in twee nummers een mondharmonica weet ze andermaal ruimschoots te overtuigen.

In de opener en titelsong Daybreak Over Jackson Street weet ze direct je volledige aandacht te trekken. Op fraaie wijze schets ze het ontwaken van een straat ’s morgenvroeg. Ze is een uitstekende verhalenverteller.

Een aantal liedjes gaan over de liefde, maar er is ook een liedje met een boodschap te vinden zoals afsluiter Peace Is Hard to Find. Ook haar gitaarspel is bovengemiddeld goed. Liefhebbers die, net als ik haar debuutalbum omarmden, weten volgens mij nu genoeg.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steph Cameron - Daybreak Over Jackson Street - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sad-Eyed Lonesome Lady van de oorspronkelijk uit het Canadese British Columbia afkomstige Steph Cameron haalde ik al weer bijna drie jaar geleden bij toeval uit een jaarlijstje met de beste Canadese platen van 2014.
Op haar debuut maakte Steph Cameron indruk met muziek zoals die in de hoogtijdagen van de folk scene in het New Yorkse Greenwich Village werd gemaakt door onder andere een nog jonge Bob Dylan en een al even jonge Joni Mitchell.

Waar het in de jaren zestig gemeengoed was om te vertrouwen op een akoestische gitaar en een stem, is dit tegenwoordig zeldzaam. Zelfs met wat eenvoudige software en een goedkope laptop kun je muziek rijkelijk versieren en de meeste muzikanten doen dat dan ook.

Het is aan Steph Cameron niet besteed. Ook op haar tweede plaat Daybreak Over Jackson Street vertrouwt de Canadese muzikante op de eenvoudige middelen die ze ook op haar in kleine kring bejubelde debuut gebruikte: een akoestische gitaar, een enkele keer een mondharmonica en natuurlijk haar stem.

Dat lijkt eenvoudig, maar dat is het zeker niet. Wanneer je als muzikant moet vertrouwen op eenvoudige middelen, stelt dit hoge eisen aan deze middelen. Ik ben er zeker van dat de meeste muzikanten van het moment genadeloos door de mand vallen wanneer ze het moeten doen met de middelen die Steph Cameron tot haar beschikking heeft, maar de muzikante uit Vancouver blijft ook dit keer met gemak overeind.

Het geluid van Steph Cameron wordt grotendeels bepaald door haar akoestische gitaar, maar het is een verrassend vol geluid. Het is ook een geluid dat intrigeert, want de akkoorden op Daybreak Over Jackson Street zijn soms onnavolgbaar en voorzien de songs op de plaat van veel dynamiek en kracht. De mondharmonica houdt Steph Cameron dit keer voornamelijk in haar zak, maar de incidentele keer dat de mondharmonica door het fraaie gitaarspel heen snijdt komt het aan.

Naast het bijzondere akoestische gitaarspel is er natuurlijk de stem van Steph Cameron. Het is een stem die herinneringen oproept aan de folkies van weleer, maar de stem van de Canadese muzikante heeft ook het aangename dat ook de stem van bijvoorbeeld Suzanne Vega kenmerkt of juist het expressieve van Dar Williams. Het is een stem die de songs op Daybreak Over Jackson Street voorziet van flink wat lading en emotie, wat nog eens wordt versterkt door de mooie, indringende en persoonlijke verhalen die Steph Cameron op haar tweede plaat vertelt.

In een tijd waarin rijke arrangementen en gloedvolle producties overheersen is het absoluut even wennen aan het uiterst sobere geluid waarmee Steph Cameron op de proppen komt, maar werkelijk iedere noot op Daybreak Over Jackson Street is raak en bovendien smeedt de singer-songwriter uit Vancouver op indrukwekkende wijze het verleden en het heden aan elkaar.

Bijna drie jaar geleden was ik behoorlijk onder de indruk van het debuut van Steph Cameron en dat ben ik nu weer, misschien nog wel meer dan drie jaar geleden zelfs, want Daybreak Over Jackson Street is een wonderschone plaat. Erwin Zijleman