Toumani Diabaté's Symmetric Orchestra - Boulevard de l'Indépendance (2006)

De kora van Toumani Diabate, de mooie begeleiding van de big-band op de achtergrond, de zang. Het is niet zo maar een standaard Afro-pop albumpje, het lijkt verder te gaan. Als er een genre zou zijn dat tussen Afrikaanse (volks)muziek en jazz inzit en dat een geladen, melancholische sfeer ademt is, dan is dit album zeker weten onderdeel van dat genre.

4,5*

Ik heb het geluk dat ik dit eens live heb gezien. Echt zo´n concert waarbij je helemaal wordt meegenomen. De CD heb ik pas later gekocht. Misschien niet helemaal zoals het hoort vind ik 'Africa Challenge' het beste nummer: qua ritme is het een namelijk een salsa/merengue, en dat is toch niet de standaard voor deze landstreek. Corrigeer me gerust als ik hier een Afikaans genre diskwalificeer; dan ga ik subiet op zoek naar zijn soortgenoten.
Op genoemd concert werd dit nummer lang uitgesponnen met veel improvisaties.

Het mooie van het ´symmetric orchestra´ is dat ze echt veel toevoegt aan de muziek van Toumani Diabate, zonder dat het gevoel, het verslavende van de muziek die zo typerend is voor TD, verloren gaat. Eigenlijk realiseer je je soms ook niet dat ze met zoveel zijn (op het concert waren ze zeker met z'n 15'en).

Dit album staat al een tijdje in mijn top 10 en het wordt nu wel eens tijd om er wat woorden aan vuil te maken:

Dit is pas muziek! Dat denk ik altijd als ik deze plaat beluister. Met open mond sta ik hier na te luisteren. Zoveel gevoel en tegelijk techisch zo hoogstaand. Wat Toumani Diabate op de kora laat horen is echt van een andere wereld. Zijn spel is zonder meer van het niveau van menig bekend gitarist. Het album is een combinatie van traditionele Malinese muziek en moderne jazz. De productie is fantastisch! Niet minder dan 63! muziekanten werkte mee aan dit album. De vrouwen stemmen zijn zo mooi en houden dit album prachtig bij elkaar. Prachtig! prachtig, prachtig!

Maar de kracht en gevoel wat er van dit album uitgaat kan ik eigenlijk niet in woorden omschrijven. Vanuit het hart is dit gespeeld. Misschien kunnen alleen Afrikanen dat nog. Zo puur en met zoveel liefde spelen/leven. Er zijn maar weinig albums die me zo een gelukzalig gevoel geven als deze. Ik vergeet de wereld even om me heen en troost is wat er over mee heen komt.

Ik verval nogal in kracht-termen dat besef ik me ook wel, maar ga dit album luisteren. Dat verdiend het.

5* Uiteraard

Idd. erg prettig album , heerlijk ritmisch , loom en meevoerend.
4****

Af en toe ontdek je een plaat die je leven verandert. Schitterende plaat!

Het is een merkwaardig instrument, de kora, met een harpachtig geluid. Het ritme van de plaat heeft een bezwerend effect op me. Op het niveau van een Ali Farka Touré zou ik zeggen.

Ik las pasgeleden een oude MOJO, waar Toumani gevraagd werd naar welke muziek hij momenteel luisterde. Dat bleek Michael Bolton te zijn! Zijn favoriete rockband zijn The Scorpions! Zijn eerst gekochte album zou van Smokie kunnen zijn! De drie door mij aangebrachte uitroeptekens lijken mij terecht. Dit had ik dus totaal niet verwacht en gelukkig hoor ik er niets in de muziek van Diabaté terug.

Ik hou wel van bepaalde Afrikaanse muziek, zeker de desert blues en alles wat uit Mali komt. Toumani Diabate is voor mij bekend, heb een aantal platen met hem en vaak nog een andere grootheid op een ander instrument, ik heb wat solo platen en het is altijd verrassend. Wat deze man uit de kora weet te halen is verbluffend. Op deze plaat wordt hij begeleid door een heel orkest en ik was wat bang dat dit ten koste zou gaan van de intimiteit van de voor mij bekende muziek van hem. Zou de kora nog wel centraal staan met zoveel mede muzikanten. Mijn angst blijkt geheel onterecht, het draait geheel om Toumani Diabate en zijn kora, Het orkest, zangeressen zorgen voor een passende begeleiding en de muziek wint zo nu en dan aan kracht hierdoor. Zeker als afwisseling van de andere platen van Toumani is dit een bijzonder album, waar de Afrikaanse zon en vrolijkheid toch regelmatig doorheen schijnt. Je waant je op een heerlijk buiten festival , waar je half in trance raakt door het ritme, de muziek die van geen ophouden weet. Prima plaat, een krachtig medicijn tegen de herfst dip en corona maatregelen. Ook thuis !