Soulwax - From DEEWEE (2017)

Soulwax. Een band die ik leerde kennen via Much against everyone's advice. Met gemak een van de coolste gitaarrockplaten van eind jaren negentig. De plaat klonk in mijn jonge oren 'nieuw'. Het was in de basis wel gitaarrock maar er zaten allerlei invloeden in die verder reikten. De CD bevatte bovendien een geheime bonustrack en een CD-rom-spelletje wat de aanschaf alleen maar interessanter maakte. Dat de heren naast het bandjesbestaan ook niet onverdienstelijk DJ speelden was me wel bekend maar daar verdiepte ik me verder niet in.
Na jaren van verlangend wachten kwam Any minute now uit en die viel eigenlijk vooral tegen. Het werk was meer dance-geörienteerd met minder gitaar maar men wou toch vooral het bandjespubliek behagen. En het werkte wel aardig.... maar ook niet meer dan dat. Live was het bovendien behoorlijk bagger.
Een jaar later kwam de revanche via night versions. Ineens werd duidelijk dat dezelfde songs het in een andere setting gewoon beter deden en dat de echte kracht van de heren in die periode lag in sterke elektro-rock en spul wat vooral voor de dansvloer was.
Het was dan ook niet verbazend dat de groep in de jaren daarna op een laag pitje kwam te staan en dat de DeWaeles zich vooral concentreerden op allerlei dancedingen. Vooral de RadioSoulwax-app en de shows met albumhoezen werden, ondanks het feit dat een album als ijkpunt ontbrak, een fenomeen.
En nu zijn ze dan verbazend genoeg ineens toch weer terug als Soulwax, een stap die ik niet meer verwacht had gelet op het succes en de kant die ze op evolueerden. En na een paar keer luisteren snap ik wel waarom ze onder die naam werken: dit is geen dance en wat je hoort is een bandprestatie, niet een DJ-plaat. Maar tegelijkertijd ligt het werk toch dichter dan ooit bij de DJ en dancekant en blijft de rock ook duidelijk thuis. Ik zie dit dan toch ook eerder als een opvolger van Nite versions dan van Any minute now. En daarmee past de plaat toch wel in de weg die de DeWaeles zijn ingeslagen.
Is het een goede plaat? Als geheel vind ik het tot nog toe best leuk. Maar, en dat hebben meer mensen aangegeven, toch ook wel langdradig. De aandacht verslapt geregeld, zeker naar het einde toe. Daar staat tegenover dat de plaat sonisch gezien interessant is en ook een paar sterke songs kent. En ik verwacht wel dat dit nieuwe werk het goed zal doen in een live-setting. Jammer van de 'oude' gitaarsoulwax maar er is genoeg ander werk waar dit wel bij past.

Ben het wel eens met de "verslappende aandacht", "te kil", "maar toch wel interessant" quotes.
Tijdens een aandachtige luistersessie dwaalde mijn aandacht af en toe af, veerde ik af en toe op, en bleef ik benieuwd wat er zou gaan komen.
Aan het begin van de plaat kreeg ik het gevoel dat er een subtiele opbouw te bespeuren viel, waarbij ik telkens wachtte op een apotheose (hetzij elektronisch, hetzij gitaartechnisch), maar naar het einde toe kabbelde het allemaal een beetje voort en bleef bij mij een wat onbevredigd gevoel achter.

Goede plaat. Er valt niet aan te ontkomen. Recht in het gezicht. Er zit iets in waardoor ik telkens opnieuw luister. Duurzaam? Weet ik nog niet. Qua intensiteit doet dit me aan Bowies laatste denken.

Meen je dat? Daar waar Blackstar me boeit en ontroert, laat deze plaat me volledig koud... ik heb me erg verheugt op een nieuwe Soulwax... bijna 20 jaar, maar dit valt me zwaar tegen...

freakey,
Ik vind dat die gasten van Soulwax zich durven te smijten en dat je dat hoort. Hun eerste platen hadden dat ook. Verder zal de sound zeker meespelen. Erg verschillend van Blackstar maar beide cd's lijken in een soort trance te zijn gemaakt.

Wat een geweldige show gaven ze weg op Best Kept Secret! Met voornamelijk nummers van dit album en die deden het boven verwachting goed. Vooral bij Missing Wires werd het publiek gek, mooie ervaring Dit album binnenkort maar weer eens opzetten, misschien kan ik het nu nog beter waarderen.

Er staan hier wel echt een paar geweldig swingende tracks op.

Welke bedoel je?

Gisteren gezien in de Lotto Arena: mijn mening over de plaat werd bevestigd. Heel sterk werk. Geweldige ervaring van begin tot einde, en daarnaast ben ik ook grote fan van hoe de band op het podium stond opgesteld (voornamelijk dankzij de drie drummers).
Zowel Nite Versions (een plaat die ik sinds het optreden wat meer ben beginnen waarderen) en From Deewee zullen weer op repeat staan voor de komende weken.

De score wordt drie sterren - overheerlijke roffeltjes af en toe, maar ook ronduit slome stukken.

The Singer Has Become A Deejay klinkt als een typisch Chemical-Brothers-nummer, en laat dat nu juist één van de beste tracks van het album zijn.