The Doors - London Fog 1966 (2016)

The Doors live in de club waar ze optraden voor ze in de Whiskey a GoGo kwamen te spelen. Daarmee vast een opname met historisch belang (volgens Wikipedia de vroegste opname zover bekend). Maar weining luisterplezier; slechte kwaliteit geluid; stem van Jim is zwaar en gruizig, de drums/ bekkens tetteren overal doorheen, het orgel snerpt en als Ray mee gaat zingen is het helemaal een warboel. En daarnaast spelen the Doors nog duidelijk aan het begin van hun groeicurve. Meeste nummers zijn ook nog eens covers, slechts twee nummers van eigen makelij waarbij Strange days direct de beste track van de plaat is. Maar een album dat je eigenlijk geen tweede keer op gaat zetten.
Met dat alles, een album dat met recht historisch is te noemen

Ik vind het historisch belang heerlijk en het geluid voelt authentiek. Het blijft grappig hoe The Doors begonnen als blues band, maar dat dat op hun debuut niet meer het hoofdgeluid was. Op de laatste 2 albums kwam dat weer volledig terug.

Ik vind de geluidskwaliteit goed te doen gezien de omstandigheden. Verder daadwerkelijk een aangenaam tijdsdocument, en muzikaal in orde. Verfrissend op een manier, gezien latere live albums vaak minder verschillen qua setlist Ed...

Ik heb de prachtige autobiografie van Robby Krieger gelezen en dan kun je dit album in de juiste context plaatsen. Muzikaal en geluidsopname niet geweldig maar je kunt het wel goed plaatsen in de muzikale ontwikkeling van The Doors. Daarom.toch maar voor de 3,5 * gegaan.

Jim Morrison en Ray Manzarek klinken al als The Doors. John Densmore klinkt nogal standaard hier en Robbie Krieger is nauwelijks te horen. Als tijdsdocument niet te versmaden, maar het zal maar bij één keer luisteren blijven.