Otis Taylor - Fantasizing About Being Black (2017)

De "roots Otis" heet Gibbs die hoor of zie je niet en zo ineens is hij daar weer met een CD en een tourtje en de kwaliteit is wat je van hem verwacht: goed, niks meer en meestal ook weinig minder. De "blues Otis" heet Taylor van achteren en doet ongeveer hetzelfde. Weinigen zien een nieuw album van hem aankomen, maar zo nu en dan is hij er in een keer weer en net als bij de roots Otis is ook de blues Otis van een heerlijk constant niveau. Ook nu weer die heerlijke gruizige stem waarmee hij altijd rustig verhaalt zonder vele uithalen. De instrumentatie is ook heerlijk laid back over het algemeen. Geen verwoestende gitaarsolo's of zo. Ik vind die trompetgeluiden ook altijd zeer geslaagd. Elke bluesliefhebber kan de nieuwe Otis Taylor blind aanschaffen.

De Amerikaanse bluesmuzikant Otis Taylor groeide op in het Amerika van de jaren 50 en 60, waar hij achtereenvolgende de banjo, gitaar en harmonica leerde te bespelen. Zijn familie omarmde hoofdzakelijk de jazz, maar hij kreeg al op vroege leeftijd een waardering voor de blues en folk muziek uit vroegere tijden. Hij toerde in de jaren 70 zowel door Europa als de Verenigde Staten als lid van verschillende bluesbands, maar maakte pas echt naam als muzikant toen hij in 1995 terugkeerde met eigen werk. Het zijn vaak de harde onderwerpen als racisme, moord en armoede die in zijn trance blues muziek de boventoon voeren. Zijn muzikale stijl kenmerkt zich door de pulserende klanken van de banjo, viool en gitaar, waarmee de diepgang van zijn teksten een extra dimensie krijgen. Op zijn vijftiende album Fantasizing About Being Black voert hij de luisteraar naar het verleden, waar Afrikanen als slaven werden verhandeld naar Amerika. Een levensverhaal dat je meesleept naar de slavenschepen, het geharde leven in de Mississipi Delta en de moeizame weg naar vrijheid en gelijkheid.

De albumopener Twelve String Miles voert je in de donkere klanken van de gitaarriff mee naar de jaren 30, waar de zwarte bevolking niet gezien en gehoord werd. Een man zoekt een weg uit het zware bestaan, maar weet dat zijn kansen om in leven te blijven bijzonder klein zijn. De pakkende combinatie van cornet, dobro en basgitaar zorgt ervoor dat de woorden die Taylor zingt ook in klank een onderdeel van het verhaal vormen. Ook de akoestische gitaar bewijst zijn waarde in het prachtige en meeslepende Walk on Water, over een relatie tussen een man en vrouw van twee verschillende rassen. De afwisseling tussen de inhoudelijke verhalen en de instrumentatie laat hij ook horen op het vervolg met Banjo Bam Bam. Het West-Afrikaanse instrument de banjo ondersteund de geschiedenis van de slavenhandel, waar het later in de Amerikaanse folkcultuur weer opdook. De herhalende klankstructuur sluipt in elk nummer door in zijn zang, waar de trance blues je volledig in zijn macht houdt. De effectieve combinatie van de elektrische bluesrock met de harde realiteit als slavenvrouw doet een nummer als Hand on Your Stomach van een donker omrande laag voorzien. De traditionele blues wisselt zich voortdurend af met de drone geluiden van de banjo en gitaar. Zo kent Jump Jelly Belly een rustgevend ritme en sluit D to E Blues met de klanken van violen meer aan bij de vroegere folkmuziek. Op elk moment weet Taylor zowel in zijn zang als de daaromheen gecreëerde melodielijnen het gevoel te leggen van de zware strijd naar vrijheid en gelijkheid. Een protestsong als Jump Out of Line doet daarbij in de pulserende gitaarklanken een oproep om van je te laten spreken als Afro-Amerikaan. De macht van zijn gitaarspel en het steeds verder ontwikkelende verhaal blijven tot het einde aan toe sterk aanwezig en doen geen moment verslappen.

Fantasizing About Being Black is een uiterst vakkundig en aangrijpend album, waar de trance blues je meesleept naar het verleden van de Afro-Amerikaanse bevolking. Otis Taylor weet in het huidige klimaat onderwerpen als racisme en ongelijkheid opnieuw onder de aandacht te brengen van de luisteraar. De oprechtheid die hij uitstraalt slaat niet alleen door in zijn zang, maar zeker ook in de afwisseling tussen de meer traditionele klanken van de blues en folk muziek en de moderne roots en bluesrock. De steeds terugkerende thematiek maakt van het zwaarmoedige album een constant gevecht tussen de harde werkelijkheid en de zoektocht naar verandering in de toekomst. Hoelang dit gevecht nog zal aanhouden is onbekend, maar Otis Taylor weet deze verhalen op een treffende manier te verpakken in meeslepende en diepzinnige nummers.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Super goeie recensie, tsjah dan heb ik niets meer te zeggen... behalve dat deze plaat vaak wat rustiger is dan Hey Joe Opus Red Meat die ik eerder kende. Tof spul.

Prachtige recensie van HugovdBos Een zeldzaam mooie mix van blues stijlen die soms heerlijk eenvoudig en sober klinken en dan weer lekker heavy. Otis weet mij al een aantal jaren in te palmen. Erg lekker.

Dank ThirdEyedCitizen en Broem. Een aangrijpende plaat die ik nog regelmatig draai. Otis heeft meer van deze mooie albums gemaakt, altijd boordevol actuele thematiek.

Hele fijne plaat.

Voor mij als bluesliefhebber een probeersel toen ik de dubbel LP voor 15 Euro tegenkwam. Eerst de meningen hier gelezen uiteraard, al zegt dat niet altijd alles.

Gegokt en deze mag zeker blijven.