John Mayall featuring The Bluesbreakers - A Sense of Place (1990)

Aardige plaat, maar weinig opzienbarend.............

Nog eens uit de kast gehaald, en toch wel wat genoten, vooral Sensitive Kind (ik dacht van JJ Cale), Congo Square, Let's Work Together, zijn toch erg goede nummers; Voor de rest kabbelt dit plaatje iets te rustig verder, zeker als je het met zijn ouder werk vergelijkt.

***1/2

Met Jacksboro Highway weet Mayall weer een knaller van jewelste te schrijven, die niet voor niets nog steeds live gespeeld wordt. Verder ben ik het eens met EVANSHEWSON dat het 'voor de rest iets te rustig verder kabbelt'.
En ben het ook eens met de vorige scores: 3,5*

Jammer dat die drums zo hard en lelijk klinken (doet voor mij afbreuk, zoals op wel meer platen), want dit vind ik een zeer goed te pruimen album - zeer relaxt, wat me steeds beter bevalt. En in instrumentaal opzicht vind ik het best bevredigend. Heerlijk trouwens om Mayall op zijn mondharmonica te horen!

Op de 70 er en 80 er jaren zal Mayall met gemengde gevoelens terugkijken. Hij scheidde van zijn Engelse vrouw en ging in Californië wonen. Alcohol begon een steeds grotere rol in zijn leven te spelen. Het dieptepunt, zowel letterlijk als figuurlijk was, toen hij in beschonken toestand een duik nam in een leeg zwembad, waar hij een gebroken been aan overhield. In ‘I can’t complain’ zingt hij er over. In 1990 zag ik een concert van hem en hij hinkte toen nog steeds. Wel was hij afgekickt en ik neem aan dat hij sindsdien de alcohol laat staan, anders was hij waarschijnlijk niet meer onder ons geweest. A sense of place was toen juist uitgekomen. Ik vind deze cd nog steeds één van zijn allerbeste. Eigenlijk zijn alle cd’s en Lp’s sindsdien de moeite waard. Mijn Mume sterren variëren van 3,5 tot 4,5. De output van de jaren 70 en 80? Erg wisselvallig, er zitten wel een paar leuke bij, zoals het concert in Hongarije met Walter Trout op gitaar; de meesten zijn echter middelmatig.

Dat verhaal met dat gebroken been heb ik anders gerhoord: hij had beide benen gebroken, volgens een krantenbericht destijds gebeurde dat toen hij wilde laten zien hoe soepel hij was en hij uit een raam sprong. Ik heb hem destijds ontmoet toen hij - ondanks die handicap - ging optreden, ik schat in dat dat was in het Concertgebouw, Amsterdam. Hij verbleef bij hotel Wiegmann en hij kwam 's avonds kijken bij de jamsessie op woensdag avond in Boddy's Music Inn, dat van dezelfde eigenaar was als Wiegmann. Hij bewoog zich voort met 2 krukken en ik zat bij hem aan een tafeltje. Ik was 16 / 17 en heb met de aanwezige band gejamd, o.a. High Tide Harris, Red Holloway en Larry Taylor. John zat daar te flirten met mijn vriendinnetje Marcella, dat voor hem toch echt veel te jong was, vandaar dat ik dat vrij helder voor me heb. RIP John Mayall dank je voor de inspiratie om bluesmuziek te spelen.

Op de hoes van Latest edition uit 1974 staat hij met 1 ingetaped been. Nu ik de lyrics van I can't complain er bij neem, blijkt het toch een sprong van het balkon (of raam) te zijn.
Got me a broken leg, actin' like a fool,
Jumped off my balcony and missed the pool
Now my doctor's tellin' me that I'm eatin' too much fat
Sayin' high cholesterol just ain't where it's at
They ask me any day, tell you what I say
I can't complain

John, bedankt voor de mooie bluesmuziek en rust in vrede. 90 jaar is een mooie leeftijd om te eindigen.