Phil Manzanera / 801 - Listen Now (1977)

Mooie beetje prog en jazzy album met een paar instrumentale nummers die soms ook weer aan King Crimson doen denken of Gentle Giant, Initial speed is daarbij een voorbeeld van.
Ook af en toe op de laatse solo plaat van David Gilmour, Island is daar weer een voorbeeld van.
Er zijn later 3 nummers toegevoegd en dus deze uitvoering die hier boven staat heb ik ook.
Vroeger de lp al gekocht maar in de tijd vdat de cd kwam weggedaan.

Mijn favorieten zijn toch de nummers met zang en wel,
Listen now, Postcard love, flight 19, City of light en het instumentale Island .

De extraordinaire Roxy Music-gitarist Phil Manzanera was de oprichter van de eclectische band "801" in 1976.
Het was een tijdelijk, gemeenschappelijk projekt, met muzikanten die een belangrijke aanvulling en bijdrage gaven aan de richting die Manzanera wilde inslaan.
Eén van de belangrijkste troeven was natuurlijk de juiste uitzonderlijke performers te selecteren om daadwerkelijk als "band" te spelen en dit met een soms paranoide blik op een toen "gek, losgeslagen", duistere, sombere wereld.

Na een 3 tal live optredens (met ondermeer het uitverkochte concert in de Queen Elizabeth Hall Londen, waarvan de opname "801 Live"), werden stappen ondernomen voor een studio-album.
Het groot aantal medewerkende muzikanten op dit album, naast Phil Manzanera, bevatten toch wel wat indrukwekkende namen, die ook later nog, méér dan hun strepen hebben verdient.

o.a.
- Brian Eno, alomtegenwoordig, Manzanera's "luitenant" en mede-pijler van de band
- Bill en Ian MacCormick, beide broers waren een stevige steun als muzikanten/ song- writers
- Simon Ainley zang en gitaar (later ondermeer bij Random Hold)
- Eddie Rayner en Tim Finn (Split Enz en later Crowded House)
- Simon Phillips & Dave Mattacks, twee super drummers
- Kevin Godley & Lol Creme (vormden later de moderne rockband 10CC)
- Eddie Jobson (Eno's vervanger bij Roxy Music)..............

Dan over naar het album zelf:
Listen Now behoorde in 1977 bij de betere rock-albums tot dan ooit gemaakt, en is, nu méér dan 30 jaar later, beslist nog steeds genietbaar en het beluisteren waard. Het waren half afgewerkte stukken van Manzanera waar Ian & Bill MacCormack teksten en, samen met Phil, melodie lijnen aan toevoegden.

Listen Now is een thematisch, donker, song-georiënteerd rock-album met intrigerende teksten en perfect geregistreerd. Het is een schitterend geheel, met briljante arrangementen en een gedurfde mix van commerciële prog, licht-jazzy fusion stijlen.
Dit concept album heeft als thema, het leven in een totalitaire samenleving. Een verblijf in een enigszins sombere toekomstwereld, die begint met de belofte, maar uiteindelijk leidt tot teleurstelling.

Het duurde ruim anderhalf jaar om dit album op te nemen. Vooreerst waren er de lange rij muzikanten die mee werkten, maar er was ook nog een probleem met Bill MacCormack. Bill maakte in die tijd een kleine zijsprong naar de journalistiek, schreef waar het op stond ( o.a.de opkomst van het on-welkom Front National), maar moest uiteindelijk enige tijd onder duiken wegens doodsbedreigingen.

De teksten op dit album weerspiegelen de soort kwesties die Bill aankaartte.
Bill later hierover: "Het was toen een onaangename en dreigende tijd in dit land, het leek alsof we op weg waren naar een totalitaire staat. Het was een uiting van onze desillusie over het politieke en sociale klimaat van Groot Brittanië op dat moment."

Het openings- en titelnummer "Listen Now" heeft een sinistere klinkende bas-drum lijn en een mix van gitaar, saxofoon en koele lyrics.
De teksten portretteren een paranoide, totalitaire nabije toekomst.

In "Flight 19" is Manzanera geweldig op dreef en bewijst, ook verderop, dat hij bij de betere rock-gitaristen mag gerekend worden.

"Island" is een rustig nummer, dat begint met zacht Manzanera's gitaarwerk, en later mooi wordt opgedreven, om dan weer heel rustig te eindigen.

Na "Law and Order" (beschrijft de totalitaire scenario's van de beknotte burgerlijke vrijheden) en "Que?"( kort prog-instrumentaal) volgt het landurige"City of Light".

"Initial Speed" heeft een zeer zenuwslopende prog-fusion stijl.

"Postcard Love" is ongetwijfeld de beste song op dit album. Het is een treurige terugblik op onbeantwoorde romantische gevoelens.

Het album eindigt met "That Falling Feeling". Het heeft een harmonische zang, haalt de psyches naar omlaag en sluit met een, voor mij toch, bevredigend gevoel dit album af.

Listen Now wordt steeds beter naargelang men er naar luisterd (men ontdekt steeds iets nieuw) en is een echte klassieker.
De zang kon soms misschien wat sterker, maar het is uiteindelijk toch een niet onaardig album geworden met een fraaie hoes!!!

Mooi gezegd, denk dat er maar weinig mensen dit album hebben.

Een prima album van Phil Manzanera. Weliswaar hoor je het misschien niet aan de muziek af dat er een hele zwik grote namen meespelen op dit album, maar al met al heel genietbaar, ook nog ruim 30 jaar na datum...

Fraai album. Zit er nu met veel plezier naar te luisteren op Spotify. De jazzy invloeden zijn duidelijk te horen (met name in 'Initial Speed') en dat maakt het album tijdloos.

Kwam het tegen in de 1977-jaarlijst van OOR. Staat daarop in punten op de 51e (gedeelde) plek dankzij (het lijstje van) Arnold Zweers.

Ik wil niet betweterig zijn/doen. Maar Lol en Creme waren juist nét uit 10CC gestapt, en bezig met hun solo-carrière. 10CC bestond al jaren en in 1976 stapten zij eruit.

Sterker nog, het is wellicht niet eens toeval dat er toen ook juist strubbelingen waren in Roxy Music.

Jeetje, al decennia niet gedraaid ondanks dat ik later de cd nog kocht. Destijds een must have omdat ik groot Roxy fan was/ben. Dit was toen wel even wat anders. Ging er niet direct van uit mijn dak, maar was vooral onder de indruk van de lijst van muzikanten die hun medewerking verleenden. Ik vond het vooral hogeschool muziek. Zeer wel overwogen composities met geen uitschieters die me motiveerden tot veel draaibeurten. Een luisterplaat dus. Als 13 jarige(!) was ik op zoek naar iets anders.
Nu, met links en rechts wat verkleurde haren, komt het anders binnen. Fijne variatie en mooie composities. Luistert heerlijk weg. Eerlijk is eerlijk, van Roxy krijg ik nog steeds kippenvel en neig ik naar meezingen. Daar luister ik naar liefst zónder veel afleiding. Dit album gaat prima met een lekker speciaalbiertje en een goed boek. In beide gevallen genieten maar op een andere manier.